Uzasadnienie
Adwokat M. J., ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu dla P. M., pismem z dnia 10 lipca 2009 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zasądzenie kwoty 360 zł, podwyższonej o kwotę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu w niniejszej sprawie, w związku z odrzuceniem przez Sąd - sporządzonej i wniesionej w imieniu P. M. - skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącego oświadczył jednocześnie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 lipca 2009 r. odmówiono przyznania adwokatowi wynagrodzenia.
Zachowując siedmiodniowy termin adwokat M. J. wniósł sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 250 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wynagrodzenie, o którym mowa w cytowanym wyżej art. 250, związane jest z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej, a uprawnieniem i obowiązkiem Sądu jest ustalenie, czy pomoc ta rzeczywiście została udzielona. Należy bowiem wskazać, iż przyznanie pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, a Sąd - jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania.
Nie może budzić wątpliwości, iż przez faktyczne udzielenie pomocy prawnej należy rozumieć profesjonalne działanie wyznaczonego adwokata i znajomość obowiązujących przepisów prawa. Reprezentowana strona ma bowiem prawo wymagać, by czynności pełnomocnika były skuteczne, adekwatne do stanu sprawy i zgodne z prawem (por. postanowienie SN z dnia 14 sierpnia 1997 r. sygn. akt II CZ 88/97, OSNC 1998/3/40).
W niniejszej sprawie ustanowiony adwokat wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu oddalającego skargę, bez uprzedniego złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, co w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyniło tą skargę niedopuszczalną i spowodowało konieczność jej odrzucenia.
Zdaniem Sądu wskazane czynności wyznaczonego pełnomocnika nie mają charakteru "pomocy prawnej", bowiem były one podejmowane w sprzeczności z zasadami profesjonalizmu. Bez znaczenia pozostaje tu nakład pracy i czasu, jaki został włożony przez pełnomocnika w sporządzenie skargi kasacyjnej, bowiem zaniedbanie obowiązku określonego w art. 141 § 2 cytowanej ustawy, skutkowało odrzuceniem tego środka odwoławczego. To zaś faktycznie uniemożliwiło merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Fakt ten stanowi brak podstaw do przyznania wynagrodzenia adwokatowi M. J. Z tych względów na podstawie art. 260 w zw. z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.