Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 29, poz. 154 ze zm.), zwolnił [...] R. B. z dniem [...] lutego 2012 r. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, iż [...] R. B. raportem z dnia [...] sierpnia 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] września 2011 r., zwrócił się z prośbą o zwolnienie ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW, tj. w związku z nabyciem prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonym w przepisach odrębnych.
Po przeanalizowaniu dokumentów dotyczących służby [...] R. B., w tym m.in. akt osobowych oraz w oparciu o informację z dnia [...] stycznia 2012 r. przekazaną przez Instytut Pamięci Narodowej stwierdzono, że funkcjonariusz nie posiada wypracowanych lat pracy i służby, które uprawniałyby go do zwolnienia na tzw. pełną wysługę. W związku z powyższym termin zwolnienia ustalono w oparciu o art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW.
Powyższy rozkaz personalny został doręczony stronie dnia [...] lutego 2012 r.
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r., który wpłynął do ABW, Delegatura [...] w dniu [...] marca 2012 r., R. B. zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o:
- 1. uzupełnienie – co do rozstrzygnięcia, rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.,
- 2. sprostowanie błędów zawartych w ww. decyzji administracyjnej,
- 3. wyjaśnienie wątpliwości co do treści rozkazu personalnego.
W dniu [...] marca 2012 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., sprostował oczywistą omyłkę popełnioną w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...], poprzez zastąpienie stwierdzenia "raportem z dnia [...] sierpnia 2012 r.", stwierdzeniem "raportem z dnia [...] sierpnia 2011 r.".
Postanowieniem z tej samej daty Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, mając za podstawę art. 111 § 1 i 1b w zw. z art. 126 k.p.a., odmówił uzupełnienia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. w zakresie rozstrzygnięcia.
Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. "w związku ze złożeniem przez R. B. wniosku o uzupełnienie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie zwolnienia z dniem [...] lutego 2012 r. ww. funkcjonariusza ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego",
- 1. uchylił rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia i wyznaczył nowy termin na dzień doręczenia niniejszego rozkazu,
- 2. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny.
W motywach rozstrzygnięcia podano m.in., iż termin zwolnienia funkcjonariusza ze służby, określony w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. został wyznaczony na dzień [...] lutego 2012 r., a decyzja – w obliczu wniesienia wniosku o uzupełnienie – nie podlega wykonaniu, koniecznym stało się wyznaczenie nowego terminu zwolnienia ze służby w ABW, uwzględniającego czas niezbędny do rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji, doręczenie rozstrzygnięcia stronie oraz upływ terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Z uwagi na fakt, iż strona nie skorzystała z przysługującego jej środka odwoławczego i upływ terminu, o którym mowa w art. 111 § 2 k.p.a., do jego wniesienia, rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. stał się prawomocny.
Z przytoczonych powodów, Szef ABW podjął decyzję o zmianie rozkazu personalnego nr [...], w części dotyczącej terminu zwolnienia R. B. ze służby w ABW oraz utrzymaniu w mocy powyższego rozkazu w pozostałej części.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. B. zarzucił rozkazowi personalnemu nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego naruszenie art. 138 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., które wadliwie zastosowano jako podstawę wydania przedmiotowego rozkazu pomimo, iż w sprawie nie był złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Ponadto zarzucono rozkazowi naruszenie art. 6-8, art. 16 § 1, art. 77 § 1 i art. 110 k.p.a.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., gdyż został on wydany z rażącym naruszenia prawa. Rozkaz dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., która jak sam przyznaje organ, stała się ostateczna.
W odpowiedzi na skargę organ przychylił się do stanowiska, iż rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2012 r. dotyczy sprawy rozstrzygniętej już poprzednio decyzją ostateczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Wskazany przepis art. 156 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
- 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
- 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,
- 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
- 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
- 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W sprawie jest oczywistym, iż organ dokonał weryfikacji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. decyzji ostatecznej – rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., bowiem od wskazanego rozkazu strona nie składała środka zaskarżenia.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że ochrona trwałości decyzji ostatecznej powinna być rozumiana w szerszym kontekście niż wyłącznie jako niedopuszczalność wniesienia zwykłego środka zaskarżenia (odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). W istocie rzeczy decyzja ostateczna oznacza, że sprawa została rozstrzygnięta w definitywny sposób (p. wyrok NSA z 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 730/98 – Lex nr 41768).
Rozstrzygnięcie przez organ sprawy w trybie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., w sytuacji niezłożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy prowadzi do konieczności stwierdzenia nieważności wydanego później rozkazu, z uwagi na wadliwość wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.
Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia doręczenia stronie postanowienia z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] nie podlegała badaniu, bowiem przedmiotem oceny w niniejszej sprawie była legalność jedynie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r.