Uzasadnienie
W złożonym dnia 31.03.2016 r. (wpływ) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku skarżący domagał się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienia radcy prawnego (vide: rubryka 5)
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że nie pozostaje z kimkolwiek we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Twierdzi, że nie ma własnych stałych dochodów.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że nie ma możliwości poniesienia kosztów postępowania ze względu na całkowity brak środków. Powiada, że od listopada 2013 r. posiada status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku co potwierdza załączane zaświadczenie. Z uwagi na przewlekłą chorobę ma znacznie ograniczone możliwości znalezienia pracy. Twierdzi, że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z jakimikolwiek osobami. Powiada, że mieszka w mieszkaniu należącym do znajomych, którzy wyjechali do Austrii - w zamian za opiekę nad mieszkaniem i psem – nie ponosi żadnych wydatków mieszkaniowych. Oświadcza, że wyżywienie ma częściowo zapewnione ze strony właścicieli mieszkania, którzy 2 razy w tygodniu przywożą mu zapasy żywnościowe a także częściowo ze strony swojej rodziny, szczególnie matki, która jednak ze względu na to że sama jest na emeryturze może mu pomóc w ograniczonym zakresie. Matka pokrywa także koszty zakupu leków dla skarżącego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku skarżący wcześniej domagała się częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, które na mocy postanowienia z dnia 16 stycznia 2015 r. uzyskał (k.
43) nie ma większego znaczenia o tyle, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wskazując na powyższe i odwołując do argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej - jako, że aktualne oświadczenie skarżącego koresponduje w zasadniczym zrębie z poprzednio składanym - podnieść, że możliwości płatnicze strony w dalszym ciągu nie rysują się specjalnie. Skarżący nie należy do osób zamożnych, gdyż tak należy postrzegać osobę bezrobotną, z problemami zdrowotnymi, samotnie gospodarującą, bez majątku i stałych dochodów, zamieszkującą u znajomych gdzie w zamian za opiekę nad mieszkaniem i psem ma zapewnione lokum i wyżywienie.
Mając zatem na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.