Uzasadnienie
J. K. (dalej: skarżący) złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 7 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego, którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego z uwagi na nieuiszczenie przez niego wymaganego wpisu, skarżący zaś ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, które postanowieniem z dnia 25 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił.
Po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostał do rozpoznania wniosek z dnia 29 maja 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wobec stwierdzenia prawomocności postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2018 r. odrzucającego skargę referendarz sądowy uznał, że rozpoznanie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne i umorzył postępowanie wszczęte tym wnioskiem.
W sprzeciwie od wyżej wskazanego postanowienia skarżący domaga się zmiany postanowienia referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do treści art. 260 § 2 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Tutejszy Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie oceny dokonanej przez referendarza sądowego w kwestii umorzenia postępowania wszczętego złożonym ponownie przez skarżącego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zasadnie referendarz sądowy przyjął, że w przedmiotowej sprawie, z uwagi na stwierdzenie prawomocności postanowienia odrzucającego skargę, ziściła się przesłanka, o której mowa w art. 249a p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Poza sporem jest bowiem, że postanowienie z dnia 21 czerwca 2018 r. odrzucające skargę uprawomocniło się. Tym samym zakończyło się postępowanie zainicjowane wniesioną skargą. W takim stanie rzeczy, na skarżącym nie spoczywają żadne obowiązki finansowe (koszty postępowania), zwolnienia z których mógłby on żądać.
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że tutejszy Sąd powinien ustalić w pierwszej kolejności, czy skarżący miał prawo składać skargę kasacyjną. Odnosząc się do tego zarzutu nadmienić należy ponownie, że wobec postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2018 r. oddalającego zażalenie na postanowienie odrzucające skargę, przedmiotowa sprawa zainicjowana skargą została prawomocnie zakończona. W piśmie z dnia 25 października 2018 r., którym NSA przesłał skarżącemu odpis postanowienia zawarto pouczenie, iż postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Ponadto, powołane przez skarżącego w treści sprzeciwu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturach: II OZ 243/17 oraz II OZ 484/17 wydane zostały w zupełnie odmiennych stanach faktycznych dotyczących odmowy zwrotu wpisu skarżącemu. W konsekwencji przywołana w uzasadnieniach tych postanowień argumentacja nie może być uwzględniana w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy, sąd podzielając stanowisko i argumentację referendarza sądowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.