Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżoną przez B. J., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 24 lutego 2026 r, znak: SKO-Soc.-4114-15/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r, poz. 1691, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) oraz art. 80 ust.1 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 1 i art. 35, art w ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2025 r., poz. 49, zwanej dalej ustawą o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia 9 września 2025 r., znak: MOPS.11/7020.142.457.2025, o odmowie przyznania skarżącej świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania O. J. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia 9 września 2025 r. Prezydenta Miasta Nowego Sącza odmówił przyznania skarżącej świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania Olivera Jaskólskiego, umieszczonego na mocy postanowienia zabezpieczającego wydanego przez Sąd Rejonowy w Nowym Sączu III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 9 maja 2025 r., sygn. akt [...], w pieczy zstępczej skarżącej na okres od 19 lutego 2025 r. do 8 maja 2025 r.
Powołując się na przepisy art. 35, art. 80 ust. 1 jak i art.90 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły postępowania przesłanki do przyznania żądanego przez skarżącą świadczenia na okres od 19 lutego 2025 r. do 8 maja 2025 r, ponieważ dopiero na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Sączu III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 9 maja 2025 roku sygn. akt [...], udzielono zabezpieczenia z urzędu poprzez umieszczenie małoletniego w pieczy zastępczej w osobie skarżącej. Tym samym faktycznie umieszczenie ww. dziecka w pieczy zastępczej nastąpiło w dniu 9 maja 2025 r., tj. w dniu wydania postanowienia
Sądu będącego podstawą do przyznania świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca.
Wymienioną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że spór w niniejszej sprawie dotyczy początkowej daty przyznania na pokrycie kosztów jego utrzymania, dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej - w osobie skarżącej. W ocenie skarżącej datą początkową przyznania świadczenia powinna być data śmierci jej matki, a babki dziecka, która do tej chwili sprawowała nad nim pieczę. Skoro to skarżąca od dnia śmierci matki przejęła opiekę nad bratankiem, ponieważ nie zrobili tego jego rodzice - bo ojciec przebywał w tym czasie za granica, a miejsce pobytu matki było nieznane, to przyjąć należy, że ta data jest faktycznym dniem umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej, którą ona stworzyła.
Z kolei w ocenie organu pierwszej instancji datą początkową przyznania świadczenia powinna być data wydania postanowienia wydanego w przedmiocie wniosków o zabezpieczenie roszczeń z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt [...] mocą którego orzeczono o zabezpieczeniu z urzędu poprzez umieszczenie małoletniego dziecka w pieczy zastępczej, ustanowionej osobie skarżącej na czas trwania postępowania ustalającego miejsce pobytu dziecka przy rodzinie zastępczej.
Kolegium wskazało, że nie zostało wydane przez Sąd inne postanowienie w dacie wcześniejszej niż ww. postanowienie o powierzeniu skarżącej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sprawowania pieczy nad małoletnim.
Decyzją, znak: MOPS.II.7020.99.457.2025 z dnia 4 czerwca 2025 r. (z późniejszymi zmianami) organ przyznał skarżącej świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania ww. dziecka w pieczy zastępczej od dnia 9 maja 2025 r.
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż świadczenie przysługuje dopiero od daty wydania postanowienia z dnia 9 maja 2025 r, sygn. akt [...], o zabezpieczeniu roszczenia o ustanowienie w jej osobie rodziny zastępczej dla ww. dziecka, a nie od daty, kiedy umarła dotychczasowa osoba sprawująca nad nim opiekę, a skarżąca (ciotka) tę opiekę przejęła. Nie sam fakt ponoszenia przez rodzinę zastępczą kosztów utrzymania dziecka jest podstawą do żądania przyznania świadczenia na pokrycie kosztów jego utrzymania. Podstawą jest bowiem umieszczenie dziecka w takiej rodzinie na czas trwania pieczy zastępczej, rozumianej nie tylko jako faktyczne, ale i jako prawne przebywanie tego dziecka w tej rodzinie.
Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej świadczenia i dodatki, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81ww. ustawy przyznaje się od dnia faktycznego umieszczenia dziecka odpowiednio w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka. W przypadku, gdy rodzina zastępcza lub prowadzący rodzinny dom dziecka nie ponosi kosztów utrzymania dziecka w związku z jego pobytem w: 1) domu pomocy społecznej, 2) specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, 3) młodzieżowym ośrodku wychowawczym, 4) młodzieżowym ośrodku socjoterapii zapewniającym całodobową opiekę, 5) specjalnym ośrodku wychowawczym - otrzymuje świadczenia, o których mowa w art. 80 ust. 1, w wysokości nie niższej niż 20% przyznanych świadczeń (art. 87 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej).
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, rodzinie zastępczej lub prowadzącemu rodzinny dom dziecka dodatki, o których mowa w art. 81, nie przysługują (art. 87 ust. 3 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej). Ponadto zgodnie z art. 90 ww. ustawy w przypadku osób lub małżonków, niespełniających warunków dotyczących rodzin zastępczych w zakresie niezbędnych szkoleń, którym sąd powierzył tymczasowo pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie art. 109 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r., poz. 2082 oraz z 2016 r., poz. 406, 1177 i 1271), przepisy art. 80-82, 86 i 87 stosuje się odpowiednio.
Zdaniem Kolegium na gruncie powyższej ustawy zasadą jest, że pieczę zastępczą w formie rodzinnej (rodzina zastępcza: spokrewniona, niezawodowa, zawodowa) i instytucjonalnej stosuje tylko sąd. l tak w myśl art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 58 ust. 1 i art. 103 ust.
2. Przywołana regulacja nie odwołuje się jedynie do orzeczeń sądu opiekuńczego (rejonowego), wydanych na podstawie art. 109 § 2 pkt 5 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ustawodawca posłużył się tu zwrotem "umieszczenie w pieczy zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu", co oznacza, iż każde orzeczenie sądu, w wyniku którego następuje powierzenie realizacji funkcji opiekuńczych i wychowawczych nad małoletnim, mające charakter powierzenia pieczy zastępczej, uprawniać może do uznania, iż rodzinie powierzono tymczasowo pełnienie funkcji rodziny zastępczej w rozumieniu art. 90 ustawy, co stanowiłoby podstawę przyznania świadczeń, o których mowa w art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Kolegium podkreśliło, że dopiero postanowieniem wydanym w sprawie o sygn. akt [...] podjętym w trybie zabezpieczenia opatrzonym datą 9 maja 2025 r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu III Wydział Rodzinny i Nieletnich, orzekł o powierzeniu sprawowania pieczy zastępczej nad małoletnim jego ciotce - skarżącej - do czasu zakończenia postępowania. Wobec powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. II SA/Sz 1359/17, w którym przyjęto, że nie sam fakt ponoszenia przez rodzinę zastępczą kosztów utrzymania dziecka jest podstawą do żądania przyznania świadczenia na pokrycie kosztów jego utrzymania. Podstawą jest bowiem umieszczenie dziecka w takiej rodzinie na czas trwania pieczy zastępczej, rozumianej nie tylko jako faktyczne, ale i jako prawne (w rozumieniu art. 35 ust. 1 ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej) przebywanie tego dziecka w tej rodzinie.
Z przepisu art. 87 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, jak dalej podniesiono, wynika że świadczenie z art. 81 ust. 1 tej ustawy przyznaje się do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko rodziny zastępczej. Tym samym do przyznania tego świadczenia nie wystarcza jedynie faktyczne umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej, lecz musi być ono poprzedzone orzeczeniem sądu lub zdarzeniami określonymi w art. 35 ust. 2, art. 58 ust. 1 i art. 103 ust 2 ww. ustawy. Zatem, samo faktyczne objęcie dziecka opieką przez skarżącą od 19 lutego 2025 r. nie stanowi podstawy do przyznania jej od tego momentu świadczenia na pokrycie kosztów jego utrzymania, o których mowa w art. 80 ust 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (pomimo, iż odwołująca pewnie w trym czasie ponosiła koszty utrzymania małoletniego).
W podsumowaniu Kolegium stwierdziło, że uwzględniając powyżej przedstawioną wykładnię systemową przepisu art. 87 ust. 1, pojęcie faktycznego umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej należy rozumieć szeroko. Powyższe skutkuje tym, że datę umieszczenia małoletniego w rodzinie zastępczej w niniejszej
Sygn. akt III SA/Kr 608/26 sprawie wyznacza postanowienie Sądu Rejonowego w Nowym Sączu, III Wydział Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt [...] podjętym w trybie zabezpieczenia opatrzonym datą 9 maja 2025 r. Tym samym organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż nie sam fakt ponoszenia przez rodzinę zastępczą kosztów utrzymania dziecka jest podstawą do żądania przyznania świadczenia na pokrycie kosztów jego utrzymania. Podstawą jest bowiem umieszczenie dziecka w takiej rodzinie na czas trwania pieczy zastępczej, rozumianej nie tylko jako faktyczne, ale i jako prawne przebywanie tego dziecka w tej rodzinie.
Na powyższą decyzje skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając Kolegium naruszenie przepisów:
* art. 80 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, bowiem organ błędnie przyjął, że świadczenie przysługuje wyłącznie od daty wydania postanowienia sądu, podczas gdy przepis ten odnosi się do faktycznego sprawowania opieki nad dzieckiem. W konsekwencji organ zastosował wykładnię sprzeczną z celem ustawy, pomijając rzeczywisty okres ponoszenia kosztów przez skarżącą;
* art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., bowiem organ nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, wskazując błędną datę objęcia dziecka opieką (9 maja 2025 r. zamiast 19 lutego 2025 r). Pominięto również dowody potwierdzające rzeczywisty moment rozpoczęcia opieki, w tym ustalenia sądu rodzinnego oraz uzasadnienie postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Sączu III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 13 listopada 2025 r;
* art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., bowiem organ sporządził uzasadnienia w sposób nierzetelny, w tym błędne oznaczył strony postępowania;
* art, 8 k.p.a. bowiem organ przyjął nadmiernie formalistyczne podejście, ignorując rzeczywisty przebieg zdarzeń, co narusza zasadę zaufania obywatela do organów państwa;
- - art. 72 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem odmowa przyznania świadczenia za okres faktycznej opieki narusza zasadę ochrony dobra dziecka, ponieważ przerzuca ciężar utrzymania dziecka na rodzinę zastępczą.
Skarżąca podniosła, że fakt sprawowania faktycznej opieki nad dzieckiem od dnia 19 lutego 2025 r. został jednoznacznie potwierdzony w uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Sączu III Wydział Rodzinny i Nieletnich
Sygn. akt III SA/Kr 608/26 z dnia 13 listopada 2025 roku, w którym wskazano, że opieka ta miała charakter faktyczny, stały i ciągły od dnia 19 lutego 2025 r.
W odpowiedzi na skargę SKO w Nowym Sączu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r, poz. 143, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd dokonując bowiem kontroli według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji stwierdził, że w nie tkwią w niej kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem nieważności czy wznowieniem postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, nie naruszyło też przy jej wydawaniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy, ani też przepisów prawa materialnego w stopniu mającym mieć wpływ na wynik sprawy.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy początkowej daty przyznania na pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej - skarżącej. W ocenie skarżącej datą początkową przyznania
Sygn. akt III SA/Kr 608/26 świadczenia powinna być data śmierci jej matki, a babki dziecka, która do tej chwili sprawowała nad nim pieczę. Zdaniem zaś organu datą początkową przyznania świadczenia powinna być data wydania postanowienia wydanego w przedmiocie wniosków o zabezpieczenie roszczeń z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt [...] mocą którego orzeczono o zabezpieczeniu z urzędu poprzez umieszczenie małoletniego dziecka w pieczy zastępczej.
Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 pkt 1 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2026 r., poz. 980, zwanej dalej ustawą o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej) świadczenia i dodatki, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 tej ustawy, przyznaje się od dnia faktycznego umieszczenia dziecka odpowiednio w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko lub osobę, o której mowa w art. 37 ust. 2 i 3, rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka.
Zestawienie przywołanego stanu prawnego ze stanem faktycznym występującym w rozpoznawanej sprawie pozwala stwierdzić, że wydane rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są obarczone wadami uzasadniającymi uwzględnienie skargi.
W świetle bowiem wykładni wskazanego co dopiero przepisu art. 87 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej świadczenia, o których mowa w art. 80 ust. 1 i w art. 81 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej przysługują od dnia "faktycznego umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej".
Z punktu widzenia omawianego przepisu kluczowa role odgrywa ten fragment, w którym mówi się, że od "dnia faktycznego umieszczenia dziecka". W przywołanym zwrocie kluczową rolę odgrywa zatem słowo - "umieszczenie."
Wskazać należy, że w procedurze umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej występują dwa etapy. Pierwszy etap, to działania uprawnionych do tego organów administracji publicznej oraz sądu powszechnego sprowadzające się do wydania stosownych rozstrzygnięć, stanowiących podstawę dla podejmowania działań faktycznych w omawianym zakresie. Drugi etap umieszczania dziecka w pieczy zastępczej to działania faktyczne podejmowane przez uprawnione służby organów administracji publicznej, które sprowadzają się do fizycznego umieszczenia dziecka we wskazanej w orzeczeniu sądu formie pieczy zastępczej. To w ramach tego etapu następuje fizyczne umieszczenie dziecka w danej formie pieczy zastępczej. W świetle
Sygn. akt III SA/Kr 608/26 powyższego uznać należy, że wykorzystanie przez prawodawcę wskazanego słowa oznacza, że dziecko może być umieszczone w określonej formie pieczy zastępczej jedynie na mocy stosownego orzeczenia uprawnionego do tego organu państwa, którym najczęściej jest sąd rodzinny. Oznacza to, że występujący w przywołanym przepisie termin umieszczenie rozumiany musi być, jako działanie uprawnionego organu, na mocy którego dziecko trafia do określonego podmiotu pieczy zastępczej. Rozważenia wymaga sytuacja normowana treścią art. 35 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej. Zgodnie z tym przepisem w przypadku pilnej konieczności, na wniosek lub za zgodą rodziców dziecka, możliwe jest umieszczenie dziecka w rodzinnej pieczy zastępczej na podstawie umowy zawartej między rodziną zastępczą lub prowadzącym rodzinny dom dziecka a starostą właściwym ze względu na miejsce zamieszkania tej rodziny lub miejsce prowadzenia rodzinnego domu dziecka, z zastrzeżeniem art. 54 ust. 3d i art. 60 ust.
5. O zawartej umowie starosta zawiadamia niezwłocznie sąd. Przywołana tu regulacja szczególna zakłada w sytuacjach pilnej konieczności aktywność określonych organów administracji publicznej w ramach procedury umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. Warto zauważyć, że niezbędna jest tu umowa zawarta między starostą a rodziną zastępczą. W rozpoznawanej sprawie taka umowa nie została podpisana, a tym samym przywołana tu możliwość nie mogła być zastosowana.
Analiza akt nie potwierdza również, by było wydawane innego rodzaju postanowienie, jak tylko to, które wynika z przedstawionych Sądowi wraz ze skargą akt. Mianowicie Sąd Rejonowy w Nowym Sączu III Wydział Rodzinny i Nieletnich w dniu 9 maja 2025 r., sygn. akt [...], wydał postanowienie zabezpieczające o umieszczeniu w pieczy zstępczej skarżącej na okres od 19 lutego 2025 r. do 8 maja 2025 r. dziecka.
Zatem trafnie podniosło Kolegium, że do przyznania przedmiotowego świadczenia, w świetle art. 87 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie wystarcza jedynie faktyczne umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej, lecz musi być ono poprzedzone orzeczeniem sądu lub zdarzeniami określonymi w art. 35 ust. 2, art. 58 ust. 1 i art. 103 ust 2 ww. ustawy. Zatem, samo faktyczne objęcie dziecka opieką przez skarżącą od 19 lutego 2025 r. nie stanowi i nie mogło stanowić, zdaniem Sądu, podstawy do przyznania skarżącej tego świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka, o których mowa w art. 80
Sygn. akt III SA/Kr 608/26 ust 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (pomimo, iż skarżąca pewnie w trym czasie ponosiła koszty utrzymania małoletniego).
To na mocy stosownego orzeczenia uprawnionego do tego organu państwa, w tym wypadku sądu rodzinnego właściwy organ nabywa uprawnienie do działania, na mocy którego dziecko trafia do określonego podmiotu pieczy zastępczej w drugim etapie procedury umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej. Oznacza to, że występujący w przepisie art. 87 ustawy termin "umieszczenie" rozumiany musi być właśnie nie inaczej, jak tylko, jako działanie uprawnionego organu, na mocy którego dziecko trafia do określonego podmiotu pieczy zastępczej, tak jak to prawidłowo zinterpretowały i zastosowały orzekające w niniejszej sprawie organy.
Wobec powyższego nie można skutecznie zarzucić ani Kolegium, ani organowi pierwszej instancji niewłaściwej wykładni i zastosowania wskazanego przepisu. Nie można też, wbrew twierdzeniom skargi, zarzucić Kolegium i organowi pierwszej instancji naruszenia artykułów 7, 8, 77 § 1 k.p.a.
Również zarzut naruszenia postanowień art. 72 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP nie zasługiwał na uwzględnienie. Tak sformułowany zarzut w ocenie składu orzekającego nie jest zasadny, albowiem przywołany przepis nakłada na uprawnione do tego organy państwa na uregulowanie normatywne sytuacji przejęcia przez państwo opieki nad dzieckiem, w sytuacji, gdy rodzic naturalny nie jest w stanie zapewnić takiej opieki. Przywołane regulacje można również interpretować jako stanowiące podstawę prawną dla uprawnionych organów państwa do podejmowania działań zmierzających do zapewnienia dzieciom tego pozbawionym stosownej opieki. Przy czym podkreślić trzeba, że przepisy te nakładają obowiązki na organy państwa i nie przewidują aktywności innych podmiotów w tym zakresie, a zwłaszcza samowolnych działań osób podejmujących się pieczy na dzieckiem. W konsekwencji także i te przywołane przepisy Konstytucji RP nie mogą stanowić podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi.
Wobec powyższego skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) orzekł o oddaleniu skargi.