Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 marca 2014 r. C. K. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W związku z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a), zgodnie z którym Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 27 maja 2014 r., skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi C. K. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 14 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. (sygn. akt I OZ 948/14) oddalił zażalenie C. K. na ww. postanowienie Sądu I instancji o odmowie przyznania prawa pomocy.
W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 12 listopada 2014 r., wezwano skarżącą do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 maja 2014 r. tj. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone na adres skarżącej w dniu 19 listopada 2014 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 26 listopada 2014 r. Jak wynika z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy tut. Sądu (k. 246 akt sądowych) wpis nie został uiszczony mimo upływu terminu.
W dniu 28 listopada 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, od której - pomimo wezwania - nie został uiszczony należny wpis.
Skoro C. K., mimo wezwania nie uiściła w zakreślonym terminie wpisu sądowego, to Sąd w świetle ww. art. 220 § 3 zobligowany jest odrzucić jej skargę. Odnosząc się do złożonego przez skarżącą w dniu 28 listopada 2014 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy wyjaśnić należy, iż prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt II RN 144/02). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. postanowienia NSA z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10 oraz z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji gdy Sąd prawomocnym postanowieniem ocenił, że skarżąca nie spełnia przesłanek zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu (od skargi) wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie. Dopiero bowiem wydanie przez Sąd prawomocnego postanowienia odmiennej treści w przedmiocie udzielenia stronie prawa pomocy, skutkuje utratą mocy pierwszego postanowienia (por. postanowienie SN z dnia 24 kwietnia 1999 roku I CKN 146/98, OSNC 1999 Nr 11, poz. 196).
Odmienne postępowanie Sądu mogłoby prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum (por. ponownie postanowienia NSA z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, oraz z dnia 21 marca 2012 r. o sygn. akt II GZ 95/12).
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ B. Drzazga