Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika skarżącego została wyznaczony w dniu 20 września 2015 r. radca prawny K.S..
Pełnomocnik wraz ze skargą kasacyjna złożył wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 150 % stawki minimalnej.
W piśmie z dnia 11 września 2015 r. pełnomocnika skarżącego ponowił ww. wniosek żądając przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne w kwocie 900 zł podwyższonej o kwotę VAT oraz o zwrot niezbędnych wydatków w postaci kosztów dojazdu na rozprawę przed NSA w wysokości 52 zł.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne (w wysokości 150% stawkiminimalnej) oraz poniesiony, udokumentowany niezbędny wydatek (koszt dojazdu do NSA), tj. łącznie kwotę 1.159 zł (kwota dotycząca opłaty za zastępstwo prawne zawiera VAT) wyliczoną stosownie do § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a" oraz pkt 1 lit. "a" w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 490) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.jedn. z 2011 r., Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.