Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r., znak: [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych) stwierdził, że odwołanie złożone przez skarżącą H. Z. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r., znak: [...], wniesione zostało z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] 2003 r., znak: [...], Wójt Gminy orzekł o wymeldowaniu skarżącej H. Z. z pobytu stałego z lokalu nr 209 w A. Decyzja ta została wysłana skarżącej na wskazany przez nią adres do korespondencji tj. A 209, B oraz dodatkowo na adres: A 14, B. Obie powyższe przesyłki zostały zwrócone do organu I instancji z adnotacją "zwrot adresat odmówił przyjęcia" oraz z datą 22 lipca 2003 r.
Organ wskazał, że zgodnie z regulacją art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia, natomiast zgodnie z art. 47 k.p.a., gdy adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. W ocenie organu data ta wyznacza początek biegu 14-dniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Organ ustalił, że w niniejszej sprawie termin ten upłyną w dniu 5 sierpnia 2008 r. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r., znak: [...], skarżąca złożyła w dniu 20 lutego 2008 r., a zatem z oczywistym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a.
Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła H. Z. podnosząc, że nie wnosiła żadnego odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2008 r. Skarżąca wskazała na decyzję Wojewody z dnia [...] 1998 r. Zarzuciła, że skarżone postanowienie narusza jej interesy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga jest nieuzasadniona.
Na wstępie podkreślić należy, że sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy i co już wskazano, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszym przypadku kontrola sądu pod względem zgodności z przepisami prawa ograniczała się, zatem tylko do wydanego postanowienia przez Wojewodę, stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem ustawowego terminu, przewidzianego do jego wniesienia.
Postępowanie odwoławcze, uruchomione odwołaniem składa się, bowiem z kilku faz. Fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego, fazy wydawania decyzji.
W pierwszej z wymienionych faz, zadaniem organu odwoławczego jest dokonanie oceny, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie.
Aby odwołanie wywarło swój zamierzony skutek, musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a., tj. w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia kwestionowanej decyzji organu I instancji.
Wniesienie odwołania po terminie może rodzić następujące skutki. Jeżeli wnoszący nie zwracał się równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 2 k.p.a.), to organ odwoławczy jest obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wówczas nie przechodzi do następnych faz, nie rozpoznaje, zatem odwołania i nie wydaje decyzji w II instancji w wyniku rozpoznania tego odwołania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Ld 2990/95, LEX nr 29079).
Stwierdzenie, zatem wniesienia odwołania z uchybieniem terminu winno być przez organ poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego, czy rzeczywiście odwołujący się przekroczył ustawowy termin, określony w art. 129 § 2 k.p.a.
W rozpatrywanym przypadku nie można w żaden sposób zarzucić w tym względzie organowi odwoławczemu – Wojewodzie – naruszenia przepisów postępowania – art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kwestionowana przez skarżącą decyzja organu I instancji - Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r., znak: [...], o wymeldowaniu jej z miejsca stałego pobytu - została jej skutecznie doręczona z dniem 22 lipca 2003 r. wobec treści art. 47 k.p.a., stanowiącego, że jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego przez pocztę, to uznaje się, że pismo jest doręczone w dniu, w którym adresat odmówił jego przyjęcia. Bezsprzecznie, jak wynika z adnotacji poczynionych na kopertach, kierowanych do skarżącej, zawierających przesyłki z decyzją organu I instancji, skarżąca odmówiła ich przyjęcia w dniu 22 lipca 2003 r. Od tego dnia zaczął, więc biec skarżącej termin, określony w art. 129 § 2 k.p.a. (14 dni) na złożenie odwołania od decyzji organu I instancji.
Skoro analiza akt administracyjnych, potwierdza złożenie przez skarżącą odwołania (wbrew jej twierdzeniom) od decyzji organu I instancji - Wójta Gminy z dnia [...] 2003 r., znak: [...] – dopiero w dniu 20 lutego 2008 r., to nie budzą wątpliwości ustalenia organu odwoławczego poczynione w tym zakresie, że odwołanie to wpłynęło z uchybieniem ustawowego terminu, przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a.
Wobec takich, prawidłowych zdaniem Sądu ustaleń, obowiązkiem organu odwoławczego – Wojewody – było wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania od decyzji organu
I instancji z uchybieniem terminu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.