Uzasadnienie
J. J. wystąpił do Urzędu Miejskiego o podanie adresu zamieszkania Cz. R. wskazując, że do wskazania tego adresu został zobowiązany przez Sąd Okręgowy w G.. Dodatkowo podał, że do wskazania adresu Cz. R. został przez Sąd Okręgowy zobowiązany ustnie na podstawie art. 130 k.p.c. i na tej podstawie należy się zwrócić do Sądu o wskazanie celowości podania danych adresowych, a dodatkowe informacje są w gestii Aresztu Śledczego w G..
Decyzją z dnia 11 września 2008r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 44h ust. 2 i ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), odmówił udostępnienia danych osobowych w zakresie podania adresu zameldowania Cz. R..
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż zgodnie z art. 44h ust. 2 pkt 4 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dane ze zbiorów meldunkowych udostępnia się innym osobom, jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą. Tymczasem Cz. R. nie wyraził zgody na udzielenie wnioskodawcy informacji o swoim adresie.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 27 października 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przytaczając treść art. 44 h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stwierdził, że J. J. nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym, że przed Sądem Okręgowym toczy się wspomniana przez niego sprawa, i z których wynikałby obowiązek wskazania danych osobowych. Ponadto Cz. R. nie wyraził zgody na udzielenie informacji o swoim adresie zameldowania J. J.. W tej sytuacji nie ma prawnej możliwości udzielenia żądanej informacji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. J. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody zarzucając jej naruszenie prawa. Stwierdził, iż podał podstawę prawną żądania oraz wskazał, że należy zwrócić się do Sądu Okręgowego w G. o nadesłanie stosownej dokumentacji lub informacji. Organ odwoławczy powielił stanowisko organu pierwszej instancji, co zdaniem skarżącego świadczy o braku "zweryfikowania sprawy".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest niezasadna.
Przepis art. 44 h ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", w sposób jednoznaczny określa zasady udostępniania danych ze zbiorów meldunkowych. Zawiera on zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych ze zbiorów meldunkowych, jak też zawiera warunki, jakie powinien spełniać podmiot uprawniony do uzyskania danych.
Skarżący mógłby uzyskać dane ze zbiorów meldunkowych na podstawie art. 44 h ust. 2 pkt 2 lub pkt 4 ustawy.
Art. 44 h ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że dane ze zbiorów meldunkowych mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym- jeżeli wykażą w tym interes prawny, zaś art. 44 h ust. 2 pkt 4 ustawy stanowi, że mogą one być udostępnione innym osobom i podmiotom- jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą.
Skarżący nie wykazał interesu prawnego w żądaniu udostępnienia danych ze zbiorów meldunkowych, którego to interesu prawnego istotą jest - najogólniej rzecz ujmując - oparcie go na konkretnej normie prawa materialnego. Takiej normy skarżący nie wskazał.
Organy prawidłowo uznały, że skarżącemu nie można udostępnić danych ze zbiorów meldunkowych na podstawie art. 44 h ust. 2 pkt 4 ustawy. Aby na podstawie tego przepisu można było udostępnić dane obie wymienione w nim przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Organy zasadnie przyjęły, że skarżący nie uwiarygodnił swojego interesu faktycznego w otrzymaniu danych ze zbiorów meldunkowych. Samo powołanie się na potrzebę przedłożenia danych adresowych jakiejś osoby w Sądzie nie oznacza uwiarygodnienia interesu faktycznego w otrzymaniu takich danych. Organy administracji nie muszą, wbrew twierdzeniom skarżącego, zwracać się do Sądu o potwierdzenie, że toczy się w nim sprawa z udziałem skarżącego, bowiem uwiarygodnienie interesu faktycznego spoczywa na osobie, która udostępnienia danych się domaga. Brak też jakiejkolwiek podstawy prawnej, by organy zwracały się do Aresztu Śledczego o uzyskanie bliższych danych dotyczących osoby, której dane adresowe stara się uzyskać skarżący. Ponadto w niniejszym przypadku osoba, udostępnienia której danych domagał się skarżący, nie wyraziła na to zgody.
Wobec powyższego organy prawidłowo uznały, że skarżący nie spełnił przesłanek wynikających z przepisów prawa, by uzyskać dane ze zbiorów meldunkowych.
W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.