Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił przedmiotową skargę P. P. z powodu braku uiszczenia wpisu sądowego.
Pismem z dnia 8 czerwca 2011 roku skarżący wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Na tej podstawie skarżącego wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, który został przez skarżącego odesłany w wyznaczonym terminie.
We wniosku P. P. wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, które jest utrzymywane z jego świadczenia rentowego w wysokości 1.623,36 zł oraz ze świadczenia rentowego jego żony w wysokości 790,00 zł. Wnioskodawca wraz z żoną posiada rozdzielność majątkową. Natomiast z jego dochodów potrącane są alimenty w wysokości 500,00 zł oraz pożyczka w wysokości 565,00 zł miesięcznie. Dodatkowo wnioskodawca opłaca czynsz w wysokości 401,00 zł miesięcznie, gaz w wysokości 52,00 zł miesięcznie, wodę w wysokości 30,00 zł miesięcznie oraz prąd w wysokości 140,00 zł miesięcznie. Wnioskodawca posiada mieszkanie o powierzchni 43,00 m². Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych itp.), ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro.
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i rodzinnym wnioskodawcy wynika, że wspólne gospodarstwo domowe, w którym pozostaje P. P. jest utrzymywane wyłącznie ze świadczeń rentowych w łącznej wysokości 2.413,36 zł. Wnioskodawca, ani jego żona nie posiadają żadnych innych zasobów finansowych, które mogliby przeznaczyć na pokrycie kosztów prowadzonego postępowania sądowego. Stan zdrowia wnioskodawcy oraz jego żony, którzy pozostają na rencie, uniemożliwia podjęcie przez nich dodatkowego zatrudnienia i uzyskanie dodatkowych dochodów.
Jednocześnie należy podkreślić, że środki finansowe jakimi dysponuje co miesiąc wnioskodawca są całkowicie wydatkowane na pokrycie bieżących kosztów jego utrzymania oraz ciążących na nim zobowiązań. W tej sytuacji niemożliwie jest poniesienie przez wnioskodawcę dodatkowych wydatków związanych z kosztami postępowania sądowego oraz uiszczeniem honorarium profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. W konsekwencji oznacza to, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co czyni zasadnym jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.