Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się "zwolnienia od kosztów sądowych, a to w szczególności uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14.10.2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1331/14.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że nie pozostaje z kimkolwiek we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Twierdzi, że nie ma własnych stałych dochodów.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że nie ma możliwości poniesienia kosztów postępowania bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny. Nie posiada bowiem wolnych środków pieniężnych. Powiada, że mieszka u znajomych tj. zaprzyjaźnionej rodziny gdzie w zamian za pomoc w nauce i przyprowadzanie dziecka ze szkoły ma zapewnione mieszkanie i wyżywienie. Podnosi, że obecnie jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Ze względu zaś na przewlekłą chorobę ma znacznie ograniczone możliwości znalezienia pracy. Powtórzył, że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z jakimikolwiek osobami.
Do wniosku dołączył zaświadczenie z Grodzkiego Urzędu Pracy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym m.in. zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części (art. 245 §3 ppsa) o ile (art. 243 ppsa) nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) a owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała". Zgodnie natomiast z art. 255 ppsa jeżeli oświadczenie strony okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych względnie wzbudzi wątpliwości można zażądać od strony dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenia dokumentów źródłowych.
Zestawienie tych przepisów pozwala dojrzeć przyjętą przez ustawodawcę konstrukcję prawną, która opiera się na założeniu, że jeżeli oświadczenie strony pozwala na zorientowanie się w sytuacji strony i nie wzbudza jakichś istotnych wątpliwości to tym samym nie ma obowiązku wzywania strony o składanie dodatkowych oświadczeń i przedkładanie dokumentów źródłowych. Konkludując należy stwierdzić, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że wymagane koszty postępowania pozostają w takiej dysproporcji z deklarowanym przez nią stanem majątkowym, że strony nie będzie stać na ich poniesienie to może wydać rozstrzygniecie bez konieczności prowadzenia dalszych czynności.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, majątek, dochody. Oświadczenie to jest wystarczająca. Wynika bowiem z niego, że skarżący nie należy do osób zamożnych, gdyż tak należy postrzegać osobę samotnie gospodarującą, bez jakiegokolwiek majątku i stałych dochodów, zamieszkującą u znajomych gdzie w zamian za pomoc w nauce i przyprowadzanie dziecka ze szkoły ma zapewnione mieszkanie i wyżywienie.
Skoro zaś skarżący aktualnie nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu od zażalenia bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania to należało udzielić mu takiej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym bardziej, że skarżący zdaje się nie nadużywać tego prawa, skoro gdy tylko mógł to opłacił wpis od skargi.
Mając zatem na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.