Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia 14 listopada 2025 r., nr SKO.K/41.3/1260/2025/15801 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), które działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 572) - dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania J. L. (dalej "Strona" lub "Skarżąca"), reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Prezydenta Miasta K. (dalej "organ" lub "organ I instancji") z dnia 22 sierpnia 2025 r., nr [...], w przedmiocie skierowania Strony na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w zakresie kat. B, utrzymało ją w mocy.
Decyzja Kolegium zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 27 maja 2025 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji III w K. z dnia 26 maja 2025 r., informujące, że dzielnicowy rejonu służbowego, na terenie, którego zamieszkuje Strona od dłuższego czasu otrzymuje "niepokojące informacje o nieprawidłowym zachowaniu kobiety". W piśmie wskazano, że w przeciągu ostatnich 12 miesięcy odnotowano 15 interwencji Policji w miejscu zamieszkania Strony, które w większości dotyczyły jej nieprawidłowego zachowania. Zwrócono także uwagę, że Strona po terenie osiedla, na którym mieszka jeździ pojazdem z nadmierną prędkością w sposób bardzo niebezpieczny, czym zagraża życiu i zdrowiu osób znajdujących się z pobliżu, w tym również dzieci. Zastępca Komendanta nadmienił także, że w trakcie jednej z interwencji kobieta oświadczyła, że ma myśli samobójcze, a na miejsce zadysponowany został zespół ratownictwa medycznego.
W związku z otrzymanymi informacjami organ I instancji pismem z dnia 9 czerwca 2025 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skierowania Strony na badanie lekarskie, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Strona została poinformowana o możliwości złożenia dowodów oraz pisemnych wyjaśnień lub innych materiałów oraz zapoznania się i zebranym materiałem. W dniu 26 czerwca 2025 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Strony, w którym wskazała, że jej zdaniem prowadzone postępowanie jest bezzasadne, a zawarte w piśmie Komisariatu Policji III w K. informacje są błędne i nieprawidłowe. Strona zawiadomiła także, że od połowy 2021 r. na osiedlu, na którym zamieszkuje dokonywane są na jej szkodę przez sąsiadów czyny zabronione. Sprawy ich dotyczące trafiały do Komisariatu Policji III w K. i do Prokuratury Rejonowej [...] w K..
W opinii Strony sąsiedzi w odwecie składają donosy i nieprawdziwe informacje na Policję na jej osobę. Strona oświadczyła także, że jest dobrego stanu zdrowia, nie korzysta z Poradni Zdrowia Psychicznego i nigdy nie wypowiedziała słów świadczących o samobójstwie ani nie miała tego typu myśli. Po zgromadzeniu dodatkowego materiału dowodowego organ pismem z dnia 4 sierpnia 2025 r. poinformował stronę, że przed wydaniem decyzji, w przedmiotowym postępowaniu przysługuje je prawo do zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów w sprawie. Strona zapoznała się z dowodami zgromadzonymi w sprawie i poinformowała, że dokumentację ze szpitala dostarczy do dnia 14 sierpnia 2025r. W dniu 13 sierpnia 2025 r. Strona przedłożyła w organie I instancji kartę informacyjną z leczenia szpitalnego - SOR [...] w K. z dnia 13 lipca 2024 r. w której jako rozpoznanie zasadnicze końcowe wskazano F43.0 - ostrą reakcję na stres.
Decyzją z dnia 22 sierpnia 2025 r., wydaną m.in. na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 1210 ze zm.) - dalej "u.o.k.p.", organ I instancji skierował Stronę na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień kat. B. Organ pouczył stronę, że badanie przeprowadza się w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, orzeczenie lekarskie należy dostarczyć staroście w terminie do 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji oraz że badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej.
Niezadowolona z decyzji Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie do Kolegium. Zaskarżonej decyzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postepowania oraz zarzuciła jej naruszenie:
- 1. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ, pomimo ujawnienia, że skarżąca dostarczyła do akt sprawy epikryzę, w której wskazano że doszło do ostrej reakcji na stres w wyniku interwencji policji w miejscu jej zamieszkania, a nie jakiegokolwiek zdarzenia drogowego, ponadto nie wykazano w aktach sprawy by jakiekolwiek zgłoszenie z 15 interwencji było interwencjami zasadnymi czy przeprowadzonymi w związku ze stanem zdrowia skarżącej czy też zdarzeniami drogowymi, nie wskazano w jakich datach przeprowadzono interwencje;
- 2. art. 80 k.p.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego zebranego w chwili wydania decyzji, poprzez uznanie, iż istnieją zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, które powodują istotne zmniejszenie jego sprawności, tymczasem nie doszło do popełnienia jakiegokolwiek wykroczenia czy zdarzenia drogowego, a jak zauważa sam organ, główną przyczyną wydania decyzji było "wiarygodne źródło" w postaci wniosku Komendanta Policji III w K., niepoparte żadnymi dowodami;
- 3. art. 75 ust. 1 pkt u.o.k.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy powstała konieczność poddania się przez Skarżącą badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podczas gdy w stosunku do osoby Skarżącej nie wystąpiły uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia i w konsekwencji wydanie nieprawidłowej decyzji o skierowaniu Skarżącej na badania lekarskie;
- 4. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.o.k.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy powstała konieczność wydania przez właściwego Prezydenta Miasta K. decyzji administracyjnej o skierowaniu Skarżącej na badania lekarskie podczas gdy warunkiem wydania takiej decyzji są uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, których w realiach przedmiotowej sprawy nie można było powziąć i w konsekwencji wydanie nieprawidłowej decyzji o skierowaniu Skarżącej na badania lekarskie.
Kolegium przywołaną na wstępie decyzją z dnia 14 listopada 2025 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło przebieg postępowania, ustalony stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa mające w niej zastosowanie.
W konsekwencji analizy ustalonego stanu faktycznego sprawy Kolegium stwierdziło, że z całości materiału zebranego w sprawie, a w szczególności z pisma Zastępcy Komendanta Komisariatu III w K. nr [...] z dnia 20 lipca 2025 r. wynika, iż u Strony występują niepokojące objawy pojawiające się w wyniku sytuacji stresowych. Przeciwko Stronie w dniu 20 czerwca 2025 r. został skierowany wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego [...] w związku ze spowodowaniem przez Stronę zagrożenia w ruchu drogowym w dniu 1 czerwca 2025 r. na ul. [...] w K.. Strona jak wskazano w pismach kierowanych przez Zastępcę Komendanta Komisariatu III w K. do organu I instancji uczestniczyła w 15 interwencjach policji w miejscu swojego zamieszkania w okresie ostatnich 12 miesięcy. W większości interwencje te dotyczyły jej nieprawidłowych i niepokojących zachowań. W trakcie jednej z interwencji policji Strona oświadczyła, że chce popełnić samobójstwo a wezwany na miejsce zdarzenia patrol policji podjął decyzje o wezwaniu zespołu ratownictwa medycznego ze względu na niepokojące zachowania występujące u Strony.
W ocenie Kolegium kierowca będąc uczestnikiem ruchu cały czas jest narażony na sytuacje stresowe związane z prowadzeniem pojazdu, dlatego też musi zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdu i nie ulegać emocjom. Jego zadaniem w toku prowadzonego postępowania administracyjnego jest jedynie stwierdzenie czy zgromadzony materiał dowodowy sprawy stwarza podstawy do skierowania Strony na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z 99 ust. 1 pkt 2 u.o.k.p. Kolegium uznało, że zachodzi konieczność poddania stanu zdrowia Strony ocenie specjalistów w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy ponieważ ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że podczas interwencji policji doszło do takich niepokojących zachowań u Strony, które w ocenie funkcjonariuszy policji mogą mieć wpływ na jej zachowania podczas kierowania pojazdami mechanicznymi.
Dlatego też z uwagi na profilaktykę w zakresie bezpieczeństwa na drogach Kolegium uznało, że zasadnym jest skierowanie Strony na badania lekarskie. W ocenie organu odwoławczego przepisy art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z 99 ust. 1 pkt 2 cyt. u.o.k.p. nie wymagają, aby organ udowodnił, że u kierującego istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem. Podstawą skierowania na badania lekarskie jest jedynie powzięcie samych uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierującego. Skierowanie na ww. badania nie przesądza również o istnieniu u strony przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a dopiero przeprowadzone przez lekarzy specjalistów w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy badanie lekarskie wyjaśni te okoliczności.
Skargę na powyższą decyzję Kolegium wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika i zarzuciła jej:
naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.o.k.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wobec Skarżącej istnieją "uzasadnione i poważne zastrzeżenia" co do stanu zdrowia, mimo braku obiektywnych, weryfikowalnych i skonkretyzowanych przesłanek.
naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania;
art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie znaczenia przedłożonej przez Skarżącą epikryzy, z której jednoznacznie wynika, że wystąpiła u Skarżącej ostra reakcja na stres wywołana interwencją Policji w miejscu zamieszkania, a nie jakiekolwiek zdarzenie drogowe lub okoliczności związane z kierowaniem pojazdami;
art. 80 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu istnienia zastrzeżeń co do stanu zdrowia Skarżącej wyłącznie na podstawie nieudokumentowanego wniosku Policji, określonego jako "wiarygodne źródło", bez jego weryfikacji i bez poparcia dowodami.
art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, niepozwalający na odtworzenie toku rozumowania organów obu instancji;
zasady proporcjonalności (art. 8 k.p.a.), poprzez zastosowanie środka nadmiernie ingerującego w sferę praw Skarżącej bez wykazania konieczności i wyjątkowości jego użycia;
art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji.
W związku z podniesionymi zarzutami Skarżąca wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium w całości;
- 2. uchylenie w całości decyzji organu I instancji;
- 3. rozpatrzenie sprawy na rozprawie;
- 4. zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw, a także kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej przedstawił argumenty uzasadniające podniesione zarzuty. Wskazał, że organy nie wyjaśniły stanu faktycznego i okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W trakcie prowadzonego postępowania organy obu instancji pominęły dokumentację medyczną przedstawioną przez skarżącą, z której wynika, iż stan jej zdrowia to silna reakcja stresowa. Zatem organy dysponowały w aktach administracyjnych dokumentami, które powinny zostać ocenione jak każdy dowód w postępowaniu administracyjnym, lecz temu obowiązkowi uchybiły. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej organy obu instancji oparły się wyłącznie na wniosku zastępcy Komendanta Policji, który nie został poparty żadnymi dowodami wskazującymi na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych Skarżącej do kierowania pojazdami. W aktach sprawy brak jest informacji, aby jakakolwiek z przywoływanych interwencji Policji miała związek ze zdarzeniem drogowym, wykroczeniem drogowym bądź zachowaniem Skarżącej jako kierowcy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w oparciu o powyższe kryteria badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 u.o.k.p. warunkiem niezbędnym nabycia i posiadania uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym jest sprawność kierującego pod względem fizycznym i psychicznym.
Przepis art. 99 ust. 1 i 2 u.o.k.p. stanowi, że:
- 1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na:
- 1) kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji;
- 2) badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia.
- 2. Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1:
- 1) z urzędu - na podstawie:
- a) informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1,
- b) zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;
- 2) na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.
Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia (art. 75 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p.).
Wskazać należy, że przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Zadaniem organów administracji jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że "mają być uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach.
Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Należy jednak mieć równolegle na uwadze, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy, a jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach, i z tego też powodu ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona. Organ nie może zatem dokonywać tej czynności w sposób dowolny, lecz tylko wtedy, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia - w myśl przywołanego przepisu - jest bowiem dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się "uzasadnione" a jednocześnie także "poważne" zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. W omawianym przepisie nie chodzi bowiem o każde zastrzeżenie co do stanu zdrowia kierowcy, tylko o takie zastrzeżenie, które jest uzasadnione ustalonymi okolicznościami faktycznymi, a przy tym jest poważne, a więc rodzi uzasadnioną obawę o stwarzanie przez kierującego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Nie istnieje jeden, generalny miernik zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy pozwalający na automatyczne zakwalifikowanie go do kategorii "uzasadnionego i poważnego zastrzeżenia". Oceny tej należy dokonywać każdorazowo w odniesieniu do konkretnej sprawy i indywidualnie ustalonych w niej okoliczności. Innymi słowy, korzystanie przez organ z tego rodzaju uprawnienia (tj. kierowania na badania lekarskie) powinno być ograniczone tylko do tych przypadków, gdy zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy przekraczają "zwykłą miarę", co oznacza, że nie wystarczy w tym przypadku samo stwierdzenie stanu chorobowego u kierowcy. Przeciwnie, konieczne jest uprawdopodobnienie, że zdiagnozowana dysfunkcja jest na tyle poważna, iż może zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Podkreślenia przy tym wymaga, że przesłanką skierowania na badania są zastrzeżenia organu decyzyjnego, a nie wyłącznie podmiotu wnioskującego (np. prokuratora), a zatem zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy winien stwierdzić organ wydający decyzję o skierowaniu na badania.
Z tego należy wywieść, że ustalenia w tym zakresie nie mogą opierać się wyłącznie na wniosku właściwego podmiotu, lecz organ decyzyjny winien sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy faktycznie istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy zagrażające bezpiecznemu prowadzeniu przez niego pojazdów. Organ decyzyjny powinien podjąć we własnym zakresie działania zmierzające do uzyskania pewności odnośnie do konieczności skierowania kierowcy na badania lekarskie (por. wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2026 r. sygn. akt III SA/Wr 54/26; w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 29025 r., sygn. akt II SA/Ol 86/25; w Krakowie z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 225/24 czy w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 509/23).
W sprawie decyzje zostały wydane w związku z wnioskiem Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji III w K. o skierowanie Skarżącej na badanie lekarskie z uwagi na nasuwające się zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Wniosek Komendanta wynikał zarówno z ilość (15) interwencji policji dotyczących Skarżącej. Interwencje te dotyczyły jej nieprawidłowych i niepokojących zachowań. Przebieg jednej z interwencji (12 lipca 2024 r.) został opisany przez wnioskującego Komendanta Policji w piśmie z dnia 20 lipca 2025 r. W trakcie niej Strona oświadczyła, że "nie chce się jej już żyć" a wezwany na miejsce zdarzenia patrol policji podjął decyzje o wezwaniu zespołu ratownictwa medycznego, który podjął decyzję "o przewiezieniu kobiety do szpitala na O.". Przeciwko Stronie w dniu 20 czerwca 2025 r. został skierowany wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego [...] w związku ze spowodowaniem przez Stronę zagrożenia w ruchu drogowym w dniu 1 czerwca 2025 r. na ul. [...] w K..
W ocenie kierującego wniosek "najbardziej niepokojącym jest fakt, że Pani L. po terenie osiedla na którym mieszka jeździ pojazdem z nadmierna prędkością w sposób bardzo niebezpieczny, czym zagraża życiu i zdrowiu osób znajdujących się w pobliżu w tym również dzieci".
Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie oparły swoje rozstrzygnięcia wyłącznie na dwóch pismach Zastępcy Komendanta Komisariatu III Policji w K. t.j. wniosku z dnia 26 maja 2025 r. i pisma z dnia 20 lipca 2025 r. Oba pisma zawierają jedynie przywołanie faktu 15 interwencji policji w miejscu zamieszkania Skarżącej, które dotyczyły nieprawidłowych i niepokojących jej zachowań. W aktach brak jest jakichkolwiek dowodów przedstawiających przedmiot i przebieg interwencji policji. Nie wiadomo czy interwencje spowodowane były wezwaniami osób trzecich czy samej Skarżącej. Twierdzenie wnioskującego z kolei o myślach samobójczych Skarżącej jest interpretacją wypowiedzi Skarżącej, że "nie chce jej się już żyć". Z treści notatki policjanta wynika, że interwencja dotyczyła sprzeczki sąsiedzkiej a Skarżąca była rozchwiana emocjonalnie i pobudzona.
Brak w aktach potwierdzenia wezwania zespołu ratownictwa medycznego oraz dokumentacji pobytu w szpitalu. Z akt sprawy wynika, o czym świadczą przedstawione przez Skarżącą dokumenty tj. postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa, że to ona była przedmiotem działań mających, w jej ocenie, cechy nękania i naruszania dóbr osobistych przez osoby mieszkające na jej osiedlu. Z pisma Komendanta z dnia 20 lipca nie wynika jaki czyn Skarżącej był przedmiotem wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego [...].
W ocenie Sądu z żadnego z dokumentów w sprawie nie wynika, aby stan zdrowia Skarżącej w sposób obiektywny uniemożliwiał jej prowadzenie pojazdów.
Ustanowiona w k.p.a. zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 73). Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu (J. Wegner (w:) Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 77). Zgodnie z k.p.a. organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
Organy administracji publicznej powinny też prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.).
W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem ww. przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z zawartych w uzasadnieniu rozważań. Organy rozpoznając ponownie niniejszą sprawę zobowiązane będą ją rozpoznać w całokształcie, mając na uwadze powyższe uwagi Sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. W pkt II sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.