Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 8 września 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 504/26

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 27 lutego 2026 r., nr SKO.PS/4110/75/2026 utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 22 grudnia 2025 r., nr PS-11.47.4696.2025 orzekającą J. J. (dalej: "skarżąca") o zmianie decyzji nr UO-8- 4696/19 z dnia 10 czerwca 2019 r. z późn. zm., ustalającej opłatę za pobyt matki skarżącej K. J. w Domu Pomocy Społecznej w T. [...] w ten sposób, że ustalono odpłatność:

1. 1. od dnia 01.01.2025 r. do 31.01.2025 r. w wysokości: 4136,06 zł (słownie: cztery tysiące sto trzydzieści sześć złotych 06/100), v
2. 2. od dnia 01.02.2025 r. do 28.02.2025 r. w wysokości: 4424,02 zł (słownie: cztery tysiące czterysta dwadzieścia cztery złote 02/100),
3. 3. od dnia 01.03.2025 r. do 31.03.2025 r. w wysokości: 2366,48 zł (słownie: dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt sześć złotych 48/100),
4. 4. od dnia 01.04.2025 r. do 30.04.2025 r. w wysokości: 3002,25 zł (słownie: trzy tysiące dwa złote 25/100),
5. 5. od dnia 01.05.2025 r. do 30.06.2025 r. w wysokości: 2366,48 zł (słownie: dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt sześć złotych 48/100) miesięcznie,
6. 6. od dnia 01.07.2025 r. do 31.07.2025 r. w wysokości: 3116,34 zł (słownie: trzy tysiące sto szesnaście złotych 34/100),
7. 7. od dnia 01.08.2025 r. do 31.08.2025 r. w wysokości: 2366,48 zł (słownie: dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt sześć złotych 48/100),
8. 8. od dnia 01.09.2025 r. do 30.09.2025 r. w wysokości: 2993,48 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy złote 48/100),
9. 9. od dnia 01.10.2025 r. do 31.10.2025 r. w wysokości: 1942,17 zł (słownie: jeden tysiąc dziewięćset czterdzieści dwa złote 17/100),
10. 10. od dnia 01.11.2025 r. do 30.11.2025 r. w wysokości: 4943,63 zł (słownie: cztery tysiące dziewięćset czterdzieści trzy złote 63/100),
11. 11. od dnia 01.12.2025 r. w wysokości: 3 245,47 zł (słownie: trzy tysiące dwieście czterdzieści pięć złotych 47/100) miesięcznie. W przypadku korzystania przez matkę skarżącej z pobytu w DPS przez niepełny miesiąc opłata zostaje naliczona proporcjonalnie do liczby dni pobytu.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu w dniu 13 listopada 2025 r. oraz zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że sytuacja materialno-bytowa skarżącej uległa zmianie. Dochód ww. jednocześnie nadal przekracza 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj. kwotę 1010,00 x 300% = 3030,00 złotych. Organ I instancji wskazał dalej na art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2025.1214.t.j, dalej: "u.p.s.") i uznał, że otrzymaną przez skarżącą nagrodę jubileuszową w wysokości 7524,00 złotych należy rozliczyć na dwanaście miesięcy po 627,00 złotych miesięcznie poczynając od miesiąca sierpnia 2025 r. Odprawę emerytalną otrzymaną w miesiącu październiku 2025 r. w wysokości 30.096,00 złotych rozliczono natomiast na dwanaście miesięcy po 2508,00 złotych miesięcznie poczynając od miesiąca października 2025 r. Różnicę między osiąganymi dochodami a 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej obrazuje tabela zamieszczona na s. 1 decyzji I instancji.

Tabela zawiera informacje z podziałem na miesiąca (od grudnia 2024 r. do listopada 2025 r.). W tabeli zamieszczone dane dotyczące dochodu netto skarżącej w ww. miesiącach. Wskazano na obowiązujące kryterium dochodowe, różnice między 300% kryterium dochodowego a dochodem, czyli kwotę do zapłaty. Wskazano też kwotę wnoszoną przez gminę, a także dokonane wpłaty i różnice do zapłaty. W oparciu o dane zawarte w tabeli organ I instancji wskazał, że: kwota do zapłaty za okres od stycznia 2025 r. do grudnia 2025 r. wynosi 37.269,34 zł. Wpłaty skarżącej za ten okres wynoszą 32.788,85 zł. Czyli do zapłaty pozostaje kwota 4480,84 zł. Następnie organ I instancji wskazał, że ponieważ strona nie wyraziła zgody na podpisanie umowy zgodnie z art. 61 ust. 2d u.p.s., organ przyjął stanowisko zgodne z najnowszym orzecznictwem sądów administracyjnych, gdzie przyjmuje się, że decyzja zmieniająca może wywoływać skutki nie tylko na przyszłość, ale także wstecz.

Organ I instancji wskazał na koniec, że należność do zapłaty za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. w kwocie 4480,84 złotych należy wnieść na podany rachunek bankowy w terminie 14 dni od uprawomocnienia się decyzji. Opłatę od miesiąca stycznia 2026 r. w wysokości: 3245,47 zł miesięcznie należy wnosić do 5-go dnia każdego miesiąca. Organ I instancji wskazał na koniec na art. 106 ust. 5 u.p.s. W związku z powyższym organ I instancji ustalił opłatę dla skarżącej za pobyt matki w DPS w T., jak w sentencji decyzji.

Na powyższą decyzję I instancji z zachowaniem ustawowego terminu skarżąca wniosła odwołanie. Odwołująca zaskarżyła decyzję w całości, domagając się jej uchylenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i ustalenia nowych, prawidłowych opłat. Odwołująca podniosła, że w 2025 r. organ jedenastokrotnie zmieniał wysokość opłaty, każdorazowo w oparciu o nieprawidłowo obliczany dochód. Zarzuciła, że organ nie załączał do decyzji rozliczeń uzasadniających wysokość dochodu, a przedstawiane jej kwoty były niespójne i niejasne. Odwołanie obejmuje cztery zasadnicze zarzuty:

1. 1. Rażące naruszenie art. 61 ust. 2 pkt 2a u.p.s. poprzez uwzględnienie potencjalnego, a nie faktycznie uzyskanego dochodu. Odwołująca wskazała, że organ wliczył do jej dochodu kwoty, które mogłaby uzyskiwać, lecz ich faktycznie nie uzyskała. Powołała się na ugruntowane orzecznictwo (m.in. NSA, sygn. akt I OSK 2802/13), zgodnie z którym za dochód uznaje się wyłącznie przychód rzeczywiście uzyskany w danym miesiącu, a nie potencjalny lub należny. Zdaniem strony organ rażąco naruszył tę zasadę, rekonstruując dochód w sposób hipotetyczny.
2. 2. Rażące naruszenie art. 61 ust. 2 pkt 2a u.p.s. przez błędne wliczenie do dochodu odprawy emerytalnej i nagrody jubileuszowej. Odwołująca wskazała, że organ potraktował oba świadczenia, jako dochód regularny i rozbił je na 12 miesięcy, podczas gdy mają one charakter jednorazowy i nie stanowią elementu stałej sytuacji majątkowej zobowiązanej. Tym samym organ zawyżył miesięczny dochód, naruszając zasady ustalania dochodu jednorazowego.
3. 3. Rażące naruszenie art. 61 ust. 2 pkt 2a u.p.s. poprzez ustalenie opłaty przekraczającej dopuszczalną nadwyżkę dochodową. Odwołująca podniosła, że jako osoba samotnie gospodarująca powinna być obciążona tylko nadwyżką ponad 300% kryterium dochodowego (3030 zł). Jej rzeczywisty dochód wynosi 2347,09 zł, a zatem w ogóle nie powinna zostać zobowiązana do ponoszenia opłaty. Odwołująca powołuje się na stanowisko doktryny (Sierpowska, Komentarz 2025), podkreślające, że organ może obciążyć jedynie nadwyżką ponad wskazany próg. Jej zdaniem organ całkowicie pominął ten przepis i rażąco naruszył prawo materialne.
4. 4. Rażące naruszenie art. 61 ust. 2 pkt 2a u.p.s. poprzez ustalenie opłaty miesięcznej w kwocie 3245,47 zł, przewyższającej jej faktyczny miesięczny dochód. Odwołująca argumentuje, że ustalona opłata jest wyższa niż jej dochód (2347,09 zł), co czyni ją niemożliwą do poniesienia i pozostawia bez środków na własne utrzymanie. Podkreśliła, że organ nie uwzględnił jej realnej sytuacji życiowej i naruszył granice obciążenia wynikające z ustawy.

Odwołująca podała, że opłaty zostały naliczone całkowicie błędnie, z pominięciem właściwych przepisów i faktycznej sytuacji majątkowej, dlatego decyzja powinna zostać uchylona.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał decyzję z dnia 27 lutego 2026r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu Kolegium powołało się na treść przepisów prawa materialnego, mające zastosowanie w sprawie i podało, że podziela stanowisko organu I instancji co do dopuszczalności orzekania z datą wsteczną w sprawach dotyczących odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej (art. 61 ust. 1 u.p.s. w zw. z art. 61 ust. 2d u.p.s.). Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że pobyt w domu pomocy społecznej jest świadczeniem niepieniężnym, co jednak nie oznacza, iż jest to świadczenie nieodpłatne. Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo ustalił dochód skarżącej, uwzględniając wszystkie składniki tego dochodu osiągane w poszczególnych miesiącach - od grudnia 2024 r. do listopada 2025 r., tj. wynagrodzenie ze stosunku pracy, nagrodę jubileuszową, odprawę emerytalną, emeryturę oraz dochód z gospodarstwa rolnego.

W realiach niniejszej sprawy nagroda jubileuszowa oraz odprawa emerytalna nie stanowią świadczeń należnych "za okres" w rozumieniu art. 8 ust. 12 u.p.s., lecz jednorazowe przychody niewynikające z zaległości za uprzednie miesiące. Tym samym podlegają one wliczeniu do dochodu zgodnie z art. 8 ust. 11 u.p.s., tj. od miesiąca ich uzyskania przez kolejne 12 miesięcy, po uprzednim pomniejszeniu o ustawowe obciążenia, o których mowa w art. 8 ust. 3 u.p.s. Nagroda jubileuszowa w wysokości 7524,00 zł została prawidłowo rozliczona w kwotach po 627,00 zł miesięcznie od sierpnia 2025 r., natomiast odprawa emerytalna w wysokości 30.096,00 zł - w kwotach po 2508,00 zł miesięcznie od października 2025 r. Zastosowane przez organ wyliczenia miały charakter obligatoryjny i wynikały wprost z literalnego brzmienia ustawy.

Tym samym zarzut bezpodstawnego wliczenia świadczeń jednorazowych do dochodu nie znajduje potwierdzenia. Również twierdzenia odwołującej, jakoby ustalona opłata przekraczała jej faktyczny dochód, są nieuzasadnione, ponieważ odwołująca pominęła dochody jednorazowe, które zgodnie z art. 8 ust. 11 u.p.s. stanowią dochód w okresie ich rozliczania. Następnie organ II instancji podał, że faktem jest, że skarżąca posiada tytuł prawny do 1/2 gospodarstwa rolnego, czyli do 1,7285 ha przeliczeniowego. W związku z tym ryczałtowy dochód skarżącej z tego gospodarstwa wynosił do grudnia 2024 r. 596,33 zł, a od stycznia 2025 r. 793,38 zł miesięcznie (345,00 zł x 1,7285 ha; 459,00 zł x 1,7285 ha). Jedynie odpłatne wydzierżawienie gospodarstwa lub jego sprzedaż pozwala - zgodnie z ustawą o pomocy społecznej - na wyłączenie ryczałtowego dochodu z gospodarstwa rolnego z łącznego dochodu. W dalszej kolejności podano, że organ jest zobowiązany do monitorowania zmian dochodu w całym okresie ponoszenia odpłatności, a więc także w sytuacji, gdy dochód ulega zmianom z miesiąca na miesiąc.

Przepis nakazuje zatem uwzględniać każdą zmianę dochodu, jednak tylko zmiana przekraczająca próg 10% może skutkować zmianą wysokości odpłatności za świadczenie niepieniężne. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie, w której dochód skarżącej ulegał zmianom w poszczególnych miesiącach (od grudnia 2024 r. do listopada 2025 r.), organ I instancji był zobowiązany do ich analizy i oceny pod kątem przekroczenia ustawowego progu. Skoro zmiany te występowały, to w ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo badał ich wpływ na wysokość odpłatności, zgodnie z dyspozycją art. 106 ust. 3b u.p.s. Skoro organ I instancji ustalił, że w sprawie dochodziło do regularnych zmian sytuacji dochodowej strony, a ponadto zmiany te przekraczały próg 10% właściwego kryterium dochodowego, to - zgodnie z art. 106 ust. 5 u.p.s. - był zobowiązany do zmiany decyzji ustalającej wysokość odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej do wysokości różnicy między 300% kryterium dochodowego, a tym dochodem.

Przepis ten wprost przewiduje możliwość modyfikacji decyzji w przypadku ujawnienia nowych okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia lub jego wysokość, a taką okolicznością jest właśnie istotna zmiana dochodu przekraczająca ustawowy próg. Szczegółowe wyliczenia prowadzące do ustalenia różnicy między osiąganymi dochodami, a 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej znajdują się w decyzji I instancji w tabeli na s. 1-2. Kolegium zweryfikowało dane zawarte w tej tabeli i stwierdziło, że tabela ta stanowi precyzyjne i czytelne zestawienie danych, sporządzone w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Obejmuje ona informacje z podziałem na poszczególne miesiące - od grudnia 2024 r. do listopada 2025 r. - co pozwala na jednoznaczne prześledzenie zmian sytuacji dochodowej skarżącej w analizowanym okresie. W tabeli ujęto dochód netto ww. osiągany w każdym z tych miesięcy, obowiązujące od 1 stycznia 2025 r. kryterium dochodowe oraz różnicę pomiędzy 300% kryterium dochodowego, a faktycznym dochodem, czyli kwotę stanowiącą podstawę do ustalenia wysokości opłaty.

Wskazano również wysokość opłaty wnoszonej przez gminę w poszczególnych miesiącach, a także dokonane przez ww. wpłaty i wynikające z nich różnice do zapłaty. Tabela umożliwia precyzyjne określenie wysokości opłaty, jaką powinna ponosić strona, a jej konstrukcja pozwala w sposób przejrzysty zweryfikować wszystkie elementy składające się na ostateczne wyliczenie. Zdaniem Kolegium, przedstawione dane są spójne, jednoznaczne i nie budzą wątpliwości, co do ich prawdziwości. Przed wydaniem decyzji strona zapoznała się z aktami sprawy, w których zawarte było jeszcze bardziej szczegółowe wyliczenie dochodu netto, obejmujące wszystkie składniki dochodu uzyskiwane w poszczególnych miesiącach, tym samym strona miała pełną możliwość zweryfikowania podstaw ustalenia wysokości opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Choć w aktach sprawy, brak dowodów potwierdzających dokonywanie przez ww. opłat, to jednak uznać należy, że kwestia ta jest bezsporna, gdyż ani organ I instancji, ani strona nie kwestionowała danych zawartych w tym dokumencie, ani w tabeli zawartej w uzasadnieniu decyzji.

Z tych względów, w ocenie Kolegium, nie zachodzi potrzeba powielania szczegółowych danych liczbowych w decyzji odwoławczej, ponieważ zostały one już w sposób kompletny i zrozumiały przedstawione w tabeli znajdującej się w aktach sprawy oraz w tabeli zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo również wziął pod uwagę to, ze wpłaty dokonywane przez matkę skarżącej za jej pobyt w DPS nie pokrywały w pełni kosztów tego pobytu (wynoszącego średnio do stycznia 2025 r. - 6694,90 zł, a od lutego 2025 r. - 7489,35 zł) i gmina zobowiązana była do wnoszenia opłaty za ten pobyt. Kwota wpłat określona została w tabeli w uzasadnieniu decyzji i ich wysokość również nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowana przez stronę.

Zatem skarżąca mogła zostać obciążona kosztami tego pobytu do wysokości opłaty określonej za pobyt pensjonariusza w DPS w T., pomniejszonej o wpłaty dokonane przez jej matkę. Kolegium zauważyło też, że przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie jest ustalenie prawidłowej wysokości opłat, decyzja nie obejmuje rozliczenia dokonanych wpłat, gdyż czynności te mają charakter techniczno-księgowy i są realizowane na etapie wykonania zobowiązania, a nie jego określenia. Zatem decyzja nie określa salda rozliczeń w związku z tym Kolegium w swojej decyzji nie odnosi się do tej kwestii, tj. jaka kwota pozostała jeszcze do zapłaty przez skarżącą. Na koniec Kolegium wskazało, że rozumie trudną sytuację życiową odwołującej, jednakże wyjaśniło, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej w zakresie ustalania dochodu są przepisami o charakterze związanym, których istota polega na tym, że organ administracji publicznej nie ma możliwości działania uznaniowego.

Ustawodawca nie zdecydował się bowiem na zamieszczenie w ustawie przepisu dającego możliwość uwzględniania przypadków szczególnych, wykraczających swoim stanem faktycznym poza kryteria ustalone we wskazanych wyżej przepisach, nie pozostawił tym samym organom prawa do elastycznego ustalania dochodu osób zobowiązanych do ponoszenia kosztów pobytu członków rodziny w domach pomocy społecznej. Decyzja organu I instancji, chociaż z punktu widzenia strony odwołującej się jest krzywdząca, to jednak jest prawidłowa, a kwalifikacja dokonana przez organ I instancji nie budzi wątpliwości. Kolegium pouczyło stronę o treści art. 64 u.p.s.

W świetle powyższego Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. - art. 7, 8 i art. 107 § 3 k.p.a. w rezultacie nie odniesienia się organu odwoławczego do podniesionych przez skarżącą w treści odwołania zarzutów, co w konsekwencji narusza zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, uniemożliwia dokonanie kontroli decyzji oraz nie pozwala na uznanie, że organ odwoławczy w sposób pełny i dokładny wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy;
2. - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organ, jakie dowody zostały przeprowadzone celem ustalenia stanu faktycznego i sytuacji rodzinnej, osobistej oraz materialnej skarżącej, a także na jakich dowodach oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;
3. - art. 61 ust. 2d w zw. z art. 103 ust. 3 u.p.s., poprzez nieprawidłową wykładnię i nieuwzględnienie okoliczności, że poza wysokością dochodów, organ zobowiązany jest do uwzględnienia i pogłębionej analizy możliwości skarżącej, czego nie uczynił organ I instancji, ani Kolegium w postępowaniu;
4. - art. 61 ust. 2 pkt. 2a u.p.s., poprzez ustalenie, iż do miesięcznego dochodu skarżącej wliczają się potencjalne składniki, podczas gdy do dochodu, wliczane są tylko i wyłącznie te należności, które zostały faktycznie, a nie potencjalnie uzyskane;
5. - art. 61 ust. 2 pkt. 2a u.p.s., poprzez błędne wliczenie do dochodu skarżącej kwoty uzyskanej w ramach odprawy emerytalnej oraz nagrody jubileuszowej, podczas gdy kwoty te stanowią dochód jednorazowy, a nie regularny, związany z przejściem ww. na emeryturę oraz spełnieniem przesłanek niezbędnych do uzyskania nagrody jubileuszowej;
6. - art. 61 ust. 2 pkt. 2a u.p.s., poprzez obciążenie skarżącej wysokimi kosztami za pobyt matki Odwołującej w Domu Pomocy Społecznej, podczas gdy z ustawy wynika, iż zobowiązanego można obciążyć kosztami tylko do kwoty będącej nadwyżką w różnicy między kryterium dochodowym 300% na osobę samotną a rzeczywiście uzyskanym dochodem.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów z przytoczeniem orzecznictwa w tym zakresie i wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

W dniu 4 września 2026r. skarżąca nadała w placówce pocztowej do tut. Sądu "Wniosek dowodowy z dokumentów", w którym wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów, których przeprowadzenie jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Skarżąca przedłożyła dokumentację fotograficzną, obrazującą jej rzeczywistą, skromną sytuację bytową oraz kserokopię kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego z Centrum Usług Społecznych w Myślenicach z 2025r., 2024r., 2023r, na potwierdzenie faktu jej rzeczywistej sytuacji finansowej i bytowej. Skarżąca podniosła, że organ nie uwzględnił pełnych kosztów codziennego utrzymania skarżącej, w szczególności wydatków na wyżywienie, niezbędne środki higieniczne, odzież, a także koniecznych wydatków związanych z utrzymaniem, remontami i renowacją nieruchomości. Organ uwzględnił jedynie wybrane zobowiązania i opłaty związane z nieruchomością (opłaty eksploatacyjne, podatki, ubezpieczenia) z pominięciem pozostałych, rzeczywiście ponoszonych kosztów utrzymania, nie uwzględnił natomiast zmniejszenia wysokości regularnych dochodów skarżącej w związku z przejściem na emeryturę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że zawierają one wady, powodujące konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 lutego 2026 r., nr SKO.PS/4110/75/2026 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 22 grudnia 2025 r., nr PS-11.47.4696.2025 orzekającą J. J. o zmianie decyzji nr UO-8- 4696/19 z dnia 10 czerwca 2019 r. z późn. zm., ustalającej opłatę za pobyt matki skarżącej K. J. w Domu Pomocy Społecznej w T. [...].

Rozpocząć należy od wskazania, że z art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06).

Przypomnieć trzeba, że przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć w szczególności pełną dokumentację stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne (por. np. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2331/12).

Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem - co do zasady - materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem (zob. wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2623/17, wyrok NSA z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt I GSK 463/13). Orzekanie przez sąd administracyjny możliwe jest tylko na podstawie całości akt sprawy. Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno być podjęte nie tylko w oparciu o analizę uzasadnienia zaskarżonego aktu i wyjaśnienia stron, ale na podstawie całego materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego przez organ administracji.

Należy podkreślić, że warunkiem wydania przez Sąd rozstrzygnięcia merytorycznego jest stwierdzenie, że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne zostały w sprawie wyjaśnione. Jest to możliwe jedynie wówczas, gdy sąd będzie dysponował kompletnymi aktami sprawy. Sąd nie może wyrokować na podstawie wybiórczej dokumentacji przedstawionej mu przez organ, którego rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Niedopuszczalne jest zatem, aby sąd orzekał w sprawie nie dysponując całością akt administracyjnych, a w konsekwencji nie zapoznawszy się ze wszystkimi dokumentami sprawy.

Wskazać także trzeba, że obowiązkiem organu jest przekazanie Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę kompletnych akt administracyjnych. Nie jest rolą Sądu poszukiwanie akt w celu ich skompletowania.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zauważyć, że w świetle wyżej wskazanego art. 133 §1 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek dokonać oceny, czy organy w sposób wyczerpujący ustaliły i oceniły stan faktyczny. Kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla badania poprawności rozstrzygnięcia, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może stanowić podstawę do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że przedłożone Sądowi akta administracyjne nie zawierają istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów pozwalających na dokonanie oceny prawidłowości działania organów obu instancji. W aktach sprawy brak jest m.in. wszystkich wcześniejszych decyzji zmieniających skarżącej odpłatność za pobyt jej matki w Domu Pomocy Społecznej, tym bardziej, że skarżąca podnosiła, że: "Łącznie w 2025 roku zmieniano opłatę za pobyt matki jedynaście razy (...) Z niezrozumiałych dla mnie powodów, za każdym razem, gdy otrzymywałam rozliczenie dochodu w sprawie opłaty za pobyt mojej matki, która na marginesie nawet nie stanowiła załącznika do poszczególnych decyzji, w dużej mierze kwoty do zapłaty, a także te które uiściłam, znacząco się różniły". Tymczasem w aktach administracyjnych znajdują się jedynie trzy decyzje Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice - dwie z 2025 roku, jedna z 2024 roku.

Przechodząc dalej - w ocenie Sądu, kwestionowane skargą rozstrzygnięcia obu instancji podjęte zostały m.in. z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, że w art. 7 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zaś przepis art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje na konieczność nie tylko wyczerpującego zebrania, ale również rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Tylko tak przeprowadzone postępowanie stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 k.p.a. Wskazać nadto trzeba, że w myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Podkreślenia wymaga również, że wynikający z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wymóg merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy i żądań strony - w tym także zarzutów odwołania - oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji, stanowi zaś o naruszeniu przywołanego wyżej art. 107 § 3 k.p.a.

W badanej sprawie, zdaniem Sądu, organy obu instancji niewątpliwie naruszyły wskazane przepisy, a ich naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu podkreślić należy, że w sprawie brak jest wskazania przez organ I i II instancji, jakie dowody zostały przeprowadzone, celem ustalenia stanu faktycznego i sytuacji rodzinnej, osobistej oraz materialnej skarżącej, którym dowodom organy dały wiarę, a które uznały za bezpodstawne. Ponadto w sprawie brak jest odniesienia się do wszystkich okoliczności sprawy, brak jest analizy, co do dużej rozbieżności w zakresie dochodów skarżącej, a Sąd nie może w zakresie ustaleń faktycznych wyręczać organu.

Na uwagę zasługuje okoliczność, że na stronie 7 decyzji odwoławczej, Kolegium podało, że: "Szczegółowe wyliczenia prowadzące do ustalenia różnicy między osiąganymi dochodami a 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej znajdują się w zaskarżonej decyzji w tabeli na s. 1-2. Kolegium zweryfikowało dane zawarte w tej tabeli i stwierdza, że tabela ta stanowi precyzyjne i czytelne zestawienie danych, sporządzone w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Obejmuje ona informacje z podziałem na poszczególne miesiące - od grudnia 2024 r. do listopada 2025 r. - co pozwala na jednoznaczne prześledzenie zmian sytuacji dochodowej Pani J. J. w analizowanym okresie".

Dalej Kolegium wskazuje, że: "Tabela umożliwia precyzyjne określenie wysokości opłaty, jaką powinna ponosić Strona, a jej konstrukcja pozwala w sposób przejrzysty zweryfikować wszystkie elementy składające się na ostateczne wyliczenie. Zdaniem Kolegium, przedstawione dane są spójne, jednoznaczne i nie budzą wątpliwości co do ich prawdziwości. (...) Tym samym Strona miała pełną możliwość zweryfikowania podstaw ustalenia wysokości opłaty za pobyt matki Pani K. J. w domu pomocy społecznej".

W kontekście powyższego - Sąd wskazuje, że organ II instancji powołuje się na tabelę zawartą w decyzji I instancji, obrazującą wyliczenia, prowadzące do ustalenia różnicy między osiąganymi dochodami, a 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, ale nie dokonuje w treści decyzji żadnej analizy w tym zakresie, tylko ogólnie wywodzi, że dane zawarte w tabeli, pozwalają na prześledzenie zmian sytuacji dochodowej skarżącej. To nie strona powinna weryfikować podstawy ustalenia wysokości opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej, lecz organ. Wnioski w tym zakresie powinny zostać zawarte w decyzji, tymczasem organy w ogóle nie dokonują analizy danych zawartych w tabeli, a powołują się na nią.

Ponadto nie do zaakceptowania jest stanowisko organu II instancji, który podał, że: "Choć w aktach sprawy, brak dowodów potwierdzających dokonywanie przez Panią J. J. opłat, to jednak uznać należy, że kwestia ta jest bezsporna, gdyż ani organ I instancji, ani Pani J. J. nie kwestionuje danych zawartych w tym dokumencie ani w tabeli zawartej w uzasadnieniu decyzji. Z tych względów nie zachodzi potrzeba powielania szczegółowych danych liczbowych w decyzji odwoławczej, ponieważ zostały one już w sposób kompletny i zrozumiały przedstawione w tabeli znajdującej się w aktach sprawy oraz w tabeli zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji".

W kontekście powyższego podać trzeba, że nawet jeśli organ uznał, że nie zachodzi potrzeba powielania danych liczbowych zawartych w danych dokumentach, czy w tabeli, to nie można zaakceptować faktu, że w zaskarżonych decyzjach brak jest analizy tych danych i rzeczowego odniesienia się do nich, nie wspominając już o wyjaśnieniu skarżącej motywów podjętego przez organy rozstrzygnięcia.

Nie można również tracić z pola widzenia, że decyzja dotycząca odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej lub zmiana tej decyzji ustalającej powinna być wydana przy uwzględnieniu całokształtu sytuacji życiowej skarżącej i jej możliwości płatniczych. Należało zatem poddać analizie nie tylko dochody skarżącej, ale także ponoszone przez nią wydatki w kontekście potrzeb życiowych. W przedmiotowej sprawie organy nie dokonały prawidłowej weryfikacji możliwości płatniczych skarżącej, uwarunkowanych jej sytuacją osobistą, rodzinną, zdrowotną i majątkową.

W sprawie brak jest analizy w zakresie pełnych kosztów codziennego utrzymania skarżącej, w szczególności wydatków na wyżywienie, niezbędne środki higieniczne, odzież, a także koniecznych wydatków związanych z utrzymaniem, remontami i renowacją zamieszkiwanej przez skarżącą nieruchomości. Organ uwzględnił jedynie wybrane zobowiązania i opłaty związane z nieruchomością (opłaty eksploatacyjne, podatki, ubezpieczenia) z pominięciem pozostałych, rzeczywiście ponoszonych kosztów utrzymania, nie uwzględnił nadto zmniejszenia wysokości regularnych dochodów skarżącej w związku z przejściem na emeryturę.

W realiach badanej sprawy nie można zaaprobować nieuwzględnienia przez organy sytuacji finansowej i bytowej skarżącej. Co więcej, zauważenia wymaga, że wysokość miesięcznych kosztów związanych z pobytem matki skarżącej w DPS jest wyższe, niż stałe miesięczne dochody (emerytura) skarżącej – brak uwzględnienia przez organy faktycznego dochodu skarżącej, a bazowanie na potencjalnych dochodach jest nie do zaakceptowania.

Nie należy zapominać, że to do organów należy ocena możliwości ponoszenia opłat przez konkretnego zobowiązanego już na etapie jej określania, która to ocena powinna być poczyniona zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a., czego zabrakło na gruncie kontrolowanej sprawy.

Rację ma skarżąca twierdząc, że w sprawie wystąpił brak wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i błędna ocena jej sytuacji finansowej, a w szczególności ustalenie dochodów na nieadekwatnym do rzeczywistego, zawyżonym poziomie, z pominięciem faktu, przejścia skarżącej na emeryturę i obniżenia dochodów oraz uwzględnienie środków uzyskanych z tytułu odprawy emerytalnej oraz nagrody jubileuszowej, które pozostają wyłącznie okazjonalnie uzyskanym dochodem i nie stanowią stałego i regularnego źródła dochodu.

W tym miejscu Sąd zauważa, że aktualnie w aktach sprawy znajduje się również dokumentacja fotograficzna, obrazująca rzeczywistą, skromną sytuację bytową skarżącej oraz treść kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego z Centrum Usług Społecznych w Myślenicach z 2025r., 2024r., 2023r, na potwierdzenie faktu rzeczywistej sytuacji finansowej i bytowej skarżącej.

Sąd zwraca również uwagę, że skarżąca posiada tytuł prawny 1/2 (nie całościowy 1/1) w odniesieniu do gospodarstwa rolnego. Organy nie odniosły się do twierdzeń skarżącej, która podnosiła, że nieruchomość rolna nie jest przez nią użytkowana. W tym zakresie brak jest ustaleń organów, jak również brak wyjaśnienia, czy nieruchomość ta nie została wydzierżawiona lub sprzedana, co mogłoby skutkować wyłączeniem ryczałtowego dochodu z gospodarstwa rolnego z łącznego dochodu skarżącej.

Jak wynika z akt sprawy – w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, organ odwoławczy powołał się na wybrane przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w sprawie. Następnie wskazał na okoliczności faktyczne sprawy, zakreślił ramy sporu prawnego i w dużej mierze posłużył się ogólnymi, schematycznymi wywodami, poświęcając bardzo mało uwagi faktycznym okolicznościom sprawy, nie wspominając o odniesieniu się w sposób klarowny do zarzutów zawartych w odwołaniu, czym niewątpliwie naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Powyższe wskazuje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie spełnia wymagań stawianych przez art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu – w badanej sprawie organy w sposób bardzo ogólny odniosły się do sprawy, w przedstawionych uzasadnieniach decyzji bezskutecznie można doszukiwać się konkretnego, jednoznacznego stanowiska, które dawałoby stronie poczucie, że jej sprawa została w sposób wnikliwy przeanalizowana i rozstrzygnięta.

Organ odwoławczy oparł się w zasadzie na wywodach organu I instancji, nie wskazując przy tym żadnego własnego wywodu prawnego, co w konsekwencji czyni uzasadnienie lakonicznym i bardzo ogólnikowym. Organ II instancji nie wskazał wprost, które z okoliczności faktycznych uznał za udowodnione, a którym odmówił waloru wiarygodności. Trudno bowiem opierać ocenę stanowiska organu na dorozumianych ustaleniach.

Zauważenia wymaga, że motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania, prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2026 r., III OSK 1977/23). Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym, czego zabrakło w niniejszej sprawie.

Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że analiza treści wydanych w sprawie rozstrzygnięć wskazuje na brak wyjaśnienia szeregu kwestii, mających wpływ na końcowe jej rozstrzygnięcie. Tymczasem odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, a także stanowi wyraz zrealizowania przez organ wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1417/19). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się ponadto, że uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Uzasadnienie powinno bowiem umożliwić przede wszystkim skarżącemu, a w dalszej kolejności sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia.

Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyrok WSA w Poznaniu z 2 lipca 2020 r., II SA/Po 1038/19).

Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności, po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, Nr 1, poz. 7; T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 - 757).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszyć reguł postępowania oraz aby rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Natomiast organ odwoławczy powinien wypełnić obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej - po pierwsze, oceniając prawidłowość decyzji organu I instancji, po drugie zaś rozpoznać sprawę na nowo, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny, obowiązujący w dacie orzekania przez ten organ. Powyższe organ powinien uczynić w zgodzie z istotą zasady dwuinstancyjności, która obliguje go do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego - co wymaga ponownego i całościowego rozpatrzenia sprawy - a nie jedynie formalnej, ogólnej kontroli decyzji.

Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to niepełne ustalenia faktyczne oraz prawne.

Na podstawie art. 153 p.p.s.a., w ponownie prowadzonym postępowaniu organy usuną dostrzeżone przez Sąd uchybienia, a następnie dokonają prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydadzą rozstrzygnięcia w oparciu o kompletne akta (tj. na podstawie całości zebranego i dołączonego do akt kompletnego materiału dowodowego).

Z tych wszystkich przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, zobowiązując organy do uwzględnienia powyższej argumentacji. O kosztach postępowania Sąd nie rozstrzygał, gdyż skarżąca była ustawowo zwolniona z obowiązku uiszczania opłat sądowych i takowych nie poniosła.