Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy), zaskarżoną decyzją, z dnia 26 września 2025r. nr SKO.K/41.3/1110/2025/13986/EŚ po rozpatrzeniu odwołania D. M. (dalej: strona, skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji), z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od dnia jego nabycia.
W podstawie prawnej ww. decyzji SKO powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 570).
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 24 lipca 2025 r. skarżąca złożyła w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w B. wniosek o rejestrację pojazdu marki [...], numer rejestracji [...]. Do wniosku strona dołączyła postanowienie Sądu Rejonowego w M. z dnia 11 lutego 2025 r. potwierdzające nabycie tego pojazdu. Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 19 lutego 2025 r.
Ww. wniosek i postanowienie stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w związku z nieprawidłowością dotycząca braku złożenia wniosku o rejestrację przez właściciela tj.: D. M.w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Z ww. postanowienia Sądu powszechnego wynika, że strona w dniu 11 lutego 2025 r. nabyła pojazd marki [...] (postanowienie stało się prawomocne w dniu 19 lutego 2025 r.), w związku z czym, w oparciu o art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.) – dalej: p.r.d.) do dnia 21 marca 2025 r., strona miała obowiązek złożyć wniosek o rejestrację ww. pojazdu. Strona dopełniła tego obowiązku dopiero w dniu 24 lipca 2025 r., tj., po wymaganym ustawowym terminie.
W związku z powyższym Starosta decyzją z 20 sierpnia 2025 r. nr [...] orzekł w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu marki [...], nr rej. [...] w terminie 30 dni od dnia jego nabycia.
Strona odwołanie od ww. decyzji Starosty złożyła pismem z dnia 1 września 2025r. W odwołaniu wyjaśniła powody uchybienia terminu, wskazując m.in, że choć postanowienie o nabyciu spadku uprawomocniło się 19 lutego 2025r., to jednak w posiadanie tego dokumentu weszła dopiero 29 maja 2025r., a zatem wcześniejsze złożenie wniosku o rejestrację pojazdu nie było możliwe. Nadmieniła ponadto, że w wyniku dziedziczenia po zmarłym mężu nastąpiło jedynie przekształcenie jej 50% udziału w pełne prawo własności, w związku z czym brak jest rzeczywistego "nabycia" pojazdu, o którym mowa w art. 73 aa ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Podniosła, że jej działanie nie wynikało z zaniedbania lecz błędnej porady prawnej. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności i zdrowego rozsądku, a kara jest nieproporcjonalna do jej sytuacji finansowej. Wniosła o uchylenie kary i odstąpienie od jej nakładania.
Przywołaną na wstępie decyzją z dnia z dnia 26 września 2025r. nr SKO.K/41.3/1110/2025/13986/EŚ, SKO utrzymało w całości w mocy decyzję Starosty z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od dnia jego nabycia.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało m.in., że decyzje wydawane w trybie określonym w p.r.d. nie podlegają uznaniu administracyjnemu. Ze względu na formułę przepisu; "Kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, (...), nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł", decyzje o nałożeniu kary należą do kategorii aktów związanych, czyli takich, w których organ w określonym stanie faktycznym musi wydać decyzję o określonej treści.
Natomiast wysokość kary została sztywno określona w przepisach prawa, co nie daje organowi możliwości jej miarkowania. Z uwagi na treść art. 140n ust. 6 p.r.d. do wskazanych kar pieniężnych nie znajdują również zastosowania przepisy o możliwości odstąpienia od nałożenia kary.
Ponadto SKO odnosząc się do stanu faktycznego sprawy stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka nałożenia na stronę kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązku wskazanego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. Strona nie wykonała bowiem w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązku polegającego na złożeniu wniosku o jego rejestrację. W związku z czym stosując przepisy art. 140mb i 140n p.r.d. organ administracji publicznej ma obowiązek w rozpatrywanej sprawie nałożyć na właściciela pojazdu, który nie dopełnił obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie - karę pieniężną w wysokości 500 zł.
Strona miała obowiązek złożenia wniosku o rejestrację ww. pojazdu do dnia 21 marca 2025r.
Tym samym skoro w rozpatrywanej sprawie wystąpiła ww. przesłanka nałożenia na stronę kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązku wskazanego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., to SKO nałożyło na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł.
Nadto Kolegium wyjaśniło, że decyzja wydawana na podstawie art. 140 mb i 140n ustawy Prawo o ruchu drogowym ma charakter związany. Ponadto, w sprawie nie można stosować przepisów o odstąpieniu od nałożenia kary, ponieważ wyraźnie zakazuje tego przepis art. 140n ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Obowiązujący od dnia 1 stycznia 2024r. przepis art. 140n ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że "Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się". Powyższe oznacza, że w postępowaniu w sprawie nałożenia kary w związku z niewykonaniem w terminie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację wyłączono stosowanie instytucji prawnych (takich jak: miarkowanie kary, działanie siły wyższej, odstąpienie od nakładania kary), które umożliwiają organom administracji publicznej uwzględnianie przy wydawaniu decyzji podnoszonych przez strony szczególnych okoliczności sprawy, uniemożliwiających im wykonanie obowiązku w terminie.
Kolegium pozostając związane przepisami prawa, które nakładają na organ administracji publicznej obowiązek nałożenia kary z tytułu niewykonania obowiązku wskazanego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., bez względu na przyczynę niedochowania terminu, nie mogło zatem uwzględnić odwołania strony i odstąpić od nałożenia kary.
Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, przeszkody do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu nie stanowi brak koniecznych do rejestracji dokumentów. Brak dokumentów (załączników do wniosku o rejestrację pojazdu) stanowi przeszkodę do wydania decyzji o rejestracji pojazdu, ale nie stanowi przeszkody do samego złożenia wniosku o rejestrację pojazdu celem zachowania terminu wynikającego z art. 73aa ust. 1 p.r.d. Złożenie niekompletnego wniosku rodzi jedynie konieczność podjęcia przez organ administracji publicznej procedury naprawczej z art. 64 § 2 k.p.a. Organ administracji publicznej ma obowiązek przyjęcia takiego niekompletnego wniosku, a następnie wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym przez organ terminie pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Dopiero nieuzupełniony w wyznaczonym przez organ terminie wniosek podlega pozostawieniu bez rozpoznania. Z kolei wniosek uzupełniony w terminie wskazanym przez organ, uznaje się za złożony w dacie złożenia wniosku niekompletnego.
SKO podkreśliło, że złożenie w terminie - wskazanym w art. 73aa ust. 1 p.r.d. - wniosku o rejestrację pojazdu dotkniętego brakami formalnymi nie prowadzi automatycznie do wykonania przez właściciela pojazdu obowiązku określonego w art. 73aa ust. 1 cyt. ustawy. Dla wykonania tego obowiązku konieczne jest bowiem skuteczne złożenie wniosku czyli złożenie kompletnego wniosku. Jednak złożenie w terminie wskazanym w art. 73aa ust. 1 p.r.d. wniosku o rejestrację pojazdu dotkniętego brakami formalnymi mogłoby pozwolić na dochowanie terminu, gdyby właściciel pojazdu, który taki niekompletny wniosek o rejestrację pojazdu (czasową / stałą) złożył, uzupełniłby braki formalne wniosku w terminie wskazanym przez organ w pisemnym wezwaniu.
Kolegium wyjaśniło, że obowiązek złożenia wniosku o rejestrację nabytego pojazdu obciąża spadkobiercę, nawet wówczas, gdy był już wcześniej współwłaścicielem auta.
Nadto SKO zaznaczyło, że celem obowiązku wynikającego z art. 73aa p.r.d. jest zapewnienie aktualności danych w zakresie własności pojazdu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców i ujawnienie wszystkich zmian własnościowych dot. pojazdów.
Zdaniem Kolegium obowiązek ten co do zasady ciąży na każdym podmiocie, który w jakikolwiek sposób nabył pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie dokonał jego zbycia w ciągu 30 dni. Każda zmiana w zakresie własności pojazdu rodzi obowiązek jej zgłoszenia poprzez złożenie wniosku o rejestrację pojazdu. Ujawnienie to nie polega już jednak na zgłoszeniu nabycia pojazdu lecz konieczne jest dokonanie bardziej sformalizowanej czynności tj. złożenie wniosku o rejestrację pojazdu. Biorąc pod uwagę zapewnienie aktualności danych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców obowiązek wynikający z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. ciąży także na osobach, które były już współwłaścicielami pojazdu. Odmienna interpretacja sankcjonowałaby bowiem stan, w którym dotychczasowy współwłaściciel pojazdu obejmujący pozostałe udziały we współwłasności pojazdu po drugim współwłaścicielu - nie musiałby składać wniosku o rejestrację pojazdu w całości na siebie i tym samym brak byłoby instrumentu zapewniającego aktualność danych w CEPiKu.
Funkcją kary nakładanej w zw. z niewykonaniem obowiązku wynikającego z art. 73aa p.r.d. jest funkcja wychowawcza i prewencja, wyrażająca się w konieczności respektowania na przyszłość obowiązku terminowego złożenia wniosku o rejestrację pojazdu.
Jednocześnie mając na uwadze treść odwołania Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 189k § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez:
- 1) odroczenie terminu zapłaty lub rozłożenie na raty zapłaty administracyjnej kary pieniężnej;
- 2) odroczenie terminu zapłaty lub rozłożenie na raty zapłaty zaległej administracyjnej kary pieniężnej wraz z odsetkami za zwłokę;
- 3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;
- 4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części.
W przypadku umorzenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej umorzeniu podlegają także odsetki za zwłokę w całości lub takiej części, w jakiej została umorzona zaległa administracyjna kara pieniężna (art. 189k § 2 k.p.a.).
Na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia 26 września 2025 r. nr SKO.K/41.3/1110/2025/13986/EŚ utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od dnia jego nabycia. strona złożyła w dniu 15 października 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W skardze skarżąca zarzuciła obu organom naruszenie:
- - art.2 Konstytucji RP, poprzez działanie organów w sposób sprzeczny z zasadą działania państwa,
- - art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. przez brak należytego wyjaśnienia sprawy, pominięcie indywidualnych okoliczności oraz działanie niezgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej,
- - art.73aa ust.1 p.r.d., poprzez błędne przyjęcie, że nastąpiło nabycie pojazdu w rozumieniu tego przepisu, mimo, że doszło do przekształcenia współwłasności w wyniku dziedziczenia,
- - art. 64 § 2 k.p.a., przez błędną interpretację dotyczącą możliwości złożenia niekompletnego wniosku o rejestrację pojazdu,
- - art. 140ma i art. 140mb,p.r.d., poprzez automatyczne nałożenie kary bez uwzględnienia indywidualnych okoliczności, stopnia winy oraz braku szkodliwości czynu,
- - art. 189d-189f ustawy poprzez niewykorzystanie możliwości odstąpienia od nałożenia kary dyscyplinarnej w sytuacji braku winy skarżącej.
Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz stwierdzenie, że nałożenie kary było bezzasadne i nieproporcjonalne wobec braku "rzeczywistego nabycia pojazdu", a także braku możliwości dokonania zgłoszenia w odpowiednim terminie.
Nadto skarżąca wniosła o uznanie, że zaistniał prawny obowiązek złożenia tzw. "pustego" wniosku" o rejestrację bez posiadania wymaganych dokumentów potwierdzających prawo własności pojazdu a także o anulowanie kary pieniężnej w wys. 500 zł., oraz zasądzenie zwrotu uiszczonej opłaty sądowej.
W uzasadnieniu strona powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji. Podniosła również, że opóźnienie w zgłoszeniu nabycia pojazdu wynikało z okoliczności niezależnej od skarżącej i bez winy z jej strony.
Nadto strona wskazała, że ona i jej zmarły mąż byli współwłaścicielami ww. pojazdu, a ona była takim samym właścicielem pojazdu w dniu jego nabycia i pierwotnej rejestracji, jak jej zmarły mąż, po którym skarżąca nabyła spadek i mogła korzystać z przedmiotowego pojazdu bez żadnych konsekwencji prawnych.
Zdaniem skarżącej nie mogła zatem nabyć pojazdu na mocy aktu poświadczenia dziedziczenia, bowiem właścicielem pojazdu była już w chwili jego zakupu.
Ponadto nie mogła złożyć wniosku o rejestrację pojazdu w terminie nie będąc w posiadaniu dokumentu potwierdzającego prawo własności przedmiotowego pojazdu.
W ocenie skarżącej zgodnie z art. 73aa ust.1. pkt 1 p.r.d. obowiązek rejestracji pojazdu w terminie 30 dni dotyczy właściciela pojazdu, który nabył pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przesłanka nabycia pojazdu nie została zdaniem skarżącej spełniona.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stwierdził, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej ma charakter związany. Ziszczenie się stanu faktycznego omówionego w decyzji pierwszej instancji implikowało z mocy samego prawa obowiązek wymierzenia kary właścicielowi pojazdu, który nie dopełnił w terminie obowiązku jego rejestracji. Nie są również, zdaniem organu odwoławczego, słuszne zarzuty naruszenia przepisów tak prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy art. 73aa ust. 1 pkt 1 oraz art. 140mb ust. 1 p.r.d. W myśl pierwszego z powyższych przepisów właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w myśl art. 140mb ust. 1 tej ustawy, kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 albo 2, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Kary pieniężne, w sprawach określonych w art. 140ma i art. 140mb, są nakładane w drodze decyzji administracyjnej (art. 140n ust. 1), kary te nakłada starosta (art. 140n ust. 2), stanowią one dochód powiatu (art. 140n ust. 3), nadto do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 140n ust. 6).
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nabyła w dniu 11 lutego 2025 r. pojazd marki [...] (postanowienie stało się prawomocne w dniu 19 lutego 2025 r.), w związku z czym, w oparciu o art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.) – dalej: p.r.d.) do dnia 21.03.2025 r., strona miała obowiązek złożyć wniosek o rejestrację ww. pojazdu. Strona dopełniła tego obowiązku dopiero w dniu 24 lipca 2025 r.
Skarżąca zarówno na etapie administracyjnym sprawy jak i w toku postępowania sądowego prezentowała stanowisko, że nie była świadoma, iż w przypadku nabycia pojazdu w drodze spadku należy złożyć wniosek o rejestrację pojazdu, zwłaszcza, że była współwłaścicielem. Nadto wskazywała, iż choć postanowienie o nabyciu spadku uprawomocniło się 19 lutego 2025r., to jednak w posiadanie tego dokumentu weszła dopiero 29 maja 2025r., a zatem wcześniejsze złożenie wniosku o rejestrację pojazdu nie było możliwe. Nadmieniła ponadto, że w wyniku dziedziczenia po zmarłym mężu nastąpiło jedynie przekształcenie jej 50% udziału w pełne prawo własności, w związku z czym brak jest rzeczywistego "nabycia" pojazdu, o którym mowa w art. 73 aa ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym.
Podniosła, że jej działanie nie wynikało z zaniedbania lecz błędnej porady prawnej dlatego w ocenie strony zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności i zdrowego rozsądku, a kara jest nieproporcjonalna do jej sytuacji finansowej. Wniosła o uchylenie kary i odstąpienie od jej nakładania.
W myśl przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a także oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Jednakże chociaż zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, to nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy. Organ administracji ma wprawdzie obowiązek ustalenia obiektywnie istniejącego stanu faktycznego sprawy, lecz wynikająca z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. zasada ciężaru dowodu doznaje przełamania m.in. w przypadkach, gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony.
W takich sytuacjach ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała faktu złożenia wniosku o rejestrację pojazdu we wcześniejszej dacie niż ustalona przez organ.
W niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżącej zaktualizował się wynikający z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. obowiązek rejestracji nabytego pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni od daty jego nabycia. W wyniku niedochowania tego obowiązku zaistniały przesłanki do nałożenia na skarżącą kwestionowanej przez nią kary pieniężnej w oparciu o treść art. 140mb ust. 1 p.r.d., w wysokości 500 zł. Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Zostały one ukształtowane tak, że przewidują sankcję pieniężną za sam obiektywnie stwierdzony fakt niespełnienia powyższego obowiązku. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Konstrukcja oraz sposób zredagowania tych przepisów są na tyle precyzyjne i jednoznaczne, że wykluczają możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań, miarkowania wysokości kary czy też odstępowania przez organ od jej nałożenia (art. 140n ust. 6 p.r.d.).
W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, by organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy bądź nieobiektywny. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.
Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że w rozpatrywanym przypadku ani przepisy prawa materialnego, ani procesowego nie zostały przez organy prowadzące postępowanie naruszone. Ustaliły one w sposób prawidłowy, które z nich mają zastosowanie i w sposób poprawny je zastosowały. Z tego względu zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 189a i f § 1 pkt 1 k.p.a., nie znalazły uznania Sądu.
Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.