Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego.
W następstwie wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W piśmie z dnia 11 maja 2015 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. wskazała że w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu został wyznaczony radca prawny W. A. W dniu 28 maja 2015 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną od wyżej wskazanego postanowienia o odrzuceniu skargi.
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r. (sygn. akt I OSK 1966/15) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną.
W dniu 27 sierpnia 2015 r. pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu oświadczając, że należne mu wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości.
W tym stanie zważono, co następuje.
W świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie przez sąd pierwszej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje w wysokości 180 zł (75 % x 240 zł), co po podwyższeniu o 23 % stawkę podatku od towarów i usług daje finalnie kwotę 221,40 zł.
Mając powyższe na względzie, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.