Uzasadnienie
Skarżący T. K. po raz drugi w niniejszej sprawie, wniósł na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 88 akt sądowych).
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w całości następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W toku postępowania, w myśl art. 255 p.p.s.a., na skarżącego nakładany był obowiązek uzupełnienia oświadczenia majątkowego (k. 31 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem w 11 września 2014r. oddalając zażalenie T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o odmowie przyznania prawa pomocy wyjaśnił, że postawa skarżącego w istocie uchylająca się od udzielenia odpowiedzi na temat sytuacji finansowej rodziny, która go utrzymuje, uzasadnia przypuszczenie, że skarżący w istocie posiada środki, których nie chce sądowi ujawnić. NSA stwierdził, że w takiej sytuacji skarżący pomimo wezwania z 21 marca 2014r. nie przedstawił wyjaśnień i dokumentów, które pozwoliłyby na dokładną analizę jego sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej w celu zbadania czy zaistniały przesłanki do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
Przenosząc powyższe na grunt oceny zasadności kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że składając ponowne żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu, wnioskodawca nie usunął wątpliwości, jakie budziło już wcześniej złożone oświadczenie majątkowe. W aktualnie przedłożonym formularzu o prawo pomocy zawarł te same informacje co poprzednio, nie wypełnił rubryki dotyczącej stanu rodziny – osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe.
W uzasadnieniu wniosku powołał się na brak zatrudnienia, całkowity brak dochodów, brak oszczędności, brak majątku. Od kwietnia 2009r. pozostaje na utrzymaniu rodziny, zamieszkuje przy rodzinie. Od 2009r. korzysta ze środków do życia otrzymanych od rodziny. Zarejestrowany jest w Powiatowym Urzędzie Pracy, organ odmówił mu nadania statusu osoby bezrobotnej, nie ma dostępu do ofert pracy i do pomocy społecznej.
W rubryce dotyczącej majątku powołał się na brak nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz innych wartościowych ruchomości. Podobnie jak w poprzednim wniosku o prawo pomocy wskazał na brak prowadzenia własnego gospodarstwa domowego, brak własnego majątku, oszczędności i dochodów.
Wobec powyższego, skarżący ponad wszelką wątpliwość ma świadomość braków składanych oświadczeń majątkowych. Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie, tak jak w niniejszej sprawie, oddalał z powyższych względów zażalenia skarżącego wnoszone na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania prawa pomocy. W tych okolicznościach nie może być wątpliwości co do tego, że skarżący świadomie uchyla się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego.
Przyjąć należy, że skarżący, będąc już wcześniej wielokrotnie wzywany do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy, wiedział o potrzebie dokładnego wyjaśnienia sytuacji majątkowej swojej oraz osób, z którymi współtworzy gospodarstwo domowe. Skarżący nadal powołuje się bowiem na okoliczności, że to rodzina ponosi wszystkie koszty jego utrzymania. Zaniechał jednak udzielania pełnej informacji w tym zakresie, na co wskazywał już NSA.
Powtórzyć należy, że z istoty prawa pomocy wynika, że sytuacja finansowa wnioskodawcy oceniana jest przez pryzmat dochodów wszystkich członków rodziny uwzględniając przy tym nie tylko przychody osób, z którymi wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, ale także i koszty utrzymania wszystkich członków rodziny.
Kolejne oświadczenie majątkowe skarżącego o takiej samej treści, kolejny raz niewyczerpujące reguły dokładnego oświadczenia o stanie rodziny, majątku i dochodach, niezawierające nadto jakichkolwiek informacji o pogarszającej się sytuacji finansowej, majątkowej lub osobistej skarżącego, pozwala przyjąć, że nadal uchyla się on od przedstawienia swoich rzeczywistych zdolności płatniczych. Wobec powyższego, bez wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy, stwierdzić należy, że utrudniał ustalenie stanu faktycznego, co do jego możliwości poniesienia kosztów niniejszego postępowania chociażby w części.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. w zw. z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska