Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 19 września 2025 r., nr SKO.4109.35.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy, SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji), Nr [...], z 22 sierpnia 2025 r. odmawiającą skarżącemu K. K. lokalizacji zjazdu zwykłego dwukierunkowego z ulicy [...] w C. (drogi kategorii gminnej) - działki nr ewid. [...] obręb [...] na nieruchomość oznaczoną jako działka nr ewid. [...] obręb [...], przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej dla planowanej zabudowy o funkcji mieszkalnej i gospodarczej.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 30 maja 2025 r. skarżący wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg w C. z kolejnym wnioskiem o lokalizację zjazdu zwykłego dwukierunkowego z ul. [...] w C. (drogi kategorii gminnej), stanowiącej działkę nr ewid. [...] obręb [...], na nieruchomość oznaczoną jako działka nr ewid. [...] obręb [...], przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej dla planowanej zabudowy o funkcji mieszkalnej i gospodarczej.
Na wezwanie organu pierwszej instancji w dniu 24 czerwca 2025 r. wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek, przedkładając mapę zasadniczą z zaznaczoną lokalizacją zjazdu oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego w C. o dokonaniu zmian wpisów w księdze wieczystej. Z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący jest właścicielem działki nr [...], opisanej w księdze wieczystej nr [...]. Nieruchomość ta przylega do drogi gminnej ul. [...] w C. Pismem z 18 lipca 2025 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Wydziału Inżynierii Miejskiej i Kontroli Urzędu Miasta C. z prośbą o zaopiniowanie możliwości budowy zjazdu zwykłego dwukierunkowego przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej dla planowanej zabudowy o funkcji mieszkalnej i gospodarczej. W odpowiedzi, organ otrzymał informację z 1 sierpnia 2025 r., że zjazd na dzień dzisiejszy wchodziłby w obręb skrzyżowania, co zagrażałoby bezpieczeństwu wszystkich użytkowników ruchu, a ponadto wchodziłby w obręb skrzyżowania z sygnalizacją świetlną oraz planowanym przejściem dla pieszych.
Decyzją z 22 sierpnia 2025 r., nr [...], organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego dwukierunkowego z ul. [...] w C. (drogi kategorii gminnej) - działki nr ewid. [...] obręb [...], na nieruchomość oznaczoną jako działka nr ewid. [...] obręb [...], przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej dla planowanej zabudowy o funkcji mieszkalnej i gospodarczej. Wyjaśnił, że planowany zjazd koliduje z obszarem skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], co zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.
W uzasadnieniu powołał się m.in. na § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r., w sprawie warunków techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1518) stanowiący, że zjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania z wyjątkiem trudnych warunków, które w tym przypadku nie mają miejsca.
Organ wskazał, że skarżący ma możliwość skomunikowania nieruchomości przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.
W dniu 9 września 2025 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych.
Zaskarżoną decyzją z 19 września 2025r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że materialnoprawną podstawę w sprawie stanowi art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 889, dalej: u.d.p.). Według jego ust. 1 budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust.
2. Natomiast art. 29 ust. 2 u.d.p. stanowi, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Jednocześnie z brzmienia art. 29 ust. 4 u.d.p. wynika, że ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.
Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 pkt 8 u.d.p., pojęcie zjazdu oznacza część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto wskazał, że w § 54 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518), dalej rozporządzenie, wyróżniono zjazdy: techniczny, awaryjny oraz zwykły, którego dotyczy niniejsza sprawa i który zgodnie z § 54 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia projektuje się jako przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch.
Organ podkreślił, że decyzje wydawane na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p. są decyzjami uznaniowymi. Oznacza to, że zarządca drogi może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację lub przebudowę zjazdu. Podkreślił przy tym, że granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi, a także obowiązujące przepisy - ograniczenia wynikające z warunków technicznych. Dobrem chronionym (interesem publicznym) jest bezpieczeństwo ruchu na drodze.
Organ, rozpatrując możliwość budowy zjazdu w miejscu wskazanym przez stronę, ustalił, że ul. [...] w C. jest drogą gminną.
Zgodnie z § 55 ust. 1 i 4 pkt 1 rozporządzenia, połączenie jezdni z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym projektuje się jako jedno-lub dwukierunkowy zjazd. Zjazd, wyjazd lub wjazd projektuje się m.in. jako zwykły - przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. Zgodnie zaś z § 55 ust. 2 ww. rozporządzenia, zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków. SKO podkreśliło, że organ pierwszej instancji jest organem wyspecjalizowanym, posiadającym wiedzę i umiejętności pozwalające m.in. na zarządzanie drogami publicznymi i ocenę zagrożeń w ruchu drogowym. Organ ten uznał, że budowa przedmiotowego zjazdu w sposób wskazany przez wnioskodawcę doprowadziłaby do pogorszenia bezpieczeństwa na drodze. Z akt sprawy wynika, że działka m [...] przylega do ul. [...] w obrębie skrzyżowania z ul. [...]. Cała szerokość frontu tej działki od strony ul. [...] znajduje się w granicach skrzyżowania.
Dodatkowo organ wyjaśnił, że nieruchomość odwołującego znajduje się w obszarze planowanej inwestycji pn. "Budowa ul. [...] - Etap II", a projektowany zjazd pozostawałby w kolizji z rozwiązaniami planistycznymi - wchodziłby w obręb skrzyżowania.
Treść przytoczonego § 55 ust. 2 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że miejscem, w którym lokalizacja zjazdu zwykłego jest niedopuszczalna z uwagi na zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu, jest obszar skrzyżowania. Jedynym wyjątkiem od powyższej reguły, którego zaistnienie pozwala na realizację zjazdu zwykłego w obszarze skrzyżowania, są trudne warunki w obszarze skrzyżowania. Oznacza to, że zarządca drogi, przed zajęciem stanowiska w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu w obszarze skrzyżowania, powinien ustalić, czy w analizowanym przypadku zachodzi powyższa okoliczność. Trzeba przy tym zauważyć, że pojęcie "trudnych warunków" zostało zdefiniowane w § 4 pkt 22 rozporządzenia. Zgodnie z powyższym przepisem, "trudne warunki" to warunki wynikające z istniejącego ukształtowania lub zagospodarowania terenu, ze stopnia złożoności warunków gruntowo-wodnych lub z konieczności ograniczenia oddziaływania drogi na środowisko, które przy zachowaniu podstawowych warunków, o których mowa w dziale II, uniemożliwiają zastosowanie rozwiązania standardowego lub powodują, że koszty zastosowania rozwiązania standardowego w cyklu życia drogi (obejmującym kolejne fazy istnienia drogi, w szczególności projektowanie, wykonywanie robót budowlanych, użytkowanie, wyłączenie z użytkowania i rozbiórkę wraz z zagospodarowaniem materiałów z rozbiórki) byłyby rażąco wysokie względem rozwiązania alternatywnego. Z akt sprawy nie wynika, aby trudne warunki w rozumieniu przywołanego przepisu § 4 pkt 22 rozporządzenia występowały w obszarze skrzyżowania, w którym zaplanowano budowę zjazdu.
Organ wyjaśnił również, że istnieje możliwość zapewnienia dostępu do działki nr [...] od strony ul. [...], pośrednio tj. poprzez działkę nr [...] stanowiącą własność Skarbu Państwa. Podkreślił przy tym, że konieczność ustanowienia na nieruchomości sąsiedniej służebności przejazdu i przechodu na rzecz nieruchomości odwołującego nie świadczy o istnieniu trudnych warunków w obszarze skrzyżowania.
Jednocześnie wskazał, że w przypadku konfliktu interesów w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu należy przyznać prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem wnioskodawcy. Naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Organ przedstawił okoliczności faktyczne i prawne oraz wykazał odwołującemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powody, jakie przemawiają za takim, a nie innym rozstrzygnięciem, w tym uwzględnił także słuszny interes społeczny i słuszny interes strony, mając na uwadze, że w sytuacjach kolizyjnych ochrona życia i bezpieczeństwa przeważa nad interesem indywidualnym jednostki..
Końcowo organ odwoławczy uznał, że postępowanie dowodowe było przeprowadzone właściwie, a organ rozważył zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony i wskazał powody, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem.
W skardze na decyzję SKO skarżący zarzucił, że podobnie jak jego sąsiedzi zawsze korzystał ze spornego wjazdu na działkę. Podniósł, że w tym miejscu nagle rozpoczęto budowę parkingu dla rowerów miejskich. W piśmie procesowym z 3 lipca 2026 r. skarżący uzupełnił skargę w ten sposób, że wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi:
- - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7,art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie przez organy obu instancji zasady prawdy obiektywnej, w szczególności poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ogólnikowe uzasadnienie decyzji, jak również przekroczenie granic uznania administracyjnego,
- - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 29 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie;
- - naruszenie art. 31 ust. 3 oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP przez naruszenie zasady proporcjonalności i ochrony prawa własności.
W obszernym uzasadnieniu zarzutów skarżący przywołał obszernie orzecznictwo sądowoadministracyjne w podobnych sprawach.
W uzasadnieniu skargi strona przyznała, że udzielenie lub odmowa udzielenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi na cele rolnicze oparta jest na uznaniu administracyjnym. Jednak organ korzystając z niego nie może wydać decyzji dowolnej, lecz będącą wynikiem wyważenia sprzecznych interesów i uwzględnienia prawa materialnego, a art. 7 k.p.a. obliguje go do uwzględnienia słusznego interesu strony, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny. Uzasadnienie decyzji uznaniowej winno odnosić się do wszystkich zarzutów strony.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, ze zm., dalej: p.p.s.a), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).
Sąd stwierdził, że skarga strony jest uzasadniona, bowiem uzasadnienie decyzji obu organów wymyka się spod kontroli Sądu. Podstawą rozstrzygnięcia organu powinien być prawidłowo ustalony stan faktyczny.
Tymczasem argumentacja organów w kontrolowanej sprawie ogranicza się do stwierdzenia, że zezwolenie na wykonanie wnioskowanego zjazdu powodowałoby nieuzasadnione zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym. Organ jednak bliżej nie wyjaśnił na czym to zagrożenie polegałoby, co może uzasadniać podejrzenie, że decyzje nie opierają się na szczegółowej analizie sprawy. Nie wyjaśniono również czy wykonanie zjazdu byłoby możliwe z uwagi na trudne warunki, o których stanowi § 52 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. Organy wskazały, że nie występuje wyjątek przewidziany w tym przepisie, ale nie przedstawiły w tym zakresie żadnej argumentacji.
Ponadto, w ocenie Sądu orzekającego, organ przedwcześnie zakwalifikował żądanie strony jako wniosek o zezwolenie na wykonanie nowego, dotychczas nieistniejącego zjazdu z drogi publicznej. Ta okoliczność nie została jednoznaczne wyjaśniona, a zatem nie można stwierdzić czy organ prawidłowo zastosował w sprawie art. 29 ust. 1, zamiast art. 29 ust. 2 u.d.p. Z decyzji organu powinno wyraźnie i jasno wynikać, czy skarżący domagał się zachowania faktycznie funkcjonującego wjazdu na swą działkę po przebudowie drogi, czy też wybudowania zjazdu nowego, dotychczas nieistniejącego. Stan faktyczny nie może opierać się na domysłach.
Należy bowiem zauważyć, że postępowania prowadzone na gruncie art. 29 ust. 1 u.d.p. i art. 29 ust. 2 u.d.p. są odrębnymi postępowaniami wszczynanymi na wniosek osoby posiadającej interes prawny. Zgodnie bowiem z art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 645):
- 1. Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.
- 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.
Zatem wybudowanie nowego zjazdu lub przebudowa istniejącego rzeczywiście wymaga zezwolenia zarządcy drogi udzielonego w formie decyzji administracyjnej, wydawanego po spełnieniu warunków formalnych.
Natomiast przebudowa zjazdów dotychczas istniejących dokonywana w związku z budową lub przebudową drogi prowadzona jest przez zarządcę drogi w trybie czynności materialno - technicznej z urzędu.
Tak więc w obu przypadkach inne są przesłanki zastosowania ust. 1 i 2, a także inny jest zakres obowiązków zarówno strony postępowania, jak i organu, a także fakty podlegające udowodnieniu. Tymczasem w skardze skarżący podnosi, że podobnie jak sąsiedzi zawsze wjeżdżał i wyjeżdżał najkrótszą drogą. Organ powinien zatem jasno i wyraźnie ustalić, czy w spornej lokalizacji był już zjazd czy też nie.
Jeśli intencją strony było doprowadzenie do utrzymania dotychczas wykorzystywanego sposobu skomunikowania działki z drogą publiczną i żądanie to pozostawało w związku z planowaną przebudową drogi jasne było, że przepisem znajdującym zastosowanie w sprawie był art. 29 ust. 2, a nie ust. 1 u.d.p.
Z cytowanego już art. 29 ust. 2 u.d.p. wynika, że obowiązkiem zarządcy drogi jest zapewnienie nieruchomościom właściwych zjazdów. Przepis ten nakłada obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały (zob. wyroki NSA: z 9 maja 2017 r., sygn. akt. II OSK 435/17; z 17 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1388/20, CBOSA). Celem przepisu art. 29 ust. 2 u.d.p. jest ochrona "właścicieli nieruchomości przylegających do drogi objętej inwestycją, przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Ma to szczególne znaczenie, gdy wskutek inwestycji drogowej, zmieniają się uwarunkowania dotyczące obsługi komunikacyjnej sąsiadujących z drogą nieruchomości" (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 789/17). Jak wynika z art. 29 ust. 2 u.d.p., jedynymi okolicznościami prawnie istotnymi dla powstania obowiązku zarządcy drogi wykonania przebudowy zjazdów jest budowa lub przebudowa drogi oraz dotychczasowe istnienie zjazdów.
U.d.p. nie definiuje co kryje się pod pojęciem istniejącego zjazdu. Orzecznictwo sądowe wypracowało stanowisko, że jest to zjazd istniejący faktycznie, a jednocześnie legalny.
Pojęcie "zjazdu dotychczas istniejącego" na tle art. 29 ust. 2 u.d.p., zinterpretował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2024 r. o sygn. akt II OSK 1477/21 (dostępny w CBOSA). Stwierdził w nim, że użyty w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) zwrot "zjazd istniejący" obejmuje nie tylko zjazdy wybudowane po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu i po uzyskaniu pozwolenia na budowę, ale również zjazdy, które z uwagi na datę ich powstania nie były objęte obowiązkiem uzyskania wymienionych decyzji.
Podobnie, w wyroku o sygn. akt II GSK 1153/24 NSA uznał, że zjazdem legalnym jest każdy zjazd, który wykonano na podstawie zezwolenia, ale także ten, który faktycznie istniał i w stosunku do podmiotu wykorzystującego taki zjazd nie podjęto działań zmierzających do jego usunięcia. Takie rozumienie terminu "zjazd dotychczas istniejący" mieści się w dyspozycji art. 29 ust. 2 u.d.p., skoro ustawodawca nie określił precyzyjnie terminu "istnienie" zjazdu.
Poza tym ten sposób wykładni art. 29 ust. 2 u.d.p. gwarantuje ochronę podmiotom, których nieruchomości są położone w sąsiedztwie przebudowywanej drogi w sytuacji, gdy zjazdy zostały wykonane w przeszłości pod rządami różnych przepisów prawnych. (...) Zatem sam fakt fizycznego istnienia zjazdu nie może być podstawą domniemania, że jest to zjazd nielegalny skoro nie wykazano jednoznacznie tej nielegalności."
Co więcej, w okolicznościach sprawy nie została również wyjaśniona kwestia faktycznej możliwości skomunikowania nieruchomości poprzez inną działkę stanowiącą własność Skarbu Państwa przez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu. Stanowisko organu co do prawnej i technicznej możliwości ustanowienia odpowiedniej służebności drogowej, również sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, bez jego uzasadnienia.
W tym stanie rzeczy Sąd nie przesądzając rozstrzygnięcia sprawy, za celowe i konieczne uważa uzupełnienie rozważań organu, a w razie potrzeby również uzupełnienie zebranego materiału dowodowego, tak aby wydana w sprawie decyzja zawierała pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, a przez to była przekonująca dla jej adresata, jak również dla Sądu kontrolującego legalność rozstrzygnięcia. Tymczasem mankamenty uzasadnienia decyzji, sprowadzającego się do przedstawienia materialnoprawnej podstawy nie dają pewności, że została prawidłowo zastosowana w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.
Z powyższych względów uzasadnione okazały się zarzuty naruszenia przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć znaczny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji powinno wyczerpywać przesłanki z art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie administracyjne powinno zostać przeprowadzone zgodnie z regułami, o których mowa w art. 7, art.
- 8. art. 77 i art. 80 k.p.a. Wyczerpujące ustalenia faktyczne pozwolą na zastosowanie właściwej podstawy materialnoptrawnej.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. Ustali czy zjazd jest legalny czy też nie w rozumieniu wynikającym z wyroków NSA o sygn. akt II GSK 1153/24 i II OSK 1477/21. W tym celu przeprowadzi postępowanie dowodowe w oparciu o wszystkie dostępne środki dowodowe. Wskaże na wszystkie możliwe rozwiązania problemu skomunikowania nieruchomości z drogą gminną oraz wyjaśni dlaczego zjazd stanowi zagrożenie bezpieczeństwa wszystkich użytkowników ruchu. Dalej wyjaśni czy wykonanie zjazdu poza skrzyżowaniem jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.
Z powyższych przyczyn zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna nie mogły się ostać.
Biorąc pod uwagę powyższe uchybienia w przeprowadzonym przez organy postępowaniu, zarówno co do przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) należało uchylić decyzje organów obu instancji. Na zasądzone koszty składa się jedynie wpis od skargi.