Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 28 sierpnia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 463/26

Uzasadnienie

Decyzją z 21 kwietnia 2026 r. nr BP.501.1459.2025.0993.ML6, wydaną na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 ze zm.), Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - po rozpatrzeniu odwołania C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 2 czerwca 2025 r. nr WITD.DI.0152.VI0205/22/25 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Decyzją z 2 czerwca 2025 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych. Podstawę wydania decyzji stanowił załącznik nr 3 lp. 6.1.3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8 w zw. z art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. w zakresie, w jakim organ dowolnie ustalił istotne dla sprawy okoliczności nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym, 2) art. 46 ust 3 prawa przedsiębiorcy, art. 38 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 w zw. z art. 18 pkt 1 ppkt 8 ustawy o tachografach cyfrowych poprzez brak dokonania oględzin tachografu i impulsatora oraz dokonanie czynności organoleptycznych przez osobę, która nie posiada uprawnień technika warsztatu wymaganego w serwisach tachografu do wykonania takich czynności, 3) art. 77, art. 80, art. 81a w zw. z art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez danie wiarygodności nieczytelnej dokumentacji fotograficznej w miejsce sporządzenia protokołu oględzin, 4) art. 74 i art. 92a ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorcy w związku z art. 6, art. 8, art. 10 § 1, art. 68 § 1 i 2, art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej, w sytuacji gdy organ naruszył prawo.

Zdaniem spółki kontrolujący nie dokonali oględzin kontrolowanego pojazdu i nie sporządzili z tej czynności protokołu oględzin, a materiał dowodowy opierał się na niedokładnej dokumentacji fotograficznej. Strona zakwestionowała nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych złożonych w trakcie prowadzonego postępowania. Spółka zauważyła, że ujawniona nieprawidłowość związana z brakiem rejestrowania faktycznej aktywności kierowcy jest następstwem chwilowej usterki tachografu, której to okoliczności nie zbadał organ I instancji.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwołał się do treści art. 92a oraz art. 92c u.t.d. Ponadto organ wskazał, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, art. 189e, art. 189 f k.p.a.

Organ II instancji wskazał treść art. 32 ust. 3 oraz art. 33 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 i wyjaśnił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych.

GITD stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. dokumentów przewozowych, danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy, dokumentacji fotograficznej, dokumentów z załadunku pojazdu oraz protokołu kontroli drogowej, że strona w dniu 11 marca 2025 r. wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy, do którego podłączone było niedozwolone urządzenie w celu przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu 11 marca 2025 r. w trakcie kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki DAF o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca G. D. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy C. Sp. z o.o. Pojazd marki DAF o nr rej. [...] wyposażony był w tachograf cyfrowy marki Continental Automotive GmbH.

Z danych pobranych z tachografu oraz karty kierowcy wynikało, że od godz. 13:18 dnia 10 marca 2025 r. do godz. 04:33 dnia 11 marca 2025 r. kierowca G. D. odbierał odpoczynek. Tymczasem z okazanych w trakcie kontroli dokumentów przewozowych wynikało, że o godz. 02:41 nastąpił załadunek kontrolowanego zespołu pojazdów. Inspektor przeprowadzający kontrolę w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem firmy, w której w dniu kontroli nastąpił załadunek pojazdu ustalił, że o godz. 02:41 dnia 11 marca 2025 r. kontrolowany zespół pojazdów wjechał na teren firmy F. Sp. z o.o. Kierowca G. D. podczas przesłuchania w charakterze świadka zeznał, że w dniu 10 marca 2025 r. zakończył jazdę i pozostawił pojazd na terenie bazy PKS w R., która to baza od miejsca załadunku jest oddalona o około 2,5 km. Z zeznań świadka wynika, że około godz. 02:45 dnia 11 marca 2025 r. przejechał kontrolowanym zespołem pojazdów na teren firmy F..

Sp. z o.o. Świadek zeznał, że od dnia 10 marca 2025 r. do 11 marca 2025 r. jego karta kierowcy była cały czas załogowana w tachografie. Tymczasem z danych pobranych z tachografu wynika, że karta kierowcy G. D. została wylogowana z tachografu o godz. 13:19 dnia 10 marca 2025 r. i ponownie załogowana o godz. 04:28 dnia 11 marca 2025 r. Zapis z tachografu wskazuje, że jazda z miejsca postoju do miejsca załadunku nastąpiła bez zalogowanej karty kierowcy. W trakcie kontroli inspektorzy dokonali oględzin pojazdu marki DAF, w trakcie których zauważyli, w miejscu mocowania czujnika ruchu zadrapania mechaniczne (dowód dokumentacja fotograficzna), które w związku z powyższymi dowodami wskazywały na mocowanie do czujnika ruchu urządzenia magnetycznego służącego do zakłócania pracy tachografu. Ponieważ do zdarzenia doszło w czasie gdy pojazd poruszał się pod drodze publicznej, organ I instancji uznał, że brak faktycznej rejestracji aktywności kierowcy przez tachograf spowodowany był użyciem przez kierowcę niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu, co spowodowało, że tachograf w trakcie gdy pojazd się poruszał rejestrował postój - odpoczynek kierowcy.

Tachograf (czujnik ruchu) zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie był odporny na działalnie pola magnetycznego działającego z zewnątrz. Organ odwoławczy wskazał, że magnes podpięty do czujnika ruchu powoduje, że tachograf podczas jazdy rejestruje odpoczynek (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie), ponieważ pole magnetyczne zakłóca pracę czujnika ruchu skutkiem czego tachograf rejestruje ostatni sygnał przed zakłóceniem. Dlatego też magnes do czujnika ruchu podpinany jest na postoju, gdy tachograf rejestruje odpoczynek. W związku z powyższymi dowodami świadczącymi o nieuprawnionej ingerencji w pracę tachografu kontrolujący przesłuchali kierowcę w charakterze świadka w celu ustalenia okoliczności, w jakich doszło do nieprawidłowej rejestracji aktywności kierowcy. Świadek G. D. w trakcie przesłuchania zaprzeczył jakoby za pomocą magnesu zakłócił pracę tachografu, jednak nie potrafił wyjaśnić, dlaczego tachograf nie zarejestrował jego jazdy pod załadunek.

Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na zakłócaniu pracy tachografu za pomocą magnesu i tym samym nierejestrowaniu faktycznej aktywności kierowcy kontrolujący zakwalifikowali jako naruszenie opisane w Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli z 11 marca 2025 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że brak faktycznej rejestracji aktywności kierowcy przez tachograf w dniu 11 marca 2025 r. podczas jazdy z miejsca postoju do miejsca załadunku pojazdu był wynikiem celowego działania kierowcy, a nie chwilową usterką urządzenia. Powyższe ustalenie znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym w postaci dokumentów przewozowych, protokole przesłuchania świadka oraz danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy. Z danych cyfrowych wynika, że podczas jazdy pod załadunek karta kierowcy nie była zalogowana, co podważa zeznanie kierowcy, że nie wyjmował z tachografu karty kierowcy od momentu zakończenia jazdy w dniu poprzedzającym do dnia kontroli. Zadrapania w miejscu montowania czujnika ruchu świadczą o nieuprawnionej ingerencji w czujnik ruchu. Zebrane w sprawie materiały dowodzą w sposób nie budzący wątpliwości, że w dniu 11 marca 2025 r. doszło do nieuprawnionej ingerencji w pracę tachografu, na skutek której tachograf nie rejestrował faktycznej aktywności kierowcy.

Organ odwoławczy stwierdził, że brak znalezienia urządzenia lub przedmiotu za pomocą którego kierowca zakłócał pracę tachografu nie świadczy, że nie doszło do nieuprawnionej ingerencji w pracę tachografu, w sytuacji gdy inne dowody świadczą, że kierowca celowo zakłócił pracę tachografu, co skutkuje powstanie naruszenia określonego w Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki DAF i naczepy marki Schmitz przeprowadzonej w dniu 11 marca 2025 r. kontrolujący dokonali oględzin ww. ciągnika siodłowego. W trakcie tych oględzin zauważyli zadrapania mechaniczne w pobliżu czujnika ruchu. Z przebiegu oględzin nie został sporządzony protokół, lecz ujawnione nieprawidłowości zostały utrwalone na dokumentacji fotograficznej. W trakcie oględzin samochodu marki DAF kontrolujący ujawnili ślady świadczące o ingerencji w pracę tachografu. Kontrolujący przed sporządzeniem dokumentacji fotograficznej musi dokonać oględzin pojazdu w celu znalezienia nieprawidłowości, które spowodowały brak rejestrowania przez tachograf faktycznej aktywności kierowcy. Przebieg oględzin nie został opisany w protokole z oględzin, ale ich ustalenia zostały opisane w protokole kontroli.

Dane pobrane z tachografu i karty kierowcy świadczą, że nie doszło do usterki tachografu, jak sugeruje strona w odwołaniu. Kontrolujący również nie stwierdzili żadnej usterki w tachografie, jak również sam kierowca w trakcie przesłuchania nie wskazywał na możliwą usterkę tachografu, która spowodowała, że tachograf nie zarejestrował jego jazdy pojazdem marki DAF pod załadunek w dniu 11 marca 2025 r. Organ podkreślił, że jeżeli tachograf działa prawidłowo, a tak było w przedmiotowej sprawie, to niemożliwe jest by przez kilka minut nie rejestrował faktycznej aktywności kierowcy. Jeżeli zatem tachograf nie rejestruje faktycznej aktywności kierowcy, pomimo że urządzenie jest sprawne, dzieje się to na skutek nieuprawnionej ingerencji w jego działanie dokonywane przez człowieka - kierowcę. Do ustalenia, że doszło do ingerencji w pracę tachografu, oraz że kierowca wykonał jazdę bez załogowanej karty kierowcy nie są konieczne uprawnienia technika warsztatu jak utrzymuje strona w odwołaniu.

Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego mają odpowiedzenie przeszkolenie do kontroli pracy tachografów, w tym pobierania danych cyfrowych i analizy czasu pracy kierowców, ujawniania sposobów ingerencji w pracę tachografu, które to umiejętności na bieżąco podnoszą w trakcie prowadzonych kontroli i na szkoleniach dodatkowych. Sporządzona w trakcie kontroli dokumentacja fotograficzna jest czytelna dla osoby zawodowo zajmującej się tachografami.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ I instancji zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że art. 92 c u.t.d. nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. W pełni podzielił ustalenia poczynione przez organ I instancji, wskazując, iż naruszenia stwierdzone podczas kontroli faktycznie miały miejsce. Zatem kara nałożona przez organ jest w pełni uzasadniona. W przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy są nimi osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne, którym prawo przypisuje podmiotowość prawną, działanie osób przy pomocy których ww. podmioty prowadzą działalność gospodarczą (czyli w tym wypadku kierowców) jest działaniem tychże podmiotów. Jeżeli zatem kierowca w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych dopuścił się naruszeń przepisów prawa, to podmiot będący dla tego kierowcy pracodawcą bądź zleceniobiorcą ponosi odpowiedzialność administracyjną zgodnie z przepisami załącznika nr 3 do u.t.d.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi C. Sp. z o. o. z siedzibą w P. zarzuciła naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy polegających na:

1. 1) naruszeniu art. 67 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim organ dowolnie ustalił istotne dla sprawy okoliczności, nie dysponując w tym zakresie materiałem dowodowym oraz w zakresie w jakim organ przyjął za udowodnione istotne dla sprawy okoliczności w zakresie podłączenia do tachografu niedozwolonego urządzenia, w sytuacji gdy funkcjonariusze prowadzący kontrolę nie sporządzili protokołu z rzekomych oględzin tachografu i impulsatora, podczas gdy zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego organ zobligowany jest do dokumentowania każdej czynności postępowania mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - art. 67 § 1 k.p.a. - w drodze protokołu, a jeśli organ zaniechał udokumentowania czynności postępowania, to ponosi on negatywne skutki takiego stanu rzeczy, tym samym za dowolne i niepoparte zgromadzonym materiałem dowodowym należy uznać, stwierdzenie że organ ustalił istotne dla sprawy okoliczności, skoro w toku kontroli drogowej nie sporządził protokołu z rzekomych oględzin tachografu i impulsatora, tym samym w sposób równie dowolny co arbitralny ustalił, że przedsiębiorca podłączył do tachografu niedozwolone urządzenie;
2. 2) zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorcy, art. 38 ust. 2 rozp. 165/2014 w związku z art. 18 ust. 1 ppkt 8 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach cyfrowych przez brak udokumentowania rzekomych oględzin tachografu i impulsatora, wykonanie czynności cyt. za organem: "organoleptycznych" przy ww. urządzeniach przez osobę, która nie posiadała uprawnień technika warsztatu i sprzętu niezbędnego do badania tachografu, co przesądza o niedopuszczalności takiego materiału dowodowego na podstawie art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorcy, a w szczególności uniemożliwia uznanie zebranego materiału dowodowego za wiarygodny i rzetelny, szczególnie wobec braku protokołu z rzekomej czynności oględzin jak i "organoleptyczne" stwierdzenie rzekomego podłączenia do czujnika ruchu umieszczonego w skrzyni biegów niedozwolonego urządzenia bez przeprowadzania żadnych badań tachografu cyfrowego wyposażonego w ceramiczne zabezpieczenia uniemożlwiające zakłócenie jego pracy przez magnes;
3. 3) zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 77, art. 80, art. 81a k.p.a. w związku z art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a. przez nadaniu waloru wiarygodności nieczytelnym zdjęciom sporządzonym bez udziału kierowcy i kontrolowanego przedsiębiorcy w miejsce sporządzenia protokołu oględzin tachografu i impulsatora oraz całkowicie dowolne ustalenia organu dotyczące działania tachografu i impulsatora, które nie zostały w żaden sposób udokumentowane, a tym samym dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego oraz pominięcia wniosków dowodowych kontrolowanego, w tym o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów wobec nieuprawnionych stwierdzeń organu w zakresie rzekomej ingerencji w tachograf;
4. 4) naruszeniu art. 73 ust. 1 i art. 92 a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 10 ust. 1 prawa przedsiębiorcy i art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorcy w zw. z art. 6, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 68 § 1 i 2 i art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej i nałożenie na stronę skarżącą kary, gdy organy obu instancji naruszyły tryb zbierania dowodów przewidziany w ustawie z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym na potrzeby ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa, a także w zakresie, w jakim działania podmiotów kontrolujących naruszały przewidziane prawem procedury oraz w zakresie w jakim organy dowolnie ustaliły istotne dla sprawy okoliczności, nie dysponując w tym zakresie materiałem dowodowym, a wręcz zakładając a prori rozstrzygnięcie przy jednoczesnym pozbawieniu strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu przez oddalenie wniosków dowodowych strony, w tym brak dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów cyfrowych wobec wątpliwości co do działania tachografu i impulsatora oraz bez przeprowadzenie oględzin tachografu i impulsatora przez podmiot uprawniony i udokumentowania czynności w sposób zgodny z procedurą administracyjną;
5. 5) art. 9, art. 11 i art. 107 k.p.a. przez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy i w konsekwencji wydanie decyzji bez wyczerpującego umotywowania i oceny wszystkich okoliczności sprawy;
6. 6) art. 107 § 3 k.p.a. przez oparcie decyzji tylko na dowolnych i wybiórczych ustaleniach organu, nie znajdującego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia;
7. 7) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy;
8. 8) art. 8 k.p.a. przez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

Strona wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 kwietnia 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 czerwca 2025 r. o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów nie wykazała, aby organy administracji naruszyły przepisy prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w tym przepisie, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.).

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zaznaczyć należy, że celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy. Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. Podmiot ten zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów prawa i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków (por. wyroki NSA z 21 listopada 2017 r., II GSK 280/16 i z 17 października 2017 r., II GSK 3242/16).

Stosownie do lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

Wskazać należy, że rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19 marca 2016 r., s. 8), zwane dalej "rozporządzeniem 2016/403", klasyfikuje naruszenia przepisów unijnych w transporcie drogowym, wprowadza wykaz ich kategorii, rodzajów. W załączniku I do tego rozporządzenia jako druga została wskazana grupa naruszeń przepisów rozporządzenia 165/2014, tj. odnosząca się do tachografów. W lp. 2.9. powołana została podstawa z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, a mianowicie korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmienić zapisy tachografu.

Aby prawidłowo wypełnić ten przepis treścią, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

W celu implementacji powyższych przepisów, na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1481), zwanej dalej "ustawą zmieniającą", ustawodawca zmienił m.in. treść załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i wprowadził powyżej wskazaną lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy. Ustawa zmieniająca obowiązuje od 3 września 2018 r. W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wskazano, że "zmiany w przepisach wynikają z konieczności wypełnienia przez Polskę zobowiązań nałożonych przez rozporządzenie 2016/403 w zakresie unormowań dotyczących kwalifikacji naruszeń dotyczących przewozu drogowego. (...) Zmiany zaproponowane w załącznikach do ustawy o transporcie drogowym polegają na dostosowaniu brzmienia poszczególnych naruszeń do postanowień załącznika nr I do rozporządzenia (UE) 2016/403, określeniu kwalifikacji poszczególnych naruszeń (tj. poważne naruszenie - PN, bardzo poważne naruszenie - BPN, najpoważniejsze naruszenie - NN) zgodnie z postanowieniami załącznika nr I do rozporządzenia (UE) 2016/403 oraz dostosowaniu wysokości kary do wagi naruszenia, przy uwzględnieniu m.in. wpływu na wzrost bezpieczeństwa ruchu drogowego, bezpieczeństwo publiczne, ochronę interesów pasażerów, zwalczanie nieuczciwej konkurencji".

W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że celem wprowadzenia powyższego przepisu rozporządzenia, a następnie przetransponowania jego treści do polskiej ustawy, było wprowadzenie sankcji za naruszenia, których dopuszczają się kierowcy, nieprawidłowo użytkując tachograf, aby zafałszować dane zawarte na karcie kierowcy. Wobec tego lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zasadnie obejmuje nie tylko urządzenia (czyli mechanizmy lub zespół mechanizmów, służących do wykonywania określonych czynności), lecz także przedmiot, rozumiany jako rzecz. Omawiany przepis zakazuje jakiejkolwiek formy manipulowania tachografem, a więc używania jakichkolwiek przedmiotów służących zakłóceniu pracy tachografu oraz wszelkich sposobów ich użycia i zastosowanych technik, jeżeli miałoby to prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych rejestrowanych przez tachografy.

Z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynikają trzy sankcjonowane stany – po pierwsze, podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf, po drugie, podłączenie do tachografu urządzenia lub przedmiotu przeznaczonego do zafałszowania tych danych, a po trzecie korzystanie z takiego urządzenia lub przedmiotu.

Omawiany przepis sankcjonuje nie tylko podłączenie urządzenia bądź przedmiotu, rozumiane jako przyłączenie niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu, ale także jakiekolwiek oddziaływanie niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu na tachograf, niezależnie od tego, czy doszło do fizycznej ingerencji w tachograf, czy też połączenie to jest nietrwałe i czasowe.

Sankcją z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jest objęte przyłączenie urządzenia lub przedmiotu, które zostało wykonane lub przeznaczone do zakłócania pracy tachografu, a także inne korzystanie z takiego urządzenia. Każde użycie przedmiotu w celu zafałszowania zapisywanej przez tachograf aktywności kierowcy powinno być zakwalifikowane jako wypełniające znamiona wskazane w powyższym przepisie. Użycie nawet najmniej skomplikowanego, najprostszego urządzenia lub przedmiotu, który powoduje zakłócenie pracy tachografu i nierejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy, jest zabronione (por. wyrok NSA z 2 lipca 2020 r., II GSK 355/20; wyrok NSA z 20 listopada 2025 r., II GSK 830/22).

Z akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej 11 marca 2025 r. w miejscowości M., na drodze krajowej 94 stwierdzono, że kierowca G. D. wykonując transport drogowy spowodował zakłócenie pracy tachografu, gdyż zapisane w pamięci tachografu dane są niezgodne z danymi faktycznymi. Z protokołu kontroli z dnia 11 marca 2021 r. wynika, że kontrolujący rozpytywali kierowcę na okoliczność powstałych nieprawidłowości, kierowca zmieniał często zdanie. Podjęto decyzję o przesłuchaniu kierowcy w charakterze świadka. Kierowca zeznał jak wyglądała jego aktywność do czasu rozpoczęcia dobowej jazdy. Ustalono, że około godz. 2.40 kierowca wyjechał z bazy PKS w R. do miejsca załadunku. Telefonicznie kontrolujący ustalili, że o godz. 2.41 w dniu 11 marca 2025 r. pojazd wjechał na teren załadowcy - F Spółki z o.o. Oddział w R. i od godz. 3.30 do godz. 4.30 miał miejsce załadunek. Aktywność kierowcy w dniu 11 marca 2025 r. zarejestrowana została na karcie i w tachografie dopiero od godz. 4.28.

Jazda została zarejestrowana od godz. 4.35. W czasie kontroli nie stwierdzono uszkodzenia tachografu. Kierowca również nie okazał do kontroli wydruków świadczących o awarii urządzenia. Podczas kontroli kierowca wielokrotnie kontaktował się z kimś telefonicznie.

W dalszej części protokołu kontroli wskazano, że w pobliżu impulsatora jest wyraźny ślad wskazujący na możliwość przyłożenia niedozwolonego urządzenia. Zamontowany tachograf nie jest odporny na działanie silnego pola magnetycznego.

Natomiast z protokołu przesłuchania świadka w dniu 11 marca 2025 r. wynika, że kierowca zeznał, iż w dniu 10 marca 2025 r. zakończył pracę i odpoczywał w domu. Karta do tachografu była w aucie w tachografie. Auto było zaparkowane na terenie PKS w R.. Oddalone 2,5 km od miejsca załadunku przewożonego towaru. Kierowca zeznał, że około godz. 02:45 11 marca 2025 r. przejechał kontrolowanym zespołem pojazdów na teren firmy F. Sp. z o.o. w R.. Około godz. 3:00 rozpoczął załadunek, który trwał do godz. 4.30. Na pytanie, czy przejazd z bazy PKS w R. na teren załadunku odbywał się z włożoną kartą w tachograf, kierowca zeznał, że tak. Na kolejne pytanie, dlaczego nie zostały zarejestrowane dane dotyczące prędkości pojazdu, przebytej drogi i aktywności kierowcy za okres od ruszenia z terenu bazy PKS do miejsca załadunku, świadek odpowiedział, że nie wie. Na pytanie, dlaczego ustnie wyjaśnił, że doszło do przyłożenia magnesu, kierowca odpowiedział, że nie powiedział tego. Ponadto świadek zeznał, że nie zauważył, że tachograf nie działa w czasie przejazdu od godz. 2:45 do 3:00.

Podkreślić należy, że protokół kontroli drogowej, o którym mowa w art. 74 u.t.d., sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, jest - w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. - dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone.

Jednocześnie należy zauważyć, odwołując się w tym zakresie do treści art. 74 ust. 2 u.t.d., że kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli – art. 74 ust. 4 u.t.d. (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., II GSK 2392/16). Dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r., II GSK 1062/09). W rozpoznawanej sprawie protokół z kontroli z 11 marca 2025 r. wraz z załącznikiem nr 1 zawierającym opis stwierdzonego naruszenia został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag co do jego treści.

W aktach sprawy znajdują się także dane cyfrowe pobrane z tachografu i karty kierowcy, dokumenty przewozowe oraz notatka służbowa sporządzona na okoliczność informacji uzyskanej od załadowcy.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest więc, że w czasie kontroli ujawniono, że pomimo faktycznego wykonywania przejazdu i realizacji czynności związanych z załadunkiem pojazdu tachograf rejestrował odpoczynek kierowcy, a część aktywności nie została zarejestrowana w ogóle. Z kolei z danych pobranych z tachografu wynikało, że przejazd z miejsca postoju do miejsca załadunku odbył się bez zalogowania karty kierowcy. Kierowca podczas kontroli nie wskazywał na problemy z działaniem tachografu.

Celem stosowania tachografów jest odwzorowanie aktywności kierowcy. Tymczasem w niniejszej sprawie tachograf nie rejestrował aktywności kierowcy. To, że kierowca nie wskazał, dlaczego nie zostały zarejestrowane dane dotyczące prędkości pojazdu, przebytej drogi i jego aktywności nie podważa ustaleń organu, że nieprawidłowości miały miejsce. Powyższe potwierdzają bowiem dokumenty zgromadzone w sprawie.

Skoro kierowca zeznał - przesłuchany w charakterze świadka i pouczony o treści art. 233 § 1 Kodeksu karnego, tj. o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że nie wyjmował karty z tachografu, w związku z ujawnionymi nieprawidłowościami przeprowadzono oględziny kontrolowanego pojazdu, w toku których stwierdzono ślady ingerencji w miejscu mocowania czujnika ruchu, utrwalone następnie w dokumentacji fotograficznej. Wprawdzie kierowca ostatecznie zeznał, że nie użył magnesu w celu zakłócenia pracy tachografu, wycofując swoje ustne wypowiedzi, jednak zgromadzony materiał dowodowy potwierdzał, że stwierdzone nieprawidłowości nie były wynikiem awarii urządzenia, lecz skutkiem niedozwolonej ingerencji w prawidłowe funkcjonowanie tachografu. Dodać należy, że protokół z przesłuchania świadka, prawidłowo sporządzony przez organ kontrolny, również jest dokumentem urzędowym, stanowiącym dowód z dokumentu.

Strona skarżąca w wyjaśnieniach podnosiła, że mogło dojść do awarii urządzenia i niezarejestrowania pełnego czasu prowadzenia pojazdu. Tymczasem z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli wynika, że takich ustaleń tachograf nie zrejestrował. W ocenie sądu, rację ma organ, że gdyby faktycznie doszło do awarii tachografu, to wydruk z tachografu potwierdzałby zaistnienie powyższej okoliczności. Tymczasem dane pobrane z tachografu wykazują, że przejazd z miejsca postoju do miejsca załadunku odbył się bez zalogowania karty kierowcy, co podważa zeznania kierowcy, że nie wyjmował z tachografu karty.

W ocenie sądu, prawidłowo zatem organy przyjęły, że dowody zgromadzone w toku kontroli, tj. zarysowania na impulsatorze, dane z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego oraz zeznania kierowcy, że nie wyjmował karty z tachografu, świadczą o tym, że w czasie wykonywania przewozu drogowego korzystano z niedozwolonego urządzenia, które spowodowało zakłócenie pracy tachografu. Z protokołu kontroli wynika, że zamontowany tachograf nie jest odporny na działanie silnego pola magnetycznego. A zatem to, że kierowca nie wskazał jakim niedozwolonym urządzeniem spowodował zakłócenia pracy tachografu w ten sposób, że nie rejestrował on prędkości pojazdu i przebytej drogi, nie oznacza, że nie doszło do popełnienia naruszenia z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Sankcją z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. jest przyłączenie urządzenia lub przedmiotu, które zostało wykonane lub przeznaczone do zakłócania pracy tachografu, a także inne korzystanie z takiego urządzenia.

Każde użycie przedmiotu w celu zafałszowania zapisywanej przez tachograf aktywności kierowcy powinno być zakwalifikowane jako wypełniające znamiona wskazane w powyższym przepisie. Stąd wykładnia lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. została przed organy dokonana poprawnie i jest zgodna z rozporządzeniem 2016/403.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący braku sporządzenia odrębnego protokołu oględzin tachografu i impulsatora. Oględziny zostały przeprowadzone w ramach czynności kontrolnych wykonywanych podczas kontroli drogowej. Wyniki tych czynności zostały opisane w protokole kontroli drogowej oraz utrwalone w dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w aktach sprawy. Rację ma organ, że nie każda czynność podejmowana w toku kontroli drogowej wymaga sporządzenia odrębnego protokołu, niezależnie od protokołu dokumentującego przebieg całej kontroli. W niniejszej sprawie ustalenia dotyczące stanu tachografu, impulsatora oraz ujawnionych śladów ingerencji zostały objęte protokołem kontroli drogowej z 11 marca 2025 r. i stanowiły element całościowych ustaleń poczynionych podczas jednej kontroli drogowej i zostały ujęte w protokole dokumentującym jej przebieg.

W ocenie sądu niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawa przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.), art. 38 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 w związku z art. 18 ust. 1 ppkt 8 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach cyfrowych przez brak udokumentowania rzekomych oględzin tachografu i impulsatora, wykonanie czynności przez osobę, która nie posiadała uprawnień technika warsztatu i sprzętu niezbędnego do badania tachografu.

W tym miejscu zauważyć bowiem należy, że art. 38 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1037 ze zm.) przewidują jedynie upoważnienie (możliwość) dla funkcjonariuszy służb kontroli do skierowania pojazdu do zatwierdzonego warsztatu celem przeprowadzenia dodatkowych badań dotyczących tachografu. Skierowanie tachografu na badanie do zatwierdzonego warsztatu ma zatem charakter fakultatywny nie obligatoryjny. Z przepisów tych nie wynika, aby przewidziane w nim dodatkowe badania były konieczne dla uznania, że w danym przypadku doszło do deliktu administracyjnego ujętego w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zwłaszcza, jeżeli ustalenia poczynione w wyniku kontroli, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, wykazują w sposób jednoznaczny zaistnienie objętych tym naruszeniem okoliczności faktycznych - skierowanie pojazdu do zatwierdzonego warsztatu celem przeprowadzenia dodatkowych badań dotyczących tachografu staje się zbędne.

To podmiot posiadający zezwolenie jest obowiązany zapewnić wykonywanie instalacji, sprawdzania, przeglądu lub naprawy tachografów analogowych lub cyfrowych wyłącznie przez technika warsztatu (art. 18 ust. 1 ppkt 8 ustawy o tachografach cyfrowych).

Kontrolujący ustalili na podstawie danych cyfrowych z tachografu, że sam tachograf działał poprawnie, prawidłowo rejestrował i przechowywał dane, a kierowca podczas kontroli nie wskazywał na usterkę tachografu. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli na warunkach i w trybie określonych w ustawie o transporcie drogowym (art. 89a ust. 2). Uprawnienia inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego do badania tachografu jednoznacznie wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 lutego 2023 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2003 r. poz. 370).

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące oddalenia postanowieniem z dnia 27 maja 2025 r. wniosków dowodowych strony złożonych w toku postępowania. Rację ma organ, że okoliczności, na które miały zostać przeprowadzone wnioskowane dowody, zostały dostatecznie wyjaśnione zgromadzonym materiałem dowodowym. W szczególności brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów na okoliczność działania tachografu i impulsatora oraz możliwości zakłócenia pracy urządzenia przy wykorzystaniu pola magnetycznego. W toku kontroli nie stwierdzono bowiem awarii tachografu ani błędów zapisanych w jego pamięci, które wskazywałyby na wystąpienie awarii urządzenia.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Strona skarżąca przez cały tok postępowania aktywnie korzystała z przysługujących jej uprawnień procesowych.

Prawidłowo organy administracji uznały również, że w sprawie nie zachodziły przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Brak było również podstaw do uznania zarzutu pełnomocnika strony skarżącej podniesionego na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2026 r., że organ nie rozważył możliwości zastosowania lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przepis lp. 6.2.1 został umiejscowiony w grupie naruszeń 6.2. zał. nr 3 do u.t.d. - Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf i ma treść: "Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi." Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 436/23 oraz II GSK 307/23, przywołany przepis należy rozumieć w ten sposób, że sankcjonuje on sytuacje, gdy dochodzi do nierejestrowania na karcie kierowcy lub wykresówce aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, przy czym brak tej rejestracji na karcie kierowcy lub wykresówce jest powodowany odłączeniem tachografu bądź jego niewłaściwą obsługą.

Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego nie wynikało, że w dniu 11 marca 2025 r. przedmiotowym pojazdem wykonywany był przewóz drogowy spowodowany odłączeniem tachografu bądź jego niewłaściwą obsługą. Jak wyżej wyjaśniono, kierowca zeznał do protokołu przesłuchania świadka (prawidłowo pouczony o odpowiedzialności karnej), że nie wie dlaczego doszło do nierejestrowania na karcie jego aktywności, prędkości pojazdu lub przebytej drogi oraz że nie wyjmował karty z tachografu. Z protokołu kontroli nie wynika, że tachograf był odłączony. W trakcie kontroli tachograf działał poprawnie.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji w sposób wystarczający zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś jego oceny dokonano w ramach swobodnej a nie dowolnej oceny. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

e.o.