Uzasadnienie
Decyzją z 27 lutego 2026 r. Łódzki Państwowy Wojewódki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 15 grudnia 2025 r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. O. choroby zawodowej.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.
25 lipca 2024 r. PPIS w Łodzi wszczął postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka u A. O. Podstawę wszczęcia postępowania stanowiło otrzymane 19 lipca 2024 r. zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wystawione przez lekarza z Poradni Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej Szpitala Wielospecjalistycznego [...] w Ł. 31 lipca 2024 r. PPIS w Łodzi przeprowadził wywiad zawodowy z zainteresowaną oraz postępowania u jej pracodawców – I. w Ł. (protokół z 13 września 2024 r.) i W. w Ł. (protokół z 17 października 2024 r.).
Ustalono, że A. O. od 4 maja 1998 r. do 28 lutego 2001 r. pracowała w W. w Ł. jako starszy inspektor, kierownik laboratorium. Do Jej obowiązków zawodowych należało sporządzanie analiz i wyników laboratoryjnych, sporządzanie analiz produktów żywnościowych, wydawania decyzji i nadzór nad personelem laboratoryjnym. W trakcie pracy posługiwała się komputerem.
Od 1 marca 2001 r. do chwili obecnej skarżąca pracuje jako archiwista/ starszy archiwista w I. w Ł.. Do jej obowiązków należy: sprawdzanie kartotek, podawanie sygnatury akt do dalszego opracowania, kserowanie dokumentów, dokonywanie sprawdzeń w dostępnych dziennikach i pomocach archiwalnych, opracowywanie odnalezionych dokumentów poszukiwanych osób.
PPIS w Łodzi w oparciu o uzyskane informacje sporządził kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, którą wraz ze skierowaniem na badania przesłał do jednostki orzeczniczej I stopnia, tj. Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej [...] w Ł., ul. [...], w celu wydania orzeczenia. Na podstawie analizy narażenia zawodowego na stanowisku pracy badanej, przebiegu klinicznego jej choroby, dokumentacji medycznej oraz wyników wykonanych badań i konsultacji neurologicznej 27 stycznia 2025 r. jednostka orzecznicza I stopnia wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej pod poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W opinii wskazano, że analiza czynności zawodowych badanej wykazała, że w trakcie pracy nie wykonywała ona długotrwale monotypowych czynności wielokrotnie powtarzanych w czasie zmiany roboczej pod postacią ruchów ręki w maksymalnym prostowaniu i zginaniu nadgarstka, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w odpowiednio długich okresach czasu, które zaliczane byłyby do prac monotypowych o dużym stopniu uciążliwości i stwarzałyby możliwość powstania istotnego ucisku na pnie nerwówo pośrodkowych w obrębie kanału nadgarstka prowadząc do powstania zespołu cieśni nadgarstka.
Do wystąpienia zawodowego zespołu cieśni nadgarstka prowadzi nie tyle fakt obciążenia stawów nadgarstwowych co ich przeciążenia. Sytuacja taka dotyczy stanowisk pracy wymagających wykonywania bardzo dużej ilości ruchów nadgarstka bez możliwości przerwania pracy z powodu wymuszonego jej rytmem. Charakter pracy badanej – praca biurowa nie powoduje opisanych obciążeń.
Strona, odwołała się od tego orzeczenia do jednostki orzeczniczej II stopnia - Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. ul. [...]. Jednostka orzecznicza II stopnia w dniu 8 października 2025 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...], w którym również stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W opinii tej podkreślono, że zgodnie z wykazem chorób zawodowych w przypadku przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego o etiologii zawodowej, okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej wynosi maksymalnie rok, a zatem w odniesieniu do strony zawodową etiologię choroby należy wiązać z jej zatrudnieniem w I.. Z karty oceny narażenia zawodowego i wywiadu od badanej wynika, że w trakcie pracy w I. wykonywała różnorodne czynności w zależności od potrzeb, sposób wykonywania pracy nie miała charakteru monotypowego.
Praca z komputerem stanowiła 80% czasu pracy. Praca opiniowanej nie wymagała nieprzerwanego wykonywania tych samych ruchów przez większość zmiany roboczej, nie była praca monotypową, a czynności wykonywane w pracy nie stwarzały warunków, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych w kanale nadgarstka i w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka. Ruchy podczas pisania na klawiaturze i podczas używania myszki nie wymagają użycia dużej siły i nie stanowią czynników ryzyka wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka.
Decyzją z 15 grudnia 2025 r. PPIS w Łodzi orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A. O. choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.
Strona odwołała się od powyższej decyzji zarzucając jej wadliwą interpretację art. 2351 Kodeksu pracy oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż nie można uznać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba - zespół cieśni nadgarstka, została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia lub zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.
Przywołaną na wstępie decyzją z 27 lutego 2026 r. Łódzki Państwowy Wojewódki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 15 grudnia 2025r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. O. choroby zawodowej.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w świetle wiedzy medycznej zespół cieśni nadgarstka (ZCN) jest najczęstszą neuropatią uciskową dotyczącą nerwu pośrodkowego kończyn górnych. Występuje przeważnie u kobiet około 50 roku życia, a w związku z pracą - częściej u mężczyzn. ZCN głównie dotyczy ręki dominującej, co jest warunkiem rozpoznania choroby zawodowej. Powstaje on w wyniku uszkodzenia nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka w przebiegu wzmożonego w nim ciśnienia. Na typowy obraz kliniczny schorzenia składają się nocne parestezje, ból ręki i palców w obszarze zaopatrywanym przez włókna nerwu pośrodkowego, wybudzające chorego ze snu, niejednokrotnie z towarzyszącym promieniowaniem dolegliwości do przedramienia, ramienia, a nawet barku. Z czasem pojawiają się zaburzenia czucia najczęściej na I, II, III palcu i (rzadziej) połowie promieniowej palca IV, a następnie deficyty ruchowe (zaburzenia chwytności, zanik mięśni kłębu kciuka, niesprawność ręki).
Powyższa mononeuropatia klasyfikowana jest jako najczęstsza choroba przeciążeniowa układu mięśniowo-szkieletowego. Zawodową etiologię ZCN można podejrzewać jedynie wówczas, gdy czynności wykonywane na stanowisku pracy charakteryzują się szybkimi, wielokrotnie powtarzalnymi w długich przedziałach czasowych, ruchami maksymalnego zginania i prostowania, odchylenia łokciowego i promieniowego, ruchami obrotowymi (z nawracaniem i odwracaniem przedramienia) w nadgarstku, ruchami chwytania palcami (chwyt pęsetowy) i/lub silnego ściskania całą ręką narzędzi pracy, bądź też gdy praca wymaga czynności wykonywanych w pozycji stwarzającej ryzyko przeciążenia struktur znajdujących się w kanale nadgarstka w stopniu prowadzącym do wystąpienia stanu zapalnego, co w konsekwencji prowadzi do ucisku na pień nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Ma to miejsce wówczas, gdy w trakcie całej zmiany roboczej lub przez jej znaczną część wykonywane są szybkie wysoko powtarzalne ruchy, obejmujące najczęściej ruch maksymalnego zgięcia grzbietowego i dłoniowego.
To właśnie szybkość wykonywanych ruchów w stawach w przeliczeniu na jednostkę czasu, nie zaś ich obciążenie liczone w kilogramach jest zasadniczym czynnikiem sprawczym wystąpienia zawodowego zespołu cieśni nadgarstka. Szczególnie niebezpieczna jest praca, gdy w krótkim czasie trwania czynności manualnej wykonywane są szybkie ruchy nadgarstka bez możliwości zmiany pozycji ręki.
A. O. w wyniku przeprowadzonych w jednostce I - go stopnia, tj. WOMP w Ł., badań i konsultacji specjalistycznej neurologicznej oraz na podstawie analizy narażenia zawodowego uzyskała orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Jednostka orzecznicza w wydanym orzeczeniu z 27 stycznia 2025 r. podkreśliła, że strona w trakcie pracy nie wykonywała długotrwale monotypowych czynności, wielokrotnie powtarzanych w czasie zmiany roboczej, pod postacią ruchów ręki w maksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w odpowiednio długich okresach czasu, które zaliczane byłoby do prac monotypowych o dużym stopniu uciążliwości i stwarzałyby możliwość powstania istotnego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych w obrębie kanału nadgarstka. Przychodnia Chorób Zawodowych IMP w Ł. 8 października 2025 r. również wydała orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
W ocenie obu jednostek orzeczniczych z analizy narażenia zawodowego wynika, że wykonywana przez stronę praca biurowa nie powodowała obciążeń, które w konsekwencji mogłyby doprowadzić do wzrostu ciśnienia w kanale nadgarstka, a co za tym idzie spowodować schorzenie pod postacią obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych).
Jednocześnie ŁPWIS podniósł, że organ wydający decyzję związany jest treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa, czy rozpoznane schorzenie odpowiada wymienionemu w wykazie chorób zawodowych, a także ocenia, czy warunki pracy miały wpływ na powstanie schorzenia. Takie orzeczenie lekarskie stanowi podstawowy środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia.
Następnie ŁPWIS, odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych wskazał, że PPIS w Łodzi wziął pod uwagę całą dokumentację zgromadzoną w sprawie, a zwłaszcza treść wydanych orzeczeń lekarskich przez jednostki orzecznicze I i II stopnia, które zawierają informacje dotyczące dokonanej przez lekarza orzecznika oceny stanu zdrowia pracownika w oparciu o dokumentację medyczną, przebieg kliniczny choroby, wyniki wykonanych badań i konsultacji specjalistycznych, w tym wypadku konsultacji neurologicznej, określenie, a także ocenę, czy warunki pracy miały wpływ na powstanie schorzenia.
W ocenie jednostek orzeczniczych (I i II stopnia) dane dotyczące narażenia zawodowego na stanowiskach pracy skarżącej nie budziły żadnych wątpliwości i były wystarczające do wydania orzeczeń lekarskich zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych.
Skargę na powyższą decyzję złożyła A. O. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:
- 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż nie można uznać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba - zespół cieśni nadgarstka, została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy;
- 2. naruszenie art. 235¹ Kodeksu pracy poprzez jego wadliwą interpretację polegającą na przyjęciu, iż opisana choroba zawodowa nie została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy;
- 3. brak przeprowadzenia przez organ wyczerpującego postępowania dowodowego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy określony stan chorobowy został spowodowany działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. 2024 r., poz. 1267) – dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddala. Odnotować również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiot tak rozumianej kontroli w rozpoznawanej sprawie stanowiła decyzja Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 27 lutego 2026 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 15 grudnia 2025 r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. O. choroby zawodowej, bowiem w odniesieniu do strony nie można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że zespół cieśni nadgarstka, na który cierpi strona, powstał w związku ze sposobem wykonywania przez nią pracy.
Przechodząc do oceny powyższych rozstrzygnięć wskazać należy, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 277 ze zm.) – dalej: "k.p.", zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zaistnienie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych, druga to ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.
W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zdiagnozowana u skarżącej choroba została wymieniona w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1836). W ocenie organów jednak choroba ta nie została spowodowana sposobem wykonywania pracy przez stronę. W opinii sądu powyższa ocena jest prawidłowa i znajduje pełne oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.
W tym miejscu wymaga podkreślenia, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych stanowią lex specialis wobec przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. I tak zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w wersji obowiązującej w dacie wszczęcia postepowania, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego podejrzenie dotyczy, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust.
2. Właściwymi do orzekania w zakresie chorób zawodowych są jednostki medyczne wymienione w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych - do których niewątpliwie zalicza się WOMP w Ł., który wypowiedział się co do choroby zawodowej skarżącej. Lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia).
Co więcej należy wskazać, że zarówno organy inspekcji sanitarnej, jak i sądy administracyjne, nie mogą dokonywać samodzielnie ustaleń w zakresie istnienia choroby zawodowej – nie posiadają bowiem wysoko specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej, a przez to także na samodzielną ocenę dokumentacji lekarskiej, wobec czego organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zasięgnąć opinii uprawnionej jednostki orzeczniczej wskazanej w rozporządzeniu o chorobach zawodowych (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 874/18, publik. W CBOSA).
Podkreślić zatem należy, że organy sanitarne nie mogą wydać decyzji wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie lekarskie wydane w ramach orzekania o chorobach zawodowych ma walor opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a., zatem organ – jak w przypadku każdej opinii biegłego – nie ma możliwości polemiki z poczynionymi w niej ustaleniami i może ją weryfikować tylko pod kątem formalnej poprawności, kompletności czy jednoznaczności wydanego orzeczenia. Lekarskie jednostki orzecznicze powołane są i tylko one, do stwierdzenia na podstawie badania i dokumentacji medycznej, czy konkretna choroba wystąpiła u badanego pacjenta i czy, w świetle wiedzy medycznej, wskazywane przez pacjenta przyczyny zachorowania mogą być uznane za czynnik chorobotwórczy stwierdzonego schorzenia.
Natomiast do organu inspekcji sanitarnej należy ustalenie czy zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać, że założenia przyjęte do orzeczenia lekarskiego (opis środowiska pracy, warunków wykonywania pracy) jest prawidłowy tzn. zgodny z ustaleniami organu inspekcji sanitarnej. Jeśli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące, logiczne i prawidłowe uzasadnienie oraz znajduje oparcie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym to organ nie może samodzielnie go podważać i przyjmować, że stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań i ustaleń stanowiących podstawę orzeczenia lekarskiego.
Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania diagnostyczno-orzeczniczego skarżąca została dwukrotnie poddana badaniom specjalistycznym w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach orzeczniczych I i II stopnia. W wyniku przeprowadzonych badań, analizy narażenia zawodowego, przebiegu i charakteru klinicznego choroby oraz dokumentacji medycznej, jednostki orzecznicze wydały dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W orzeczeniach powyższych nie stwierdzono, aby sposób wykonywania pracy przez skarżącą, mógł doprowadzić do powstania opisanego powyżej schorzenia.
W obu orzeczeniach wskazano bowiem, że strona w trakcie pracy nie wykonywała długotrwale monotypowych czynności, wielokrotnie powtarzanych w czasie zmiany roboczej, pod postacią ruchów ręki w maksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w odpowiednio długich okresach czasu, które zaliczane byłoby do prac monotypowych o dużym stopniu uciążliwości i stwarzałyby możliwość powstania istotnego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych w obrębie kanału nadgarstka, które mogłyby być przyczyną rozwoju zespołu cieśni nadgarstka. Zgodzić należy się z organami, że wykonywana przez skarżącą praca biurowa umożliwiała robienie przerw w pracy, nie była pracą opartą na ruchach monotypowych wykonywanych w szybkim tempie wynikających ze sposobu organizacji pracy uniemożliwiającym regenerację obciążonych struktur, trafnie organy obu instancji przyjęły więc, że sposób wykonywania pracy przez stronę nie powodował obciążeń, które w konsekwencji mogłyby doprowadzić do wzrostu ciśnienia w kanale nadgarstka, a co za tym idzie spowodować schorzenie pod postacią obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
W ocenie sądu orzeczenia jednostek orzeczniczych są spójne, logiczne i zostały należycie umotywowane, a w toku postępowania ani w złożonej skardze strona w żaden sposób nie podważyła wynikających z nich ustaleń. W sposób zgodny i jednoznaczny wynika z nich przede wszystkim, że analiza narażenia zawodowego skarżącej nie pozwala na wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy pracą przez nią wykonywaną, a jednostką chorobową w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, powyższe czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 235 1 k.p.
W ocenie sądu nieuzasadnione są także zarzuty skargi wskazujące na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i nieuwzględnienie faktycznego charakteru i sposobu wykonywania pracy przez stronę. Skarżąca nie wskazuje jednak jakich dowodów w tym zakresie zabrakło bądź, które z zebranych dowodów zostały pominięte bądź wadliwie ocenione. Jak wynika z akt sprawy, w ramach dochodzenia organ dokonał kompleksowej oceny narażenia zawodowego na podstawie badania dokumentacji dotyczącej zatrudnienia skarżącej u poszczególnych pracodawców (obejmującej m.in. świadectwa pracy, zakresy obowiązków, wyjaśnienia dotyczące warunków pracy, karty analizy i oceny ryzyka zawodowego), na podstawie której sporządzono karty narażenia zawodowego.
Ponadto, jak podkreślono powyżej, organy inspekcji sanitarnej dysponowały prawidłowymi pod względem formalnym orzeczeniami lekarskimi jednostek orzeczniczych obydwu instancji, tj. orzeczeniem nr [...] stycznia 2025 r. oraz orzeczeniem nr [...] z 8 października 2025 r. stwierdzającymi brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej.
W tym kontekście bezzasadny jest również pogląd skarżącej, która sugeruje, że pomimo jednoznacznych, spójnych, zupełnych i logicznych wniosków wynikających z orzeczeń lekarskich stwierdzających nieistnienie choroby zawodowej u strony, wydanych przez uprawnionych lekarzy orzeczników na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej skarżącej, dokumentacji przebiegu jej zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia o chorobach zawodowych), konieczna była dalsza weryfikacja etiologii jej schorzenia, w celu potwierdzenia istnienia choroby zawodowej. Organy inspekcji sanitarnej podobnie, jak sąd administracyjny nie są uprawnione do kwestionowania treści orzeczeń z medycznego punktu widzenia, ponieważ nie dysponują wymaganą w tym zakresie wiedzą specjalistyczną. W toku postępowania strona nie przedstawiła kontropinii biegłego lekarza podważającej prawidłowość wydanych w stosunku do niej orzeczeń.
Podkreślenia wymaga, że analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika pod kątem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia należy do kompetencji lekarzy orzeczników, a nie organów inspekcji sanitarnej, gdyż to lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych.
Jeżeli na podstawie jednoznacznych i formalnie niewadliwych spójnych orzeczeń lekarskich, prawidłowego i zupełnego formularza oceny narażenia zawodowego oraz innych zgromadzonych dowodów właściwy organ może sformułować wniosek, że rozpoznana choroba nie została spowodowana bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem sposobem wykonywania pracy, a więc pomiędzy powstaniem choroby a warunkami pracy (tzw. narażeniem zawodowym) nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy, to prowadzone postępowanie diagnostyczno-orzecznicze podlega zakończeniu. Dodać należy, że skarżąca w toku postępowania nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych, w celu weryfikacji przeprowadzonych badań lekarskich lub pomocniczych albo dokonanej oceny narażenia zawodowego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że istnieją uzasadnione podstawy do kwestionowania uzyskanych wyników postępowania diagnostyczno-orzeczniczego.
Własna, subiektywna interpretacja wyników badań diagnostycznych dokonywana przez stronę, nieposiadającą w tym zakresie specjalistycznej wiedzy medycznej, nie może stanowić miarodajnego dowodu pozwalającego na podważenie profesjonalnych ustaleń lekarzy orzeczników.
W przekonaniu sądu uznać należy zatem, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, w szczególności o powołane wyżej dane zawarte w orzeczeniach lekarskich, które są wyjątkowo zbieżne, prawidłowo orzekły o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Zarówno opinie lekarskie, jak też decyzje administracyjne zawierają wystarczające uzasadnienia, które należycie odnoszą się do wszystkich twierdzeń oraz argumentów wyartykułowanych przez skarżącą.
W tym stanie rzeczy skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.
a.kr