Uzasadnienie
W dniu 9 kwietnia 2014 r. L. B. złożyła wniosek do Urzędu Miasta, o przyznanie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy.
W piśmie z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] (doręczonym dnia 21 lipca 2014 r.) Prezydent Miasta poinformował L. B., że wniosek o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego Gminy został rozpatrzony negatywnie, ponieważ nie można jej uznać za osobę o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych.
Organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 54 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 10 października 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń (Dziennik Urzędowy Województwa z dnia 9 listopada 2012 r. poz. 5817 ze zm.), za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych nie są uznawane osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że wraz z byłym mężem L. B. jest w ½ części współwłaścicielką na prawach wspólności ustawowej nieruchomości położonej przy ul. C w K. Ponadto prawomocnym wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. [...], Sąd Okręgowy, wydział XI Cywilny - Rodzinny przyznał jej prawo do wyłącznego użytkowania jednego pokoju, położonego na parterze przedmiotowego budynku.
W piśmie z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] zawarto pouczenie o możliwości złożenia skargi na akt prawny z zakresu administracji publicznej wraz z informacją, że skarga powinna zostać poprzedzona czynnością określoną w art. 52 § P.p.s.a. tj. wezwaniem na piśmie Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa.
W dniu 22 lipca 2014 r. L. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższy akt. Skarżąca opisała swoją trudną sytuację rodzinną, materialną i mieszkaniową. W uzasadnieniu skargi zawarła sformułowanie "wzywam Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa żądam mieszkania żeby spokojnie żyć."
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. Zdaniem organu, skarga podlega odrzuceniu ze względu na niezachowanie przez skarżącą trybu przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a. i niepoprzedzenie skargi wezwaniem organu dokonującego czynności objętej skargą do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Stosownie do art. 52 P.p.s.a. wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym jest jednym z koniecznych warunków dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Oznacza to, że w sprawie skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu winna wyczerpać tok instancji w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca otrzymała zaskarżony akt Prezydenta Miasta - w dniu 21 lipca 2014 r., zaś skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa została złożona w dniu 22 lipca 2014 r.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Inną przyczyną w rozumieniu przepisów ustawy jest wniesienie skargi do Sądu bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia. Taka sytuacja w sprawie zaistniała, ponieważ wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca zawarła dopiero w skardze, a nie przed jej wniesieniem.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie wskazanych przepisów.