Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 listopada 2025 r., znak: WO-II.6231.2.4.2025 Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie z 26 sierpnia 2025 r. nr SC-04.5353.966.2021 odmawiające I. R. (dalej: "skarżąca") wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie z 17 stycznia 2022 r. nr SC-04.5353.966.2021.
Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2025 poz. 594 z późn. zm., dalej: "p.a.s.c.").
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z 17 stycznia 2022 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie odmówił przeniesienia do rejestru stanu cywilnego w drodze transkrypcji dokumentu stanu cywilnego potwierdzającego urodzenie na nazwisko D. I. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 26 stycznia 2022 r. i stała się ostateczna.
3 marca 2025 r. do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie wpłynął wniosek (nadany 25 lutego 2025 r. – data stempla pocztowego) o wznowienie na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 17 stycznia 2022 r. Jako załącznik do wniosku skarżąca przedłożyła kopię pisma Sądu Rejonowego w Wieliczce I Wydział Cywilny z 28 stycznia 2025 r. sygn. [...] skierowanego do Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie.
Postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie z 17 stycznia 2022 r.
Postanowieniem z 20 czerwca 2025 r. nr WO-II.6231.2.1.2025 Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji podnosząc w szczególności, że postanowienie zostało wydane bez ustalenia czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w określonym przepisami prawa terminie. Wojewoda zobowiązał Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie do dokonania tych ustaleń we wstępnej fazie ponownego rozpatrywania w sprawy, a następnie do wydania odpowiedniego postanowienia. W dalszym zaś toku postępowania – w przypadku jego wznowienia – do przeprowadzenia postępowania, w trakcie którego oceni czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły oraz do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Postanowieniem z 26 sierpnia 2025 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 17 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu wskazał, że zaniechanie przedstawienia przez skarżącą dowodów i okoliczności faktycznych pozwalających organowi na stwierdzenie, że termin do wznowienia postępowania został dotrzymany, skutkuje brakiem podstawy do wznowienia postępowania. Organ wyjaśnił ponadto, że nie można przyjmować domniemania zachowania terminu w sytuacji, gdy nie można ustalić w sposób obiektywny daty, od której biegnie termin. Ponadto stwierdził, że z treści przedłożonego dokumentu nie da się ustalić, ani okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (o której mowa w art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.), ani też daty, od której należałoby liczyć miesięczny termin do złożenia wniosku.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła postanowieniu naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że załączone Urzędowe Potwierdzenie Odbioru i wezwanie Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 28 stycznia 2025 r. nie stanowi ujawnienia nowej okoliczności faktycznej lub prawnej uzasadniającej wznowienie postępowania,
- - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. przez dowolną, a nie wszechstronną ocenę materiału dowodowego oraz pominięcie istotnego znaczenia wezwania Sądu Rejonowego w Wieliczce, który wprost wskazał na konieczność uwzględnienia zapisów Konwencji konsularnej,
- - art. 9 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów administracji, mimo że organ miał świadomość, iż kwestia zgodności decyzji z Konwencją była przedmiotem rozważań sądu powszechnego.
18 września 2025 r., w ślad za zażaleniem, skarżąca przedłożyła pismo uzupełniające, do którego załączyła odpisy dwóch skierowanych do niej pism Sądu Rejonowego w Wieliczce I Wydział Cywilny, sygn. akt [...].
Postanowieniem z 6 listopada 2025 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie. W uzasadnieniu podniósł, że jako przesłankę wzruszenia ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie z 17 stycznia 2022 r. skarżąca wskazała fakt obowiązywania Konwencji konsularnej między Polską, a ZSRR z 18 lipca 1924 r., która to okoliczność istniała w dniu wydania decyzji, ale w ocenie skarżącej nie była znana organowi, który wydał decyzję i jest istotna dla sprawy. Podana we wniosku podstawa wznowieniowa w ocenie organu koresponduje z dyspozycją przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który w treści wniosku został również przywołany.
Organ dokonując weryfikacji zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania ustalił, że skarżąca powołuje się na fakt obowiązywania Konwencji, który został jej ujawniony w dniu doręczenia jej pisma Sądu Rejonowego w Wieliczce z 28 stycznia 2025 r. sygn. [...]. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 11 lutego 2025 r.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że treść przedmiotowego pisma nie może zostać uznana za dowód na ujawnienie okoliczności, stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Wojewoda wskazał, że w piśmie tym Sąd nie wspomina w ogóle o Konwencji konsularnej między Polską, a ZSRR podpisaną w Moskwie 18 lipca 1924 r., a jedynie zwraca się do Kierownika USC w Krakowie z zapytaniem czy decyzja tego organu z 17 stycznia 2022 r. jest ostateczna i prawomocna, występuje też o doręczenie kopii ewentualnych rozstrzygnięć wydanych w rezultacie jej wzruszenia. W związku z tym, w ocenie organu II instancji, data zapoznania się skarżącej z treścią korespondencji nie może być tym samym traktowana jako podstawa dla obliczenia terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
W ocenie organu II instancji za dowód ujawnienia okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania uznać można dokument, przesłany do Wojewody już po wniesieniu zażalenia tj. pismo Sądu Rejonowego w Wieliczce datowane na 28 stycznia 2025 r., w którym to Sąd istotnie – powołując się na Konwencję konsularną między Polską, a ZSRR podpisaną w Moskwie 18 lipca 1924 r. wzywa pełnomocnika skarżącej do oświadczenia czy wniosek w sprawie sygn. akt 1116/24 jest podtrzymywany. Wojewoda zwrócił uwagę, że niejasnym jest jednak w jakiej dacie pełnomocnik zapoznał się z jego treścią, a tym samym powziął wiedzę o ujawnionej w nim okoliczności. Organ uznał, że nie sposób przyjąć za oczywiste, że dowodem doręczenia pełnomocnikowi tego pisma jest Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru Korespondencji przesłane przezeń organowi I instancji w dniu 3 sierpnia 2025 r.
Wojewoda wskazał, że bezsprzecznym jest to, iż z treścią pisma Sądu, w którym podniesiono fakt obowiązywania wspomnianej Konwencji, pełnomocnik mógł zapoznać się najwcześniej w dniu 28 stycznia 2025 r. - mając na uwadze, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony 3 marca 2025 r. - nie pozwala uznać, za ustalone, że zachowano termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Organ podkreślił przy tym, że skierowane do pełnomocnika pismo Sądu z 28 stycznia 2025 r., w którym Sąd powołuje się na fakt obowiązywania w dacie urodzenia skarżącej Konwencji konsularnej zostało dołączone do dokumentacji niniejszej sprawy dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, jako uzupełnienie zażalenia, przekazane bezpośrednio do organu II instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła wydanemu postanowieniu naruszenie:
- - art. 148 § 1 k.p.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że strona nie wykazała zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, mimo że w aktach sprawy znajdował się dokument pochodzący z sądu powszechnego, z którego jednoznacznie wynika dzień ujawnienia się nowej okoliczności prawnej, a więc moment, od którego rozpoczął bieg miesięczny termin określony w tym przepisie;
- - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wezwanie Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 28 stycznia 2025 r. (sygn. [...]) nie stanowi ujawnienia nowej okoliczności faktycznej lub prawnej uzasadniającej wznowienie postępowania;
- - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez dowolną, a nie wszechstronną ocenę materiału dowodowego oraz pominięcie istotnego znaczenia wezwania sądu, który wprost wskazał na konieczność uwzględnienia zapisów Konwencji konsularnej;
- - art. 9 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów administracji, mimo że organ miał świadomość, iż kwestia zgodności decyzji z Konwencją była przedmiotem rozważań sądu powszechnego.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającego je postanowienia Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).
Jak stanowi art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3). Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (§ 4).
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (por. wyrok z 18 marca 2026 r., II SA/Po 940/25), że wniesienie przez stronę podania nie powoduje automatycznego wznowienia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga w drodze postanowienia, które w myśl art. 149 § 2 k.p.a. stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wydanie tego postanowienia odbywa się w tzw. fazie wstępnej postępowania, która ma charakter formalny. Na tym etapie organ bada kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym (tj. czy podanie pochodzi od strony), przedmiotowym (tj. czy dotyczy sprawy zakończonej ostateczną decyzją), a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie i czy żądanie odnosi się do ustawowych przesłanek wznowienia.
Nie może natomiast jeszcze oceniać, czy wskazane przez stronę podstawy wznowienia faktycznie wystąpiły. Dopiero pozytywna ocena co do spełnienia wszystkich warunków formalnych skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu i przejściem do fazy rozpoznawczej obejmującej ocenę w zakresie wystąpienia przesłanek wznowienia i w razie ich zaistnienia ponowne rozpoznanie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie wskazał, że: "... zwrócenia uwagi wymaga, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, który pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji, a tym samym stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy zaistnieje któraś z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch faz. W fazie pierwszej postępowania organ bada, czy łącznie zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, tj. ustala czy decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jest ostateczna; czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony; czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz czy żądanie wznowienia postępowania oparte jest na ustawowych przesłankach wznowienia.
Wystąpienie łącznie wszystkich powyższych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.). Brak zaistnienia powyższych okoliczności obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ przechodzi do drugiej fazy postępowania, kiedy to przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania jest w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały powołane we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia. Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.
W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy".
W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w doktrynie i orzecznictwie sądowym nie ulega wątpliwości, że odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wówczas, gdy wznowienie postępowania jest z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych niedopuszczalne. Chodzi zatem wyłącznie o przyczyny formalne, a nie merytoryczne. Do przyczyn podmiotowych zalicza się przede wszystkim złożenie wniosku przez osobę w sposób oczywisty niebędącą stroną. Z kolei, przyczyny przedmiotowe obejmują złożenie żądania po upływie ustawowego terminu, a także sytuacje, gdy sprawa nie została rozstrzygnięta w formie decyzji albo postanowienia zaskarżalnego, lub gdy decyzja (odpowiednio postanowienie) nie była ostateczna, bądź gdy podniesiono inne zarzuty niż określone w art. 145, art. 145a, art. 145aa i art. 145b k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2025 r., II OSK 1289/23).
Decyzją z 17 stycznia 2022 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie odmówił skarżącej przeniesienia do rejestru stanu cywilnego w drodze transkrypcji treści zagranicznego dokumentu stany cywilnego potwierdzającego urodzenie na nazwisko D. I. Z niebudzących wątpliwości okoliczności sprawy wynika, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez adresata decyzji, a zatem z przyczyn podmiotowych wznowienie postępowania jest dopuszczalne. Nie budzi również wątpliwości, że wniosek dotyczył sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną, a przyczyną wznowienia było ujawnienie nowej okoliczności istniejącej w dacie wydania decyzji, nieznanej organowi wydającemu decyzję. Okolicznością sporną było natomiast dochowanie przez skarżącą terminu do wznowienia postępowania.
Z akt sprawy wynika, że wniosek o wznowienie postępowania został nadany do organu przez pełnomocnika skarżącej 25 lutego 2025 r., a doręczony organowi 3 marca 2025 r. We wniosku pełnomocnik powołał się na pismo z Sądu Rejonowego w Wieliczce z 28 stycznia 2025 r. odwołujące się do nowej okoliczności w sprawie – istnienia konwencji konsularnej między Polską a ZSRR podpisanej w Moskwie 18 lipca 1924 r.
W zaskarżonym postanowieniu Wojewoda Małopolski wskazał, że nie budzi wątpliwości, że skarżąca posiada status strony w postępowaniu, którego wznowienie jest przedmiotem wniosku. Następnie organ podniósł, że wskazana przez stronę podstawa wznowienia postępowania – obowiązywanie Konwencji konsularnej pomiędzy Polską a ZSRR z 18 lipca 1924 r. - koresponduje z podstawą wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W rezultacie, brak było podstaw do uznania – w ocenie organu – że zachodzi niedopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Zdaniem organu brak jest jednak wykazania przez skarżącą, że dochowała terminu do wznowienia postępowania.
Organ podkreślił, że pismo, na które skarżąca się powołuje, jako stanowiące podstawę wznowienia postępowania, zostało dołączone do akt przez skarżącą dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, przekazane bezpośrednio organowi II instancji, a zatem Kierownik USC w Krakowie nie mógł się do niego ustosunkować. Organ przyjął, że brak jest dowodów wykazujących dochowanie przez skarżącą terminu złożenia wniosku wznowienie postępowania.
Należy zauważyć, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, co generalnie nie zwalnia organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy. Dlatego też organ administracji obowiązany jest w pierwszej kolejności badać z urzędu między innymi zachowanie terminu określonego przepisami prawa (por. wyroki NSA z dnia 3 marca 2022 r., I OSK 606/19; z 28.05.2025 r., I GSK 1364/22, wyrok WSA w Gdańsku z 20 maja 2025 r., I SA/Gd 917/24, orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy przyjęły przedwcześnie, z pominięciem całokształtu materiału dowodowego, że w sprawie skarżąca nie wykazała dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Należy bowiem wskazać, że skarżąca od początku powoływała się na okoliczność uzyskania z Sądu Rejonowego w Wieliczce informacji o istnieniu konwencji konsularnej, rzeczywiście samo pismo zostało dołączone przez skarżącą dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, ale organ zgodnie z zasadą aktualności powinien uwzględnić również dowody przedstawione na tym etapie postępowania. Należy bowiem podkreślić, że ocena dochowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zostać dokonana przez organ z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy i wszystkich dowodów zgromadzonych w postępowaniu.
W aktach sprawy znajduje się wniosek o wznowienie postępowania, który wpłynął do organu 3 marca, ale jak wynika z adnotacji na kopercie, został nadany do organu właściwego 25 lutego 2025 r.
Zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Tym samym, skoro skarżąca najwcześniej mogła dowiedzieć się o podstawie wznowienia 28 stycznia 2025 r. (jak zasadnie wskazał w zaskarżonym postanowieniu Wojewoda Małopolski), to należy stwierdzić, że nadanie przesyłki 25 lutego 2025 r. z wnioskiem o wznowienie postępowania, daje podstawę do przyjęcia, że skarżąca dochowała terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a.
Podkreślić należy, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20).
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji (punkt I wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 118) w punkcie II wyroku.