Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 23 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 488/26

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 18 lutego 2026 r. znak: IG-II.7221.118.2025.EG, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151, z późn. zm., dalej: p.g.k.), po rozpoznaniu odwołania K. K. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z dnia 3 października 2025 r. znak: GG-RDG.6620.2.2.2025 w sprawie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, polegającej na zmianie powierzchni użytkowej lokali o identyfikatorach: [...] (dalej jako L9), [...] (dalej jako LU4).

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 14 lipca 2025 r., skarżący zwrócił się do Starosty Tatrzańskiego o: "aktualizację powierzchni użytkowej lokalu nr 9, położonego przy ul. K. [...] w K. zrejestrowanego w ewidencji gruntów i budynków. (KW nr [...]), 2) aktualizację powierzchni użytkowej lokalu nr 9, położonego przy ul. K. [...] w K. ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków. (KW nr [...]), 3) wydanie zaświadczenia potwierdzającego zmianę powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr 9 i niemieszkalnego nr LU 4, położonego przy ul. K. [...] w K. Wymienione powyżej lokale zostały poddane inwentaryzacji wykonanej przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. W wyniku pomiarów ustalono faktyczną powierzchnię użytkową lokalu, która różni się od dotychczas ujawnionej w księdze wieczystej. Na podstawie sporządzonego operatu powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego - dwupoziomowego nr 9 przy ul. K. [...], [...] K. ustalono, że jego powierzchnia użytkowa wynosi faktycznie: 88,32 m2, a nie jak dotychczas wykazano w ewidencji - 106, 6100 m2.

Natomiast z operatu powierzchni lokalu nr LU 4 wynika, że jego powierzchnia faktycznie wynosi: 4,39 m2 a nie jak dotychczas wykazano w ewidencji - 5,71 m2. W załączeniu przedkładam operat pomiarowy powierzchni użytkowej lokali stanowiący dokumentację potwierdzającą powyższą zmianę. Wobec powyższego uzasadniony jest wniosek o aktualizację powierzchni użytkowej lokali w ewidencji gruntów i budynków, a także wydanie zaświadczenia niezbędnego do dokonania korekty oznaczenia nieruchomości w dziale I-O wymienionych ksiąg wieczystych".

Do wniosku skarżący dołączył: 1. Operat pomiarowy powierzchni użytkowej lokali oraz rzut lokalu z zaznaczoną powierzchnią użytkową sporządzone przez architektów: mgr inż. arch. A. S. uprawnienia nr: [...] i mgr inż. arch. M. P. oraz geodetę mgr inż. M. M. działających w firmie "A.";

1. 2. Odpis z księgi wieczystej nr [...] oraz [...];
2. 3. Akt Notarialny Repertorium A nr [...] z dnia 15 maja 2021 r. – Umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, umowa jego sprzedaży i umowa sprzedaży;
3. 4. Akt Notarialny Repertorium A nr [...] z dnia 1 grudnia 2021 r. – Umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu użytkowego, umowa jego sprzedaży i umowa sprzedaży.

Starosta Tatrzański pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r. znak: GG-RDG.6620.2.2.2025 zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie informacji dotyczących powierzchni użytkowej lokali o identyfikatorach: [...], [...].

Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta Tatrzański decyzją z dnia 3 października 2025 r. nr GG-RDG.6620.2.2.2025, odmówił aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, polegającej na zmianie powierzchni użytkowej lokali o identyfikatorach: [...] (dalej jako L9), [...] (dalej jako LU4).

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz nakazanie organowi I instancji dokonania aktualizacji powierzchni użytkowej lokali L9 i LU4 zgodnie z operatem pomiarowym sporządzonym przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Ewentualnie o przeprowadzenie pomiaru porównawczego z urzędu na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

MWINGiK uznał wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

Podkreślił, że na podstawie wypisu z kartoteki budynków ustalono, że w pozycji kartoteki budynków: [...] na działkach nr [...] i nr [...] ujawniony jest budynek mieszkalny przy ul. K. [...].

Z zapisów w rejestrze lokali wynika, iż w jednostce rejestrowej:

1. - [...] w budynku przy ul. K. 54/L9 w K. ujawniono lokal nr L9 o pow. 106,61 m2. Jako rodzaj lokalu ujawniono mieszkalny. Do lokalu przynależy balkon L9.5 o pow. 6,43 m2. Lokal stanowi własność skarżącego i objęty jest księga wieczystą [...];
2. - [...] w budynku przy ul. K. 54/LU4 w K.u ujawniono lokal nr LU4 o pow. 5,71 m2. Jako rodzaj lokalu ujawniono niemieszkalny. Lokal stanowi własność skarżącego i objęty jest księga wieczystą [...].

Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji Starosty Tatrzańskiego wynika, że w kwietniu 2016 r., na zlecenie ówczesnego właściciela działek nr [...] i nr [...], mgr inż. arch. H. G. (nr uprawnień [...]) dokonała podziału fizycznego budynku wolnostojącego aparthotelu "J." na dwanaście samodzielnych lokali mieszkalnych oznaczonych numerami L1, L2, L3, L4, L5, L6, L7, L8, L9, L10, L11, L12 i cztery lokale użytkowe oznaczone numerami LU1, LU2, LU3 i LU4 oraz części wspólne budynku oznaczone jako K1. Wydzielono m.in.:

1. - Lokal mieszkalny nr L9 o powierzchni 106,61 m2. Do lokalu mieszkalnego L9 przynależy balkon oznaczony jako L9.5 o powierzchni 6,43 m2,
2. - Lokal użytkowy nr LU4.1 o powierzchni 5.71 m2. Sporządzona dokumentacja zawiera rzuty dzielonych kondygnacji budynku z rozrysowanymi i rozpisanymi pomieszczeniami poszczególnych lokali oraz ich powierzchniami.

Aktem notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia 18 maja 2021 r. ustanowiono odrębną własność lokalu mieszkalnego nr 9 (L9) (cyt.) o powierzchni użytkowej 106,61 m2 (...) do którego przylega balkon o powierzchni 6,43 m2, z własnością którego to lokalu związany jest udział wynoszący 1273/10000 części w nieruchomości wspólnej tj. we współwłasności części wspólnych budynku, w którym ten lokal znajduje się (...).

Z kolei aktem notarialnym Repertorium A nr [...] sporządzonym 1 grudnia 2021 r. ustanowiono odrębną własność lokalu użytkowego nr 4 (LU4) o powierzchni użytkowej 5,71 m2, (...) z własnością którego to lokalu związany jest udział wynoszący 70/10000 części w nieruchomości wspólnej tj. we współwłasności części wspólnych budynku, w którym ten lokal znajduje się (...).

Ww. akty notarialne były podstawą założenia ksiąg wieczystych KW nr [...] (lokal L9) i KW nr [...] (LU4) oraz dokonania zmian w KW Nr [...] w udziałach we współwłasności nieruchomości oraz częściach wspólnych budynku.

Na podstawie powyższych dokumentów oraz odpisów z ksiąg wieczystych dokonano zmiany danych ewidencyjnych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Tak więc obecnie wykazane w ewidencji gruntów i budynków dane dotyczące lokali nr L9 i LU4 są zgodne z dokumentami stanowiącymi podstawę ich ujawnienia w bazie (tj. zaświadczeniem Starosty Tatrzańskiego z 6 czerwca 2016 r. oraz aktami notarialnymi: Repertorium A nr [...] i Repertorium A nr [...]).

MWINGiK podkreślił, że w żaden sposób nie podważa ustaleń i obliczeń przedstawionych w dołączonym do wniosku opracowaniu firmy "A.", jednak w pełni popiera stanowisko Starosty Tatrzańskiego wyrażone w decyzji z dnia 3 października 2025 r. znak: GG-RDG.6620.2.2.2025.

Zgodnie z art. 3 u.w.l. udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Każda zmiana powierzchni lokalu pociąga za sobą zmianę udziałów w gruncie i częściach wspólnych budynku, czyli stanu własności wpisanego w dziale II KW Nr [....] i dotyczy wszystkich współwłaścicieli ujawnionych w tej księdze. Zatem korekta powierzchni lokalu, o co zabiega wnioskodawca, jest nierozłącznie związana ze zmianą wielkości udziałów, tj. czynności dokonywanych przez sąd powszechny lub w formie aktu notarialnego.

Zdaniem organu odwoławczego, Starosta Tatrzański prawidłowo odmówił dokonania wnioskowanego wpisu w ewidencji gruntów. Organ prowadzący operat ewidencyjny nie ma uprawnień do zmiany danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni użytkowej lokalu, gdyż skutkiem tego jest zmiana udziału właściciela w częściach wspólnych budynku, a co za tym idzie udziałów wszystkich właścicieli odrębnych lokali w nieruchomości wspólnej. Zmiany te mogą być wprowadzone, jeżeli wszyscy zainteresowani dokonają w odrębnej umowie nowego ustalenia wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej. Dokument taki stanowi podstawę wpisów w księgach wieczystych i wprowadzenia zmian danych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też żądanie skarżącego w przedmiocie zmiany powierzchni użytkowej lokalu nie może być zrealizowane.

Z uwagi na fakt, że ujawnione w operacie ewidencyjnym dane dotyczące powierzchni przedmiotowych lokali są kwestionowane przez skarżącego, obowiązkiem organu jest dokonanie aktualizacji w oparciu o taki materiał dowodowy, który nie budziłby żadnych wątpliwości zarówno co do poprawności sposobu przeprowadzania pomiarów powierzchni budynku oraz lokali, jak też uzyskanych wartości. Zatem, aby móc ujawnić budynek w ewidencji gruntów i budynków, konieczne jest sporządzenie stosownej dokumentacji geodezyjnej oraz pozyskanie dokumentacji architektoniczno-budowlanej budynku. Oznacza to, że brak odpowiedniej dokumentacji architektonicznobudowlanej oraz opinii organu nadzoru budowlanego nie pozwala na aktualizację powierzchni użytkowej lokali znajdujących się w budynku położonym przy ul. K. [...].

Ma to szczególne znaczenie w niniejszej sprawie. Jak wynika z dokumentów nadesłanych przez Starostę Tatrzańskiego, w Wydziale Budownictwa prowadzone jest na wniosek skarżącego postępowanie znak: [...] w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali: mieszkalnego nr L9 i niemieszkalnego LU4 położonych w budynku zlokalizowanym przy ul. K. [...].

Jak wynika z wydanego w tej sprawie postanowienia z dnia 3 listopada 2025 r., Starosta Tatrzański odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowych lokali, ponieważ "Zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 26.01.2015 r., znak: [...] na podstawie decyzji Nr [...] o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę Tatrzańskiego z dnia 15.07.2006 r., znak: [...], decyzji zmian Starosty Tatrzańskiego znak: [...] z dnia 19.12.2007 r., decyzji zmian Starosty Tatrzańskiego znak: [...] z dnia 5.12.2012 r. przedmiotowy budynek został zakwalifikowany jako budynek zakwaterowania turystycznego z przeznaczeniem na świadczenie pozostałych usług i obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania (kategoria obiektu XIV). Samodzielny lokal mieszalny, w rozumieniu ustawy, służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych w budynku o przeznaczeniu mieszkalnym.

Użytkowanie lokalu w budynku usługowym jako lokalu mieszalnego jest niezgodne z obowiązującą definicją ustawową znajdującą się w ustawie o własności lokali (art. 2 ust. 2), przepisami prawa budowlanego zamieszczonymi w ustawie Prawo budowlane (art.

71) oraz przepisami techniczno-budowlanymi zebranymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 3 pkt 9). W budynku z lokalami użytkowymi przeznaczonymi pod wynajem, a także na prowadzenie działalności gospodarczej w tożsamym zakresie, lokale mogą jedynie stanowić źródło przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, czyli takiej, która nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Podnosząc kwestię wydanego zaświadczenia z dnia 6.06.2016 r., znak sprawy: [...], tut. organ informuje, że ustawa nowelizująca u.w.l. wprowadziła m. in. istotną zmianę dyspozycji ust. 3 art.

2. Do 23 sierpnia 2018 r. art. 2 ust. 3 u.w.l. stanowił, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 tej ustawy, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Tym samym do tej daty starosta stwierdzał jedynie to, czy lokal spełnia techniczne warunki samodzielności (a zatem, czy jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych). Natomiast po 23 sierpnia 2018 r. obowiązki starosty związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu uległy poszerzeniu, ponieważ ustawodawca w zmienionym ust. 3 art. 2 ustawy określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2".

Postanowienie Starosty z dnia 3 listopada 2025 r. znak: AB.705.39.2025.MD zostało uchylone w całości przez Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 5 stycznia 2026 r. znak: SKO-Z-4100-30/25, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, postępowanie to ma szczególne znaczenie dla organu ewidencyjnego, gdyż wynika z niego, że budynek położony przy ul. K. [...] nie jest budynkiem mieszkalnym, lecz jest zakwalifikowany jako budynek zakwaterowania turystycznego z przeznaczeniem na świadczenie pozostałych usług i obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania (kategoria obiektu XIV). Natomiast budynek zakwaterowania turystycznego (aparthotel) wyklucza możliwość wyodrębnienia w nim lokalu mieszkalnego, tj. zgodnie z art. 2 ust. 2 u.w.l. lokalu przeznaczonego na stały pobyt ludzi i służącego zaspakajania ich potrzeb mieszkaniowych.

Skoro zatem, wpis w ewidencji gruntów i budynków w założeniu nie zmienia stanu prawnego, lecz odzwierciedla informacje o stanie prawnym wynikającym z orzeczeń, bądź dokumentów właściwych sądów lub organów (art. 23 p.g.k.), organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż ujawnienie żądanej zmiany powierzchni lokali L9 i LU 4 będzie możliwe po przedłożeniu do organu ewidencyjnego aktu notarialnego, postanowienia sądu lub odpisu z ksiąg wieczystych potwierdzającego zmianę powierzchni przedmiotowych lokali oraz ponownie przeliczone udziały w częściach wspólnych nieruchomości.

Końcowo, organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania, uznając je za niezasadne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. - art. 24 ust 2a pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nieprzeprowadzenie postępowania, którego przedmiotem jest aktualizacja gruntów i budynków oraz niedokonanie aktualizacji ewidencji, mimo, że wnioskował o to uprawniony podmiot tj. właściciel
2. - art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo wskazań co do niezgodności w ewidencji gruntów i budynków przez właściciela lokali.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę MWINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 20 p.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. Z kolei sama ewidencja gruntów i budynków została zdefiniowana w art. 2 pkt 8 p.g.k. jako system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. W ramach ewidencji gruntów obszar kraju został podzielony na jednostki ewidencyjne, które są obszarami gruntów położonych w granicach administracyjnych gminy, a w przypadku gdy w skład gminy wchodzi miejscowość o statusie miasta, również w granicach administracyjnych miasta.

Z kolei jednostka ewidencyjna została podzielona na obręby ewidencyjne, które są określane przez nazwę i numer lub przez sam numer. W ramach obrębów ewidencyjnych funkcjonują działki ewidencyjne. (zob. E. Stefańska [w:] Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, wyd. II, red. J. Lang, J. Maćkowiak, T. Myśliński, Warszawa 2018, komentarz do art. 20).

W orzecznictwie przyjęto, że rejestr ewidencji gruntów ma być wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. I OSK 1764/10, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

W art. 20 p.g.k. ustawodawca określił rodzaje informacji o gruntach (art. 20 ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (art. 20 ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter zarówno przedmiotowy jak i podmiotowy. W odniesieniu do budynków ewidencja obejmuje ich położenie, przeznaczenie, funkcję użytkową i ogólne dane techniczne (art. 20 ust. 1 pkt 1). Informacje podmiotowe (art. 20 ust. 2 pkt 1) dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Informacje o gruntach, budynkach i lokalach (zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe) zawiera operat ewidencyjny, którego zawartość określa art. 24 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 24 ust. 2a p.g.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:

1. 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:
2. a) przepisów prawa,
3. b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,
4. c) materiałów zasobu,
5. d) wykrycia błędnych informacji;
6. 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

2b. Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:

1. 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:
2. a) przepisów prawa,
3. b) wpisów w księgach wieczystych,
4. c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,
5. d) ostatecznych decyzji administracyjnych,
6. e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,
7. f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,
8. g) wpisów w innych rejestrach publicznych,
9. h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b;
10. 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Z kolei odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Art. 23 ust. 3 pkt 1 p.g.k. wskazuje, że organy administracji publicznej przekazują właściwemu staroście odpisy ostatecznych decyzji administracyjnych, wraz z załącznikami oraz innymi dokumentami stanowiącymi integralną ich część, w sprawie m.in. o pozwoleniu na użytkowanie budynku, drogi lub linii kolejowej, rozbiórce budynku, czy odpisy zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu

Należy zatem wskazać, że dane w ewidencji mogą zostać zaktualizowane tylko na podstawie odpowiednich dokumentów.

Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. 2024 poz. 219 z późn. zm., dalej: e.g.b.) danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są:

1. 1) identyfikator budynku;
2. 2) numeryczny opis konturu budynku określony zgodnie z zasadami przewidzianymi dla wyznaczenia powierzchni zabudowy budynku;
3. 3) rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej;
4. 4) liczba kondygnacji nadziemnych;
5. 5) liczba kondygnacji podziemnych;
6. 6) pole powierzchni zabudowy;
7. 7) łączne pole powierzchni użytkowej:
8. a) lokali stanowiących odrębne nieruchomości,
9. b) lokali niewyodrębnionych,
10. c) pomieszczeń przynależnych do lokali;
11. 8) identyfikator działki ewidencyjnej, na której budynek jest położony, a w przypadku gdy budynek jest położony na kilku działkach ewidencyjnych - identyfikatory wszystkich działek ewidencyjnych, na których budynek jest położony;
12. 9) oznaczenie dokumentów potwierdzających własność, o ile budynek stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności;
13. 10) numer księgi wieczystej, o ile budynek stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności;
14. 11) adres budynku, jeżeli został określony;
15. 12) oznaczenie jednostki rejestrowej budynków, do której należy budynek, o ile stanowi on odrębny od gruntu przedmiot własności.

Zgodnie natomiast z § 35 e.g.b. źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są:

1. 1) materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym;
2. 2) wyniki pomiarów fotogrametrycznych;
3. 3) wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych;
4. 4) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez: sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne;
5. 5) dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne;
6. 6) dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej;
7. 7) wyniki oględzin.

Wobec powyższego należy przyjąć, że podstawą dokonania zmiany w ewidencji w odniesieniu do budynków mogą być jedynie dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej.

W niniejszej sprawie organy prawidłowo odmówiły dokonania zmian wnioskowanych przez skarżącego, zasadnie wskazując, że zgodnie z art. 3 u.w.l. udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Każda zmiana powierzchni lokalu pociąga za sobą zmianę udziałów w gruncie i częściach wspólnych budynku, czyli stanu własności wpisanego w dziale II KW Nr [...] i dotyczy wszystkich współwłaścicieli ujawnionych w tej księdze. Zatem korekta powierzchni lokalu, o co wnioskował skarżący, jest nierozłącznie związana ze zmianą wielkości udziałów, tj. czynności dokonywanych albo w formie aktu notarialnego albo przez sąd powszechny.

Organ prowadzący operat ewidencyjny nie ma uprawnień do zmiany danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni użytkowej lokalu, bowiem skutkiem tego jest zmiana udziału właściciela w częściach wspólnych budynku, a co za tym idzie udziałów wszystkich właścicieli odrębnych lokali w nieruchomości wspólnej. Zmiany te mogą być wprowadzone, jeżeli wszyscy zainteresowani dokonają w odrębnej umowie nowego ustalenia wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej lub uzyskają orzeczenie sądu powszechnego. Dokumenty takie stanowią podstawę wpisów w księgach wieczystych i wprowadzenia zmian danych w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Na marginesie wskazać należy, że orzecznictwo wskazywane przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jako potwierdzać mające prezentowane przez niego stanowisko to albo tezy wymyślone przez skarżącego albo tzw. halucynacje IA, bowiem w podawanej przez skarżącego sprawie o sygn. I OSK 191/22 wyrok dotychczas nie zapadł, a przedmiot sprawy jest odmienny od wskazywanego przez skarżącego, w sprawie o sygn. I OSK 2078/19 wyrok zapadł w innej dacie niż wskazywana przez skarżącego, a dotyczyła ona rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, także w sprawie o sygn. III SA/Kr 1340/17 wyrok zapadł w innej dacie niż wskazywana przez skarżącego, a dotyczyła ona zasiłku stałego.

Ponadto organ ustalił, że budynek położony przy ul. K. 54 nie jest budynkiem mieszkalnym, lecz jest zakwalifikowany jako budynek zakwaterowania turystycznego z przeznaczeniem na świadczenie pozostałych usług i obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania (kategoria obiektu XIV). Natomiast budynek zakwaterowania turystycznego (aparthotel) wyklucza możliwość wyodrębnienia w nim lokalu mieszkalnego, tj. zgodnie z art. 2 ust. 2 u.w.l. lokalu przeznaczonego na stały pobyt ludzi i służącego zaspakajania ich potrzeb mieszkaniowych. Tym bardziej zatem nie było możliwe dokonanie zmian wnioskowanych przez skarżącego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez organy, które miałoby istotny wpływ na wynik postępowania. Organ administracyjny dokładnie przeanalizował sprawę i wziął pod uwagę wszelkie dokumenty przedłożone przez skarżących. Ponadto zebrały również dokumenty znajdujące się u innych organów administracyjnych - zwróciły się bowiem do Wydziału Architektury i Urbanistyki, celem pozyskana właściwych dokumentów. Zatem stan faktyczny został prawidłowo ustalony, a zasady procedery administracyjnej nie zostały naruszone. Uzasadnienia decyzji obu organów zostały sformułowane prawidłowo. Organy wyjaśniły skarżącemu dlaczego nie mogą wpisać żadnych przez niego zmian do ewidencji gruntów i budynków. Nietrafny jest więc zarzut skarżącego naruszenia art. 7 art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.