Uzasadnienie
Skarżący działając poprzez swojego pełnomocnika w złożonym dnia 16.03.2015 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Z oświadczeń zawartych w formularzu wynika, że skarżący nie posiada osób z którymi pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie ma majątku ani stałych dochodów. W dalszym ciągu przebywa w zakładzie karnym, w dalszym ciągu nie jest tam zatrudniony odpłatnie i w dalszym ciągu nie ma do dyspozycji pieniędzy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Skarżący złożył przez swego pełnomocnika oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa i oświadczenie to jest wystarczające do oceny jego aktualnych możliwości płatniczych. Te w dalszym ciągu nie rysują się specjalnie. Skarżący w dalszym ciągu nie należy do osób zamożnych gdyż nie ma majątku i stałego dochodu. Nie można również tracić z pola widzenia, że w dalszym ciągu jest osadzony w zakładzie karnym. W takiej zaś sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na koszty sądowe jest w dalszym ciągu problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżący w dalszym ciągu nie jest w stanie ponieść tych kosztów.
Biorąc to pod uwagę udzielono zatem skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skarżący mimo wnioskowania o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu korzysta z prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż na mocy postanowienia z dnia 5 września 2014 r. ustanowiono już dla niego radcę prawnego (k. 35).