Uzasadnienie
Rozstrzygnięciem nadzorczym z 23 kwietnia 2026 r. Nr NPII.4131.1.291.2026 (dalej: rozstrzygnięcie nadzorcze) Wojewoda Śląski (dalej: organ nadzoru; Wojewoda) stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miasta K. (dalej również: Rada; Rada Miasta; strona; skarżąca) z 20 marca 2026 r. w sprawie przekazania skargi z 20 marca 2026 r. na Przewodniczącego Rady Miasta K., w całości, jako sprzecznej z art. 240 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), w związku z art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902).
Wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego poprzedził następujący ciąg zdarzeń.
Na sesji 20 marca 2026 r. Rada podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przekazania skargi z 20 marca 2026 r. na Przewodniczącego Rady Miasta K. (dalej: uchwała). W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 231 § 1 k.p.a. i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.).
Natomiast w treści uchwały, w jej § 1 określono, że: Rada Miasta K. postanawia uznać się za niewłaściwą do rozpatrzenia skargi z dnia 10.03.2026 r. złożonej przez Pana (anonimizacja na podstawie art. 5 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej) na Przewodniczącego Rady Miasta K. i przekazać skargę Wojewodzie Śląskiemu do rozpatrzenia. Poza tym ustalono, że faktyczne i prawne argumenty decydujące o zajętym stanowisku zawiera uzasadnienie, które stanowi załącznik do uchwały (§ 2). Następnie wskazano, że Przewodniczący Rady Miasta K. jest zobowiązany do zawiadomienia skarżącego o treści niniejszej uchwały (§ 3) oraz ustalono, że wykonanie uchwały powierza się Przewodniczącemu Rady Miasta (§ 4).
W uzasadnieniu uchwały argumentowano, że 10 marca 2026 r. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki eDoręczenia do Urzędu Miasta K. wpłynęła skarga Pana (anonimizacja na podstawie art. 5 ustawy z 06.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej), na Przewodniczącego Rady Miasta K. Dlatego też, jak dalej wskazano, zgodnie z art. 229 pkt 1 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy jest wojewoda.
Uchwała została doręczona organowi nadzoru 24 marca 2026 r., zatem rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane w terminie.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego, Wojewoda przypomniał, że zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne prowadzenie spraw. Ponadto zgodnie z art. 246 § 1 k.p.a. wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w art. 227 i nast. k.p.a. Należy jednak podkreślić, że powyższe regulacje dotyczę postępowania skargowego prowadzonego na podstawie Działu VIII k.p.a., które ma charakter uproszczonego jednoinstancyjnego postępowania, zakończonego czynnością materialno- techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Zakres przedmiotowy postępowania skargowego jest szeroki, lecz ograniczenia w tym zakresie wynikają z pierwszeństwa postępowania jurysdykcyjnego względem procedury obejmującej rozpatrywanie skargi i wniosków.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Wojewody, należy wskazać, że pismo z 10 marca 2026 r., o którym mowa w § 1 kwestionowanej uchwały, zawiera zarzuty w przedmiocie sposobu procedowania wniosku o informację publiczną złożonego 25 lutego 2026 r. W ocenie organu nadzoru sposób postępowania Rady w ramach procedury dostępu do informacji publicznej nie może stanowić przedmiotu rozpoznania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Wyłączną podstawę prawną do rozpoznawania skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej stanowią przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), w szczególności w razie stawiania organowi zarzutu bezczynności. Zgodnie z art. 21 u.d.i.p. weryfikacja zarzutów kierowanych pod adresem Rady w związku z postępowaniem o udzielenie informacji publicznej może wystąpić wyłącznie przed sądem administracyjnym.
Zdaniem Wojewody brak jest prawnej możliwości weryfikacji stanowiska zajętego przez organ w przedmiocie dostępu do informacji publicznej w oparciu o instytucję skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody, rozpatrzenie zarzutów zawartych w piśmie z 10 marca 2026 r. w świetle art. 240 k.p.a. nie należy do właściwości organów administracji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej, a zatem to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach.
W konsekwencji, zdaniem organu nadzoru, Rada nie powinna przekazywać pisma z 7 kwietnia 2023 r. do rozpoznania Wojewodzie w trybie art. 231 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie na podstawie art. 21 u.d.i.p. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. właściwym bowiem do rozpatrzenia zarzutów skierowanych wobec Rady dotyczących sposobu procedowania wniosku udostępnienie informacji publicznej jest sąd administracyjny.
Powyżej opisane uchybienia należy zaliczyć, w ocenie Wojewody, do kategorii istotnych naruszeń prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) na rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie:
- 1. art. 10 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym - poprzez brak wskazania w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nadzorczego terminu, w jakim skarżący może złożyć wyjaśnienia, a także poprzez zawiadomienie Rady Miasta K. o wszczęciu postępowania nadzorczego w dniu 21.04.2026 r. o godz. 17:28, w sytuacji, gdy termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego upływał w dniu 23.04.2026 r.;
- 2. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i całkowite pominięcie stanowiska skarżącego doręczonego organowi nadzoru przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia;
- 3. art. 80 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w postaci stanowiska skarżącego i załączonych do niego dowodów z dokumentów;
- 4. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego przyczyn, dla których organ nadzoru całkowicie pominął stanowisko skarżącego;
- 5. art. 227 k.p.a. i art. 229 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy osoba wnosząca skargę wprost wskazała, że skarga ta ma zostać rozpatrzona na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu strona podniosła, że zgodnie z art. 10 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W sytuacji, gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone na 2 dni przed terminem, w którym organ może wydać rozstrzygnięcie nadzorcze, Wojewoda zobowiązany był wskazać do jakiego dnia i której godziny skarżący może złożyć wyjaśnienia. Niewskazanie tego terminu stanowiło naruszenie przepisów. Nie można uznać, że Wojewoda umożliwił Radzie Miasta K. wypowiedzenie się w sprawie, w sytuacji gdy nie oznaczył do jakiego terminu będzie oczekiwał na ewentualne pismo z wyjaśnieniami.
Wojewoda, zdaniem strony, naruszył również art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Mianowicie zignorował w całości stanowisko skarżącego prezentowane w toku postępowania nadzorczego, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru jedynie powtórzył w całości treść uzasadnienia zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Wbrew stanowisku wyrażonemu w rozstrzygnięciu nadzorczym, w ocenie Rady, istnieje również możliwość skutecznego złożenia skargi w trybie art. 227 i nast. k.p.a. w przypadku, gdy zarzuty dotyczą naruszenia prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej. Skarga została złożona na działanie Przewodniczącego Rady Miasta, a więc dotyczy podmiotu, który nie jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej. Jak wskazuje się obecnie jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych: Przewodniczący Rady Miasta "wobec enumeratywnie wymienionych w art. 19 ust. 2 u.s.g. kompetencji - nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 3 § 1 i 7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 21 stycznia 2026 r., Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Dodatkowo zauważyć należy, że kryterium sądowej kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad samorządem terytorialnym pozostaje w bezpośrednim związku z kryterium stosowanym przez organ nadzoru w przypadku podjęcia określonego środka nadzoru (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 listopada 2018 r., II SA/Gl 742/18, Legalis nr 1870013). Zatem badając zgodność z prawem aktu nadzoru sąd upoważniony jest także do oceny, czy w istocie zaskarżona uchwała narusza prawo i czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W przeciwnym bowiem wypadku kontrolowane rozstrzygnięcie nadzorcze naruszałoby gwarantowaną konstytucyjnie samodzielność gminy i wymagałoby usunięcia z obrotu prawnego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego stanowi art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 15 maja 2026 r., Dz.U. z 2026 r. poz. 662; dalej: u.s.g.) zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art.
90. Natomiast według art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.
Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym art. 91 ust. 1 u.s.g. nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. W orzecznictwie sądów administracyjnych do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, przyjmuje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 117/11, Legalis nr 364827; wyrok NSA z 26 maja 2011 r., II OSK 412/11, Legalis nr 379231).
Z nieistotnym naruszeniem prawa, które nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały, mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty można postawić tezę, że również przy ich zachowaniu zostałaby podjęta uchwała o treści identycznej co zaskarżona. Innymi słowy, chodzi o takie sytuacje, gdy popełnione przy podejmowaniu uchwały naruszenia przepisów proceduralnych nie miały wpływu na jej treść (por. M. Rzążewska, Zaskarżanie uchwał samorządu terytorialnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa–Zielona Góra 1997, s. 54–55; wyrok NSA z 27 stycznia 1995 r., SA/Rz 58/94, OwSS 1996/3, poz. 87). Za nieistotne naruszenie należy uznać takie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu (wyrok WSA w Szczecinie z 13 kwietnia 2006 r., II SA/Sz 1174/05, Legalis nr 292731).
Nie znajdując formalnoprawnych przeszkód do rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jest zobligowany rozstrzygnąć, czy słusznie Wojewoda przypisał zarzucane w rozstrzygnięciu nadzorczym uchybienia.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie stanowi zatem ustalenie, czy Rada Miasta prawidłowo uznała się za niewłaściwą do rozpatrzenia skargi z 10 marca 2026 r. złożonej na podstawie art. 5 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej na Przewodniczącego Rady Miasta K. oraz czy – w następstwie powyższego ustalenia – prawidłowo przekazano skargę Wojewodzie do rozpatrzenia jako organowi właściwemu.
W tak zarysowanym sporze Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru.
Jak wynika z uzasadnienia do uchwały i kontrolowanych akt administracyjnych skarga z 10 marca 2026 r. została złożona z powołaniem się na regulacje zawarte w art. 227 k.p.a. i art. 229 pkt 3 k.p.a. i dotyczyła pisma z 10 marca 2026 r. znak [...], w którym odmówiono zainteresowanemu udzielenia informacji dotyczącej wykształcenia i wykonywanego przez radnych zawodu, w związku z tym, że nie stanowi ona informacji publicznej. Z kolei jak wynika z pisma z 25 lutego 2026 r. zatytułowanego jako "wniosek o dostęp do informacji publicznej" zainteresowany zwrócił się do Rady Miasta K. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w zw. z art. 61 Konstytucji RP. Wniosek dotyczył udzielenia informacji w sprawie "wykształcenia lub wykonywanego przez radnego zawodu".
Analizując treść przedmiotowej uchwały Sąd uznał, że Rada Miasta K. (podobnie jak Wojewoda) nie jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na Przewodniczącego Rady Miasta K. w związku z odmową udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Stosownie do brzmienia art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi składanej w oparciu o tę ustawę może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Jednak zgodnie z art. 240 k.p.a., gdy skarga dotyczy sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według przepisów kodeksu (art. 3 § 1 i 2) albo nie należy do właściwości organów administracji publicznej, przepisy art. 233-239 k.p.a. stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w miejsce pozostałych przepisów k.p.a. stosuje się przepisy postępowania właściwego dla danej sprawy.
Natomiast kwestie dotyczące procedury udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek, następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Ponadto trzeba mieć na względzie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji następują w drodze decyzji.
Zgodnie zaś z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 21 stycznia 2026 r., Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny jest właściwy do rozpatrywania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udostępniania informacji publicznej. Wobec powyższego, wskazać należy, że brak jest podstaw do wydania w tym samym zakresie uchwały przez Radę Miasta K. Sąd wskazuje, że u.d.i.p., jako ustawa szczególna, reguluje w sposób wyczerpujący kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Tylko w zakresie wyznaczonym przez tę ustawę przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie w tego typu postępowaniach (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r., I OSK 282/16, Legalis nr 1720491).
Tym samym – zgodnie z art. 21 u.d.i.p. – weryfikacja zarzucanych bezprawnych działań polegających na przekroczeniu terminu do udostępnienia informacji publicznej mogła nastąpić wyłącznie na gruncie przepisów p.p.s.a., a więc w postępowaniu przed sądem administracyjnym. To zaś uniemożliwiało rozpoznanie powyższej skargi w trybie przepisów art. 227 i nast. k.p.a.
Reasumując powyższe, Sąd wskazuje, że środkiem prawnym przysługującym osobie niezadowolonej ze sposobu realizacji jej wniosku o udzielenie informacji publicznej, w przypadku nieudzielenia informacji, udzielenia w niepełnym zakresie bądź w niewłaściwej formie, jest skarga na bezczynność do sądu administracyjnego w trybie przepisów p.p.s.a., a nie skarga do organu wymienionego w art. 229 k.p.a. w trybie przepisów Działu VIII k.p.a.
W przedmiotowej sprawie zmieniono przy tym kwalifikację czynności procesowej zainteresowanego, co skutkowało pozbawieniem jej gwarancji, które wynikają z prawa do procesu oraz prawa do sądu. Załatwienie sprawy w trybie przepisów k.p.a. skutkowało bowiem uznaniem skargi za skargę powszechną.
Zdaniem Sądu podjęcie uchwały przez Radę Miasta K. i rozpatrzenie przez nią skargi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – nie znajduje podstaw prawnych, co stanowi o istotnym naruszeniu prawa. Powyższe względy uzasadniają poprawność stanowiska organu nadzoru prezentowanego w kontrolowanym rozstrzygnięciu nadzorczym, tj. co do potrzeby stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Dlatego też Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia przez organ nadzoru art. 227 k.p.a. i art. 229 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. (pkt 5 petitum skargi).
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów sformułowanych przez pełnomocnika skarżącego w skardze (pkt 1 – 4 petitum skargi), tj. co do naruszenia przez organ nadzoru art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. to nawet pomimo ich częściowej zasadności nie mogły ostatecznie spowodować uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, o co postulował w skardze pełnomocnik strony.
Sąd zwraca uwagę, że ww. przepisy k.p.a. znajdują w postępowaniu nadzorczym zastosowanie, ale w zakresie odpowiednim (por. m.in. wyrok NSA z 8 kwietnia 2026 r., III OSK 2372/25, Legalis nr 3960687; wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r., II GSK 654/17, Legalis nr 1629406; wyrok NSA z 1 czerwca 2010 r., II OSK 442/10; Legalis nr 290074). Celem bowiem rozstrzygnięcia nadzorczego jest ocena zgodności z prawem materialnym oraz przepisami ustrojowymi uchwały/zarządzenia organu gminy, a nie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, te bowiem co do zasady nie mają zastosowania w procedurze podejmowania uchwały lub wydawania zarządzenia. Jeżeli akt (uchwała lub zarządzenie) organu gminy budzi wątpliwość, to organ nadzoru powinien skorzystać z art. 10 § 1 k.p.a. i zawiadomić o tym ten organ, który wówczas może wnieść swoje zastrzeżenia lub złożyć wyjaśnienia do sprawy.
Było więc uchybieniem w tej sprawie niezawiadomienie Rady Miasta K. o podjętych czynnościach w postępowaniu nadzorczym i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie i w sposób określony w art. 10 § 1 k.p.a. Zasadnie zatem argumentuje pełnomocnik skarżącej, że zawiadomienie Rady Miasta o wszczęciu postępowania nadzorczego 21 kwietnia 2026 r. o godz. 17.28, w sytuacji, gdy termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego upływał 23 kwietnia 2026 r. było nieprawidłowe.
Tym niemniej ani z akt sprawy, ani też ze stanowiska strony skarżącej zawartej w uzasadnieniu skargi, ani z pisma Rady Miasta K. z 23 kwietnia 2026 r. znak [...] nie wynika, aby organ ten chciał podnosić jakiekolwiek argumenty lub istotne wnioski dowodowe w tej sprawie (poza jednym – dotyczącym dopuszczenia dowodu ze skargi złożonej przez zainteresowanego w równoległej sprawie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej). Jak wskazuje strona w swojej argumentacji, jedynymi kwestiami które mogłaby podnosić było to, że rozpoznanie skargi nastąpiło w prawidłowym trybie art. 227 i nast. k.p.a. Poza tym pismo z 23 kwietnia 2026 r. stanowiące odpowiedź na zawiadomienie organu nadzoru z 21 kwietnia 2026 r. zawiera pogłębioną analizę orzecznictwa NSA i sądów wojewódzkich co do możliwości wnoszenia skarg w trybie art. 227 k.p.a. "również w przypadku, gdy zarzuty dotyczą naruszenia prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej".
Takie jednak okoliczności nie mogły sanować braków samej ww. uchwały, a w szczególności nie mogły zastępować lub uzupełniać uzasadnienia faktycznego i prawnego tejże uchwały. Tym samym mimo, że organ nadzoru powinien był odpowiednio wcześnie zawiadomić o prowadzonym postępowaniu nadzorczym Radę Miasta K., to jednak naruszenie tego obowiązku oraz nie odniesienie się do argumentacji strony prezentowanej przez nią w piśmie z 23 kwietnia 2026 r. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie stanowiło w okolicznościach tej sprawy istotnej wady, uzasadniającej uchylenie aktu nadzoru przez WSA w Gliwicach.
Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę Rady na zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.