Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przekazał według właściwości wniosek J. J. o przyznanie prawa pomocy.
Z informacji o przedmiocie zaskarżenia zawartej w rubrykach 3.1-3.5 tego wniosku wynika, że skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w związku z zamiarem sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia NSA z 5 maja 2016 r. sygn. sygn. akt II OPP 42/13.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją.
Po pierwsze, w myśl art. 243 §1 zd. 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się, ponieważ zostało zakończone wyrokiem o oddaleniu skargi, który jest prawomocny od dnia 26 stycznia 2016 r. (k. 111). Warto przy tym nadmienić, że w sprawie strona korzystała ze zwolnienia przedmiotowego od kosztów sądowych (k.
1) i, że ustanowiono na jego rzecz radce prawnego (k. 179). Z akt wynika, że przyznane stronie prawo pomocy w zakresie częściowym zostało cofnięte na wniosek skarżącego, który zrezygnował z wyznaczonego radcy prawnego (k. 438 i n.).
Po drugie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 285a §1 ppsa). W realiach niniejszej sprawy wnioskodawca deklaruje zaś zamiar złożenia o stwierdzenie niezgodności z prawem na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2016 r. sygn. sygn. akt II OPP 42/13 choć od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej (art. 285a §3 zd. 1 ppsa), czego skarżący jednak nie podnosi.
Z uwagi na przytoczone okoliczności rozpoznanie obecne złożonego wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.