Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym dnia 27.10.2017 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Objaśniając swoją sytuację podała, że nie ma osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Poza domem o pow. 110 m2 nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1090 zł. Uzasadniając swoje starania powołała się na brak środków na pokrycie wynagrodzenia. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki wykazała 61 zł za prąd, 48 zł kwartalnie za wodę, 50 zł za gaz, 31 zł za telefon, 45 zł za śmieci. Koszty zakupu lekarstw określiła na ok. 300 zł.
Z urzędu stwierdza się, że w niniejszej sprawie skarżąca wnosiła wcześniej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych opisując swoją sytuację w sposób zbliżony do obecnie czynionego, i że postanowieniem z dnia 28.04.2017 r. udzielono jej zwolnienia od kosztów sądowych.
Z urzędu stwierdza się również, że wydany w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrok z dnia 21 lipca 2017 r. jest prawomocny od dnia 22.08.2017 r. oraz, że skarżąca zwróciła się z prośbą o wydanie "rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie z sygn. akt III Sa/Kr 1457/16 wraz z uzasadnieniem" dopiero w dniu 12.09.2017 r.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. W myśl art. 243 §1 zd. 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się. Zostało prawomocnie zakończone.
W konsekwencji należało postanowić jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.