Uzasadnienie
W dniu 9 marca 2009r. wpłynął do Sądu formularz wniosku skarżących D. i M.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wynika z niego, że skarżący nie mają nikogo na utrzymaniu oraz nie pozostają z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Na ich miesięczny dochód brutto składają się: emerytura D.W. w wysokości 993,00 zł oraz emerytura M.W. w wysokości 1202,00 zł. Co łącznie daje kwotę 2195,00 zł. Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości – działek nr [...] i [...] o pow. 2500 m 2, które położone są w N.D.. Nie posiadają natomiast żadnych oszczędności, papierów wartościowych oraz innych przedmiotów wartościowych.
W piśmie z dnia 9 marca 2009r. skarżący wskazali także, że nie korzystają pomocy rodziny ani osób trzecich ani z pomocy społecznej, nie korzystają z dopłat do mieszkania, nie pobierają zasiłku rodzinnego, pielęgnacyjnego, kombatanckiego i żadnych innych. Z kredytów pokrywają opłaty. Koszty przesyłek do WSA we Wrocławiu przekarczują kwotę 1000 zł miesięcznie.
W piśmie z dnia 2 kwietnia 2009r. skarżący wskazali ponadto, że nie mają żadnych decyzji o przyznaniu świadczeń, nie mają zdolności kredytowej. Wszystkie sprawy opłacają z kredytu, który pobrał syn w wysokości 20.000 zł. Na ich koszty miesięczne składają się koszt za: energię elektryczną w wysokości 100-200 zł, gaz z butli – 50 zł, telefon – 80 zł, leki – ok. 100-150 zł, wodę – 20 zł. Nie mają w domu zimnej wody i ogrzewania. Nadto nie korzystają z alimentów czy świadczeń w naturze. Nie stać ich na opłacenie kosztów leczenia np. u dentysty.
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2009r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 245 § 1 powyższej ustawy - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (§4).
W rozpatrywanej sprawie skarżący D. i M.W. wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd doszedł do przekonania, że stanowią one podstawę uzasadniająca przyznanie skarżącym prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wykazali oni bowiem, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zgodnie z przepisem art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.
Stąd orzeczono na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.