Uzasadnienie
J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przyłącza gazowego wraz z wewnętrzną instalacją gazową.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 listopada 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a postanowieniem z dnia 29 stycznia 2018 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Następnie postanowieniem z dnia 7 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza.
W tak kształtujących się okolicznościach – w wykonaniu prawomocnego zarządzenia z dnia 8 listopada 2017 r. - pismem z dnia 4 maja 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wymaganego wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono J.K. w dniu [...] r.
W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, a ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego od skargi.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W rozpatrywanej obecnie sprawie skarżący był zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Do uiszczenia tej opłaty wezwano go zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 listopada 2017 r. Natomiast po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, ponowne wezwanie do wykonania zarządzenia w sprawie uiszczenia wpisu sądowego doręczono w dniu 23 maja 2018 r. Tym samym ostateczny termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 30 maja 2018 r. W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony. Zamiast tego skarżący wystosował kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Oceniając zaistniałą sytuację faktyczną przez pryzmat obowiązującego porządku prawnego należy stwierdzić, że po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd ma obowiązek, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., ponownie wezwać stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i wyznaczyć ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazać rygor jej niewykonania. Jeżeli strona skarżąca po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany, a sama w sobie prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12; postanowienie SN z 09.12.2002 r., III RN 144/02, niepubl.). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a.
Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy. Co za tym idzie, skutkować by to mogło nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy skarżący nie uiścił w terminie wymaganego wpisu, złożona przez niego skarga podlegała odrzuceniu, co też orzeczono na wstępie kierując się dyspozycją z art. 220 § 3 p.p.s.a.