Uzasadnienie
Decyzją z 5 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: sko, organ odwoławczy, organ II instancji lub kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 21 października 2025 r., którą ustalono wobec l. S. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżący) obowiązek zapłaty kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu marki Nissan Primera o nr rejestracyjnym [...] (dalej: pojazd), tj. kosztów związanych z jego usuwaniem i przechowywaniem w łącznej kwocie 49 947 zł.
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne:
2 kwietnia 2019 r. wskazany powyżej pojazd został usunięty z drogi, w związku z zaistnieniem przypadku określonego w art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.) – dalej również: "u.t.d.", na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr 809/2019 wydanej przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w Łodzi. W aktach sprawy znajduje się również protokół przekazania pojazdu na parking strzeżony. Organ ten, tj. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzjami z 28 sierpnia 2019 r. orzekł o nałożeniu na stronę skarżącą kar pieniężnych, od których pełnomocnik skarżącego złożył odwołania (pismem z 19 września 2019 r.). A po ich rozpoznaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzjami z 25 maja 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone doń decyzje Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
28 lipca 2020 r. zostało wszczęte administracyjne postępowanie egzekucyjne, które zakończyło się 18 lipca 2022 r. przekazaniem przez organ egzekucyjny, tj. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź Widzew należnych kwot kar pieniężnych na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Łodzi. 21 lipca 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zezwolił na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego. Do akt sprawy załączono rozliczenie za czynności usunięcia i przechowywania pojazdu na parkingu sporządzone przez pracownika parkingu (wraz ze sprostowaniem), które opiewa na kwotę 49 651 zł – pojazd przyjęto na parking 2 kwietnia 2019 r. o godz. 14:20, a odebrano go z parkingu 25 lipca 2022 r. o godz. 16:25. W aktach sprawy znajduje się pokwitowanie odbioru pojazdu z parkingu wraz z podpisaną przez stronę skarżącą adnotacją, że nie dokonano opłaty za parking i holowanie (tj. 49 651 zł – koszt przechowywania pojazdu na parkingu oraz 296 zł – koszt usunięcia pojazdu z drogi).
Pismem z 29 lipca 2022 r. pełnomocnik strony skarżąca zwrócił się do organu z wnioskiem o "anulowanie opłaty za parking".
Pismem z 13 września 2022 r. zawiadomiono stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kosztów związanych z dyspozycja usunięcia pojazdu z drogi z 2 kwietnia 2019 r., zawiadomienie to doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej. Następnie, pismem z 10 października 2022 r., zawiadomiono stronę skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego wskazując na art. 10 k.p.a.
Decyzją z 15 grudnia 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi orzekł o ustaleniu dla strony skarżącej obowiązku zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu, w łącznej wysokości 49 947 zł. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji, a sko po jego rozpoznaniu, decyzją z 31 stycznia 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną doń decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 15 grudnia 2022 r. Organ drugiej instancji podniósł m.in., że w świetle art. 130a ust. 10h i 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - dalej: "p.r.d.", nakładany w drodze decyzji administracyjnej obowiązek poniesienia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ciąży na właścicielu pojazdu. Strona zaskarżyła tę decyzję do WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt: III SA/Łd 210/23, uchylił zarówno zaskarżoną doń decyzję sko z 31 stycznia 2023 r., jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 15 grudnia 2022 r. Natomiast NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 12 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 49/24 uchylił wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 października 2023 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.
Wobec powyższego WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 774/24 uchylił zaskarżoną doń decyzję sko z 31 stycznia 2023 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 15 grudnia 2022 r. Natomiast NSA, wyrokiem z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 529/25 oddalił złożoną doń skargę kasacyjną od wskazanego powyżej wyroku WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 774/25. Sądy administracyjne stanęły na stanowisku, że z art. 95 ust. 3 i ust. 4 u.t.d. oraz z art. 130a ust. 10h p.r.d. w związku z art. 95 ust. 2 u.t.d. wynika, iż końcową granicę temporalną obowiązku zapłaty kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d. wyznacza moment zakończenia postępowania egzekucyjnego wskazanego w art. 95 ust. 4 u.t.d. albo moment zwrotu pojazdu z parkingu strzeżonego w związku z przekazaniem kaucji na zasadach określonych w art. 94 ust. 4 i 5 u.t.d.
Przystępując do rozpoznania sprawy, organ I instancji pismem z 12 września 2025 r. zwrócił się do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z prośbą o przesłanie informacji dotyczącej prowadzonego postępowania egzekucyjnego względem pojazdu oraz informacji dotyczącej nałożenia na stronę skarżącą kary za naruszenie przepisów u.t.d. W odpowiedzi na powyższe Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z 18 września 2025 r. poinformował, że 28 sierpnia 2019 r. wydano decyzje o nałożeniu na stronę skarżącą kar pieniężnych, od których złożono jednak odwołania (pismem z 19 września 2019 r.). A decyzjami z 25 maja 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy obydwie, zaskarżone doń, decyzje Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
Nadto w piśmie tym poinformowano, że 28 lipca 2020 r. zostało wobec strony skarżącej wszczęte administracyjne postępowanie egzekucyjne, które zakończyło się 18 lipca 2022 r. przekazaniem przez organ egzekucyjny – Naczelnika Urzędu Skarbowego – należnych kwot kar pieniężnych na rachunek bankowy Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zawiadomieniem z 1 października 2025 r. organ poinformował stronę skarżącą o treści art. 10 k.p.a. Natomiast decyzją z 21 października 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi ustalił wysokość kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu na łączną kwotę 49 947 zł i orzekł o obowiązku jej zapłaty przez stronę skarżącą. Od decyzji tej strona skarżąca wniosła, pismem z 14 listopada 2025 r., odwołanie. Kolegium, w pierwszej kolejności, pismem z 2 grudnia 2025 r. zwróciło się do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z prośba o przesłanie kopii dokumentów, na które organ ten wskazywał w piśmie z 18 września 2025 r., tj. decyzji z 28 sierpnia 2019 r., decyzji z 25 maja 2020 r. oraz dokumentów dotyczących postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z 31 grudnia 2025 r., Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wskazał jednak, iż nie znajduje podstaw do udostępniania dokumentów, o które zwróciło się doń kolegium. Następnie kolegium, decyzją z 5 stycznia 2026 r. utrzymało w mocy zaskarżoną doń decyzję z 21 października 2025 r. Organ II instancji, powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 94 ust. 3, art. 95 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1490 ze zm.) oraz art. 130a ust. 6-6e, ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.) wskazał, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. kolegium jest związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt: III SA/Łd 774/24.
Dalej, odnosząc się do wytycznych wskazanych zarówno we wskazanym powyżej wyroku WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 774/24, jak i w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 529/25, kolegium wskazało, że wszystkie kwestie zostały wyjaśnione w ramach przeprowadzonego postępowania. Kolegium wyjaśniło, że zaskarżona doń decyzja ustalająca obowiązek ponoszenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, została wydana po zakończeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, jak również po skutecznym przekazaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o których mowa w art. 94 ust. 4 i 5 u.t.d., oraz zwrocie pojazdu z parkingu strzeżonego (art. 95 ust. 3 pkt 1 u.t.d.).
Dalej kolegium wskazało, że za datę zakończenia postępowania, o której mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d. uznać należy dzień 25 lipca 2022 r., tj. datę odebrania przez stronę skarżącą pojazdu z parkingu strzeżonego. Organ II instancji wskazał przy tym za NSA (wyrok z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt: II GSK 529/25), że końcową granicę temporalną obowiązku zapłaty kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d., wyznacza moment zakończenia postępowania egzekucyjnego wskazanego w art. 95 ust. 4 u.t.d. albo moment zwrotu pojazdu z parkingu strzeżonego w związku z przekazaniem kaucji na zasadach określonych w art. 94 ust. 4 i 5 u.t.d. Tylko w ten sposób można bowiem wypełnić racjonalną treścią odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 130a p.r.d. na tle art. 95 ust. 1-4 w zw. z art. 94 ust. 3-8 u.t.d. Mając zatem na względzie, iż przedmiotowy pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym 2 kwietnia 2019 r. stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja - w sposób prawidłowy - wskazuje mechanizm obliczenia ustalonej opłaty oraz cezury czasowe w jakich tą opłatę naliczono.
Przy czym na opłatę tę (w wysokości: 49 947 zł) składają się: koszty usunięcia pojazdu w wysokości 296 zł; oraz koszty przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym od dnia usunięcia go z drogi, tj. od 2 kwietnia 2019 r. do dnia odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego, tj. do dnia 25 lipca 2022 r. w łącznej kwocie: 49 651 zł. Reasumując kolegium uznało, że zaskarżona doń decyzja jest zasadna i znajduje swoje umocowanie w przepisach obowiązującego prawa, a zarzuty strony skarżącej są chybione.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyła powyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 5 stycznia 2026 r. w całości, zarzucając jej:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na sprawy tj.:
- a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i nie ustalenie przez organ z jakich przyczyn nie wszczęto procedury przepadku po upływie terminu 3 miesięcy od nieodebrania pojazdu o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co miało kluczowe znaczenie dla wysokości kosztów generowanych przez przechowywanie pojazdu i naraziło skarżącego na zwiększenie kosztów;
- b) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa poprzez brak terminowego wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu, co doprowadziło do nieuzasadnionego generowania kosztów przechowania samochodu, a w konsekwencji stanowi przerzucanie na stronę ujemnych skutków wadliwego działania organu;
- c) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 130a ust 10c ustawy prawo o ruchu drogowym w sytuacji, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela, podczas gdy okres przechowywania auta przypadał na okres pandemii gdzie wszelkie działania obywateli były utrudnione, a skarżący nie miał możliwości przyjechania do Polski, przebywał w tym czasie w Ukrainie i nie było to zależne od niego; ponadto wojna w Ukrainie ograniczyła bardzo mocno możliwości zarobkowe skarżącego, co więcej skarżącemu nie wyjaśniono konsekwencji i kosztów jakie będzie musiał ponieść w związku z odholowaniem jego auta i natychmiastową niemożnością zapłaty kwoty 17 000 zł;
- d) art. 9 k.p.a., polegające na niepoinformowaniu strony o konsekwencjach finansowych nie odebrania auta z parkingu strzeżonego przy ul. [...] w Ł. co doprowadziło do poniesienia przez skarżącego szkody; nie wzięcia pod uwagę, iż skarżący jest obywatelem Ukrainy i nie posługuje się biegle językiem polskim;
- e) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli - nie wzięcia pod uwagę, iż skarżący jest obywatelem Ukrainy i nie posługuje się biegle językiem polskim;
- f) art. 8 k.p.a. poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa podczas gdy okres przechowywania auta przypadał na okres pandemii gdzie wszelkie działania obywateli były utrudnione - przede wszystkim skarżący nie miał możliwości przyjechania do Polski, przebywał w tym czasie w Ukrainie, nie było to zależne od niego; ponadto wojna w Ukrainie ograniczyła bardzo mocno możliwości zarobkowe skarżącego, skarżącemu nie wyjaśniono też konsekwencji jakie będzie musiał ponieść w związku z odholowaniem jego auta i natychmiastową niemożnością zapłaty kwoty 17 000 zł;
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 130a ust. 10 ustawy o prawie drogowym i § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej polegające na braku niezwłocznego powiadomienia skarżącego o skutkach nieodebrania pojazdu; a gdyby nawet przyjąć, że już samo usunięcie pojazdu z drogi na podstawie art 95 ust. 1 pkt 1 u.t.d. świadczy o poinformowaniu na jakich zasadach pojazd będzie mógł być odebrany z parkingu to wskazać należy, że skarżący nie posługuje się biegle językiem polskim i tym samym nie mógł zostać należycie poinformowany o swoich prawach i obowiązkach.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi i umorzenie postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) – dalej: "p.u.s.a.". sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zatem, zgodnie z wolą ustawodawcy, sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego doń aktu, tj. sprawdza czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym sąd administracyjny może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Odnotować również należy, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zaznaczyć też trzeba, że uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd: zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; a nadto, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei stosowanie do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 5 stycznia 2026 r., którą organ ten utrzymał w mocy zaskarżoną doń decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 21 października 2025 r., którą z kolei ustalono wobec strony skarżącej (podmiotu zagranicznego) obowiązek zapłaty kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu, tj. kosztów związanych z jego usuwaniem i przechowywaniem w łącznej kwocie 49 947 zł.
Przystępując do oceny zgodności z prawem wskazanej powyżej decyzji kolegium z 5 stycznia 2026 r. należało wskazać, że sprawa ta była już przedmiotem dwukrotnego rozpoznania przez tutejszy sąd oraz dwukrotnego rozpoznania przez NSA – w sprawie tej WSA w Łodzi wydał już bowiem wyrok z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 210/23, który został uchylony przez NSA wyrokiem z dnia 12 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 49/24. W następstwie czego WSA w Łodzi wydał w dniu 11 grudnia 2024 r. wyrok w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 774/24, od którego złożono skargę kasacyjną oddaloną przez NSA wyrokiem z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 529/25.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozstrzygając niniejszą sprawę obowiązany był uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w powołanych powyżej wyrokach. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W doktrynie i judykaturze podnosi się, że związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Następstwem prawomocnego wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę jest powrót sprawy do właściwego organu administracyjnego, który obowiązany jest rozpoznać sprawę ponownie, stosując się do wyrażonej w tym wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania.
Przy czym zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. np. wyroki NSA: z dnia 5 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1589/15, Lex/el nr 2436541; z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2617/11, Lex/el nr 1138187; czy z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, Lex/el nr 745376; a także J. Wegner, Komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] T. Kolanowski, J. Wegner, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2026 r., Lex/el). Podkreślić przy tym należy, że sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem rozpoznania (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 274/06, Lex/el nr 297129). Równocześnie wskazać należy, że przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji lub postanowienie (por. np. J. Wegner, Komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] T. Kolanowski, J. Wegner, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2026 r., Lex/el, a także wskazany tam wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 października 1997 r., sygn. akt I SA/Po 263/97, Lex/el nr 30884). Obowiązek ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego (por. np. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1988 r., sygn. akt IV SA 604/87, Lex/el nr 9979; czy wyrok NSA z dnia 9 maja 1990 r., sygn. akt I SA 235/90, Lex/el nr 10136). W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych przesłanek jednak nie zaistniała – nie uległ bowiem zmianie, ani stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, analizowany w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani stan prawny.
W niniejszej sprawie NSA w wyroku z 12 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 49/24 przesądził o konieczności dokonania przez WSA w Łodzi wykładni art. 95 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 94 ust. 3 u.t.d. oraz w zw. z art. 130a ust. 6-6a i ust. 10h-10j p.r.d., na podstawie których w przedmiotowej sprawie kontrolowane organy wydały decyzje w przedmiocie ustalenia względem podmiotu zagranicznego obowiązku zapłaty kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu. Wobec powyższego WSA w Łodzi w wyroku z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 774/24 dokonał wykładni wskazanych powyżej przepisów, a rozstrzygnięcie to zaaprobował NSA, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 529/25 oddalił skargę kasacyjną od tegoż wyroku.
Wobec powyższego wskazać należy, iż jak wynika ze wskazanych powyżej przepisów, w przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez zagraniczny podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji należności nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, funkcjonariusz lub pracownik organu przeprowadzającego kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej, określonej w załączniku nr 3 lub 4 do u.t.d. (art. 94 ust. 3 u.t.d.).
Natomiast, gdy nie pobrano kaucji – w przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 94 ust. 3 u.t.d. (w razie niemożności pobrania tego rodzaju kaucji) – stosownie do art. 95 ust. 1 u.t.d. – osoba przeprowadzająca kontrolę na drodze zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegające kontroli i kieruje lub usuwa pojazd, na koszt wskazanego podmiotu zagranicznego wykonującego przewóz drogowy, na najbliższy parking strzeżony. Jednocześnie w art. 95 ust. 2 u.t.d. zastrzeżono, że w zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Co więcej zgodnie z art. 95 ust. 3 u.t.d. zwrot pojazdu z parkingu następuje, odpowiednio po: 1) przekazaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o których mowa w art. 94 ust. 4 i 5, lub 2) usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu. Równocześnie, w myśl art. 95 ust. 4 u.t.d. jeżeli pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia nałożenia kary pieniężnej, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.
W opisanym wcześniej stanie faktycznym sprawy, należy mieć na uwadze rozważania zawarte we wskazanych powyżej wyrokach, zgodnie z którymi dla właściwego kierunku interpretacji wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego należy przyjąć, iż zawarty w treści art. 95 ust. 2 u.t.d. zwrot "postępowanie w związku z usuwaniem pojazdu" jest zbyt wąski znaczeniowo i na gruncie wykładni językowej może obejmować tylko czynności związane z materialno-techniczną procedurą usunięcia pojazdu. Pozajęzykowo można go jednak rozumieć szerzej, jako obejmujący także postępowanie w sprawie ustalenia obowiązku ponoszenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu.
Ponadto, dla pełnej rekonstrukcji podstawy materialnoprawnej sprawy konieczne jest uwzględnienie treści art. 95 ust. 3 i 4 u.t.d., które mają bezpośrednie zastosowanie w sprawie dotyczącej podmiotu zagranicznego, o którym mowa w art. 94 ust. 3 u.t.d. i zawierają regulację częściowo modyfikującą unormowania wynikające z art. 130a ust. 10h-10j p.r.d. W szczególności podnieść trzeba, że w sprawie, o której mowa w art. 95 w zw. z art. 94 ust. 3-8 u.t.d., nie może mieć wprost zastosowania art. 130a ust. 10h p.r.d., ponieważ obowiązek podmiotu zagranicznego, o którym mowa w art. 94 ust. 3 u.t.d., w zakresie ponoszenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, nie może trwać "do zakończenia postępowania", o którym mowa w art. 130a ust. 10-10e p.r.d., gdyż art. 95 u.t.d. ma w niniejszym przypadku charakter lex specialis. Kluczowe znaczenie w spornej sprawie należy zatem przypisać art. 95 ust. 3 i 4 u.t.d., które to przepisy stanowią, że niezależnie od przyczyny niemożności wydania (zwrotu) pojazdu zatrzymanego na parkingu strzeżonym (brak przekazania kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o których mowa w art. 94 ust. 4 i 5, lub brak usunięcia przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu - art. 95 ust. 3 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 2-3 u.t.d.), upływ terminu 30 dni na odebranie pojazdu, liczony od dnia nałożenia kary pieniężnej, skutkuje koniecznością wszczęcia postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnych wynikających z nałożonej kary pieniężnej w celu zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z ruchomości, tj. w niniejszym przypadku z umieszczonego na parkingu strzeżonym pojazdu.
Wobec powyższego zdaniem sądu przyjąć więc należało, że wynikający z art. 130a ust. 10h p.r.d. w zw. z art. 95 ust. 2 u.t.d. zwrot "do zakończenia postępowania" powinien być rozumiany przede wszystkim jako moment zakończenia wskazanego powyżej postępowania egzekucyjnego. Trzeba mieć jednak na względzie, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – dalej: "u.p.e.a." - zawiera odrębną regulację dotyczącą zasad zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór zajętej ruchomości (zob. art. 102 § 2-5 u.p.e.a.), co wymaga dodatkowego uwzględnienia na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Oznacza to jak dalej wywiódł sąd, że decyzja ustalająca obowiązek ponoszenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu (art. 130a ust. 10h p.r.d. w zw. z art. 95 ust. 2 u.t.d.) może zostać wydana dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej albo - jeżeli postępowanie nie zostało wszczęte - po skutecznym przekazaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o których mowa w art. 94 ust. 4 i 5, oraz zwrocie pojazdu z parkingu strzeżonego (art. 95 ust. 3 pkt 1 u.t.d.).
W świetle powyższego sąd we wskazanych powyżej wyrokach nałożył na organy administracji obowiązek ustalenia okoliczności wydania pojazdu stronie skarżącej. Sąd zwrócił przy tym uwagę i na to, że z treści pisma Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte, jednak nie sposób już dociec czy i kiedy zostało ono zakończone - nie wiadomo bowiem z jaką datą to nastąpiło. Sąd zaznaczył przy tym, iż z art. 95 ust. 3 i 4 oraz art. 130a ust. 10h p.r.d. w zw. z art. 95 ust. 2 u.t.d. wynika, że końcową granicę temporalną obowiązku zapłaty kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d., wyznacza moment zakończenia postępowania egzekucyjnego wskazanego w art. 95 ust. 4 u.t.d. albo moment zwrotu pojazdu z parkingu strzeżonego w związku z przekazaniem kaucji na zasadach określonych w art. 94 ust. 4 i 5 u.t.d. Kwestie te, zdaniem sądu, powinny wyjaśnić orzekające w sprawie organy, tylko w ten sposób można bowiem wypełnić racjonalną treścią odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 130a p.r.d. na tle art. 95 ust. 1-4 w zw. z art. 94 ust. 3-8 u.t.d.
Zdaniem sądu organy powinny się w przedstawionym wyżej zakresie, zwrócić przede wszystkim do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o stosowne wyjaśnienia dotyczące losów prowadzonego wobec strony skarżącej postępowania egzekucyjnego oraz o informacje związane z postępowaniem dotyczącym nałożenia kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym (uiszczenia kaucji), aby tym sposobem ustalić całokształt okoliczności odebrania pojazdu przez skarżącego z parkingu strzeżonego oraz aby określić właściwe ramy czasowe pozwalające na prawidłowe ustalenie ciążącej na skarżącym kwoty z tytułu opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu.
Jak wynika z akt administracyjnych orzekające w sprawie organy zastosowały się do wskazanych powyżej wytycznych sądu. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że pismem z 12 września 2025 r. organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o udzielenie informacji dotyczącej zarówno postępowania egzekucyjnego prowadzonego "względem pojazdu (...) usuniętego z drogi na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu" z 2 kwietnia 2019 r., jak i postępowania dotyczącego nałożenia kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (uiszczenie kaucji), a nadto o przesłanie stosownej dokumentacji dotyczącej tych postępowań. W odpowiedzi na powyższe Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, pismem z 18 września 2025 r., udzielił stosownej informacji wskazując, iż przedmiotowy pojazd został w związku z zaistnieniem przypadku określonego w art. 95 ust. 1 pkt 1 u.t.d. usunięty z drogi – zgodnie z obowiązującymi przepisami – na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej 2 kwietnia 2019 r. Dalej organ ten wskazał, iż 28 sierpnia 2019 r. zostały wydane decyzje administracyjne o nałożeniu kar pieniężnych, od których strona złożyła odwołania pismem z 19 września 2019 r., a decyzjami z 25 maja 2020 r. (o nr BP.501.1926.2019.0164.LD5.4085 i nr BP.501.1925.2019.0164.LD5.4080) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżone doń decyzje Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
Równocześnie wyjaśniono, iż 28 lipca 2020 r. zostało wszczęte administracyjne postępowanie egzekucyjne wobec strony skarżącej, które zakończyło się 18 lipca 2022 r. przekazaniem przez organ egzekucyjny, tj. właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego należnych kwot kar pieniężnych na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Nadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, pismem z 2 grudnia 2025 r., zwróciło się do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o udostępnienie kserokopii dokumentów, o których mowa w znajdującym się w aktach sprawy piśmie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 18 września 2025 r., tj. decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 sierpnia 2019 r.; decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 maja 2020 r.; oraz dokumentów, z treści których wynikała będzie data wszczęcia i zakończenia postępowania egzekucyjnego w administracji wobec strony skarżącej (tj. odpowiednio 28 lipca 2020 r. i 18 lipca 2022 r.).
W odpowiedzi na powyższe Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, pismem z 31 grudnia 2025 r., poinformował jednak kolegium, iż "nie znajduje podstaw do udostępnienia kserokopii dokumentów stanowiących akta tych postępowań. Jednocześnie (...) wskazuje, iż akta postępowań egzekucyjnych prowadzonych na wniosek wierzyciela – Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego są w posiadaniu właściwego naczelnika urzędu skarbowego". Nie zmienia to jednak faktu, iż orzekające w sprawie organy ustaliły okoliczności, do których sprecyzowania zostały zobligowane przez sąd. Tak więc, zgodnie z wytycznymi sądu organy ustaliły, że:
- - pojazd, w związku z zaistnieniem przypadku określonego w art. 95 ust. 1 pkt 1 u.t.d., został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w Łodzi z 2 kwietnia 2019 r.;
- - Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzjami z 28 sierpnia 2019 r. orzekł o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnych. Od decyzji tych złożono odwołania (pismem z 19 września 2019 r.), a po ich rozpoznaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzjami z 25 maja 2020 r. (o nr: BP.501.1926.2019.0164.LD5.4085 oraz BP.501.1925.2019.0164.LD5.4080) utrzymał w mocy zaskarżone doń decyzje Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego;
- - Administracyjne postępowanie egzekucyjne zostało wobec strony skarżącej wszczęte 28 lipca 2020 r., a zakończyło się 18 lipca 2022 r. przekazaniem przez organ egzekucyjny należnych kwot kar pieniężnych na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego;
- - 21 lipca 2022 r. Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego wydał stronie skarżącej zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego (usuniętego w dniu 2 kwietnia 2019 r. z punktu kontrolnego przy al. [...] w Ł. z powodu braku środków na uiszczenie kaucji w związku z naruszeniami opisanym w załączniku do protokołu). Następnie zaś, 25 lipca 2022 r., strona skarżąca odebrała pojazd z parkingu strzeżonego – w aktach sprawy znajduje się pokwitowanie odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego z 25 lipca 2022 r., z którego wynika że pojazd został usunięty 2 kwietnia 2019 r., o godz. 14:20, a wydano go 25 lipca 2022 r. o godz. 16:25. Nadto, na dokumencie tym strona skarżąca dopisała adnotację, iż nie dokonała opłaty za parking i holowanie;
Poczynione przez organy, zgodnie z wytycznymi sądu, ustalenia w postaci informacji pochodzących od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a więc od organu administracji publicznej, pozwoliły na prawidłowe ustalenie ciążącej na stronie skarżącej kwoty z tytułu opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu. Zgodnie bowiem z wytycznymi sądu ustalenia te pozwoliły na ustalenie końcowej granicy temporalnej obowiązku zapłaty przez stronę skarżącą kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d. Jak bowiem wskazał sąd, z art. 95 ust. 3 i 4 u.t.d. i art. 130a ust. 10h p.r.d. w zw. z art. 95 ust. 2 u.t.d. wynika, że końcową granicę temporalną obowiązku zapłaty kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d. wyznacza moment zakończenia postępowania egzekucyjnego wskazanego w art. 95 ust. 4 u.t.d. albo moment zwrotu pojazdu z parkingu w związku z przekazaniem kaucji na zasadach określonych w art. 94 ust. 4 i 5 u.t.d.
Nie budzi przy tym wątpliwości, że za datę zakończenia postępowania, o której mowa we wskazanych powyżej przepisach organy słusznie uznały dzień 25 lipca 2022 r., tj. dzień w którym odebrano pojazd z parkingu strzeżonego. Zauważyć bowiem należy, iż z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że wobec strony skarżącej toczyło się wprawdzie administracyjne postępowanie egzekucyjne, niemniej jednak w jego wyniku nie doszło do egzekucji należności pieniężnych z ruchomości w postaci przedmiotowego pojazdu umieszczonego na parkingu strzeżonym. Jak bowiem ustalono w toku postępowania administracyjnego wszczęte wobec strony skarżącej 28 lipca 2020 r. administracyjne postępowanie egzekucyjne zostało zakończone 18 lipca 2022 r. przekazaniem przez organ egzekucyjny należnych kwot kar pieniężnych na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego. Równocześnie, co również wynika z akt administracyjnych, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego 21 lipca 2022 r. zezwolił stronie skarżącej na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego, co strona skarżaca uczyniła 25 lipca 2022 r. Tym samym więc nie może być wątpliwości co do tego, że prowadzona wobec strony skarżącej egzekucja należności pieniężnych nie doprowadziła do zaspokojenie wierzyciela z przedmiotowego pojazdu, skoro został on 25 lipca 2022 r. odebrany z parkingu przez stronę skarżącą.
Wobec powyższego organy słusznie przyjęły, że koszty które powinna ponieść strona skarżąca obejmują okres od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, tj. od 2 kwietnia 2019 r. do momentu zwrotu pojazdu z parkingu strzeżonego, tj. do 25 lipca 2022 r. Co więcej organy prawidłowo wskazały również mechanizm obliczenia obciążających stronę skarżącą kosztów, przywołując właściwe przepisy prawa miejscowego. Tak więc jak słusznie wskazały organy na koszty te składa się koszt usunięcia pojazdu w wysokości 296 zł oraz koszt przechowywania pojazdu od dnia jego usunięcia, tj. od 2 kwietnia 2019 r. do dnia jego odbioru z parkingu strzeżonego, tj. do dnia 25 lipca 2022 r. w wysokości 49 651 zł. Zatem łącznie koszty te wynoszą 49 947 zł.
Sąd nie podzielił zarzutów skargi, uznając iż w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przez stronę skarżąca przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się bowiem, ani naruszenia przepisów postępowania (tj. wskazanych przez stronę skarżącą: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), ani naruszenia przepisów prawa materialnego (tj. wskazanych przez stronę skarżącą art. 130a ust. 10, ust. 10c p.r.d. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej). Analiza akt administracyjnych doprowadziła bowiem tutejszy sąd do przekonania, iż organy administracji w sposób prawidłowy zastosowały zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy k.p.a., a w szczególności prowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad ogólnych.
Co więcej jak zasadnie zauważyło kolegium w niniejszej sprawie nie ma znaczenia prawnego fakt, iż strona skarżąca jest obywatelem Ukrainy i nie posługuje się biegle językiem polskim. Słusznie też zauważył organ, iż w niniejszej sprawie starosta w ogóle nie występował do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, a co za tym idzie również zarzut naruszenia art. 130a ust. 10c p.r.d. nie jest zasadny.
Z przedstawionych wyżej względów, uznając zarzuty skargi za niezasadne, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
a.kr