Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1817/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę R. B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, i stwierdził nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego.
Podczas rozprawy sądowej skarżący wniósł o zasądzenie kosztów dojazdu, przy czym oświadczył, że uzupełni ten wniosek i przedstawi wyliczenie kosztów w terminie późniejszym.
W wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1817/12 Sąd nie orzekł w kwestii zwrotu skarżącemu kosztów postępowania.
W dniu 19 lutego 2013 r. (data stempla pocztowego) R. B. złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania, tj.: kosztów podróży związanej ze stawiennictwem i przyjazdem do sądu na rozprawę własnym samochodem z miejsca zamieszkania – [...] do Warszawy (320,95 zł).
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. Sąd oddalił powyższy wniosek, z uwagi na fakt, iż został on złożony przedwcześnie.
W dniu 31 maja 2013 r. (data stempla pocztowego) R. B. złożył ponowny wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny.
W myśl art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania należy złożyć najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, co wynika z art. 210 § 1 p.p.s.a. i skarżący wymóg ten spełnił.
Następnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
W myśl art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów (...) ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 85 www. ustawy świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (ust. 2). Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167), pracownikowi za przejazd w podróży krajowej samochodem niebędącym własnością pracodawcy przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 oraz z 2013 r. poz. 21).
Wobec powyższego Sąd uwzględnił poniesione w niniejszej sprawie przez skarżącego koszty podróży, na trasie [...] – Warszawa – [...] z użyciem samochodu marki [...] poj. silnika 1242 cm3, jako niezbędne wydatki. Dokonując obliczenia poniesionych przez skarżącego kosztów podróży Sąd uwzględnił pokonaną przez skarżącego odległość tj. 384 km oraz stawkę 0,8358 zł (ustalona dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 w § 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy Dz. U. - Nr 27, poz. 271 wydanego na podstawie art. 34 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym).
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 157, art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.