Uzasadnienie
W dniu 15 lutego 2008 r. wpłynął do Sądu formularz wniosku skarżących D. i M.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wynika z niego, że skarżący nie mają nikogo na utrzymaniu oraz nie pozostają z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Na miesięczny dochód składają się: emerytura D.W. w wysokości 886,55 zł brutto oraz emerytura M.W. w wysokości 1072,90 zł brutto. Co łącznie daje kwotę 1959,45 zł. Są współwłaścicielami nieruchomości – działki o pow. 2500 m 2 w N.D.. Nie posiadają natomiast żadnych oszczędności, papierów wartościowych oraz innych przedmiotów wartościowych. Nadto – jak wskazali skarżący – w mieszkaniu nie ma zimnej wody i ogrzewania.
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał D. i M.W. prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Sprzeciw od powyższego postanowienia wnieśli D. i M.W., domagając się jego uchylenia jako niesprawiedliwe i naruszające prawa materialne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej ustawą, stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Trzeba tutaj zwrócić uwagę na przepis art. 247 ustawy, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Potrzeba zastosowania art. 247 ustawy zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, publ. LEX nr 299475).
Sąd rozpatrując wniosek skarżących złożony w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy, stanął na stanowisku, że brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem do sądu skargi jest równoznaczny z oczywistą bezzasadnością skargi, w rozumieniu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 837/07, publ. LEX nr 310589).
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie wykonania przyłączy wodociągowych na działce nr 96/1 AM-1 w N.D..
Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. w razie nie załatwienia sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie zaś z art. 17 pkt 3 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością (tu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. – art. 88a ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 j.t.).
Uwzględniając powyższe przepisy należy wskazać, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie było wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez skarżących zażalenia na bezczynność organu, którego bezczynności dotyczy skarga, do organu wyższego stopnia (w trybie art. 37 k.p.a.).
Ze skargi, odpowiedzi na nią WINB jak i akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący nie wnieśli zażalenia na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w konsekwencji czego zażalenie to zostałoby rozpoznane przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Zatem w niniejszej sprawie strona skarżąca tego trybu nie wyczerpała.
Powyższe uzasadnia więc nie uwzględnienie wniosku D. i M.W. o przyznanie prawa pomocy, z powołaniem się na przepis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stąd orzeczono jak w sentencji.