Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 Kpa w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 6 oraz ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r., którą to decyzją uznano B. R. z dniem [...] lipca 2008 r. za osobę bezrobotną i odmówiono mu prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu podano, iż w dniu rejestracji B. R. niespełniał warunków do przyznania mu prawa do zasiłku, albowiem w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. w okresie od [...] stycznia 2007 r. do [...] lipca 2008 r. nie legitymuje się żadnym dniem uprawniającym do zasiłku.
Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Stwierdził też, że z zaświadczenia o zatrudnieniu wynika, że skarżący w powyższych okresach uzyskał wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia, tj. odpowiednio w okresie od [...] stycznia 2007 r. do [...] grudnia 2007 r. wynagrodzenie w wysokości [...] zł (w tym czasie minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 936 zł), zaś w okresie od [...] stycznia 2008 r. do [...] maja 2008 r. jego wynagrodzenie wynosiło [...] zł (przy minimalnym wynagrodzeniu 1126 zł).
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B. R. do tutejszego Sądu.
Skarżący wnosił o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego ewentualnie do Sądu Najwyższego z pytaniem prawnym w przedmiocie zgodności przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z Konstytucją RP oraz Europejską Kartą Praw Podstawowych i Obywatela.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że jest artystą plastykiem z wyższym wykształceniem, że pozostaje bez pracy i odmowa przyznania mu prawa do zasiłku świadczy o nierówności społecznej.
W złożonej skardze skarżący wniósł nadto o przyznanie mu pomocy prawnej.
Po pozytywnym rozpoznaniu przez Sąd tego wniosku i ustanowieniu adwokata skarga została uzupełniona przez pełnomocnika z urzędu.
Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wywodził, iż skarżący w omawianych okresach pracował w wymiarze pół etatu, a zatem zastosowanie w sprawie winien znaleźć przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Na poparcie tej tezy skarżący przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o sygn. akt III SA/Łd 642/05 z dnia 30 listopada 2005 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 175/06 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 1357/04.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W ocenie Sądu organy administracyjne naruszyły przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), poprzez błędną jego wykładnię.
Zgodnie z tym przepisem (art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
- 1. nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz
- 2. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
- a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie dokonując wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 a wyżej cytowanej ustawy organ zastosował wykładnię gramatyczną, podczas gdy należało zastosować wykładnię systemową. Zdaniem Sądu do okresu uprawniającego do otrzymania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych winny zostać zaliczone te miesiące, w których wynagrodzenie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, wynosiło co najmniej minimalne wynagrodzenie.
W tym miejscu przywołać należy tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 175/06 (Lex nr 275469), w której Sąd stwierdził, że kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy, dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie. W stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana będzie składka na Fundusz Pracy, będzie ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.).
Art. 8 ust. 1 cyt. wyżej ustawy określa sposób ustalania wysokości minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy i stanowi, że ustala się je w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie tej ustawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ stosując taką wykładnię art. 71 ust. 1 pkt 2 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy winien zaliczyć skarżącemu te okresy zatrudnienia, w których jego zarobki, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, wynosiły co najmniej minimalne wynagrodzenie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.