Uzasadnienie
W dniu 30 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo adwokat A.L., ustanowionej z urzędu pełnomocnik S.K., informujące o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 r. Jednocześnie pełnomocnik wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w ramach przyznanego stronie skarżącej prawa pomocy, z uwagi na braki oświadczenia złożonego przez pełnomocnika, dotyczącego opłacenia kosztów pomocy prawnej.
Od powyższego postanowienia pełnomocnik wniosła w ustawowym terminie sprzeciw, oświadczając jednocześnie, że koszty udzielonej z urzędu pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "ppsa"), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego wywołuje ten skutek, iż Sąd wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej rozpoznaje od początku, tzn. tak jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu.
Zgodnie z treścią art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 461), zwanym dalej rozporządzeniem.
Z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za czynności adwokackie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie takiej opinii przez adwokata wynosi 50% stawki minimalnej w przypadku, gdy uczestniczył on również w postępowaniu w pierwszej instancji. Stawka minimalna wynosi zaś 240 zł.
Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie adwokat A.L. została ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego S.K. na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 września 2013 r., a więc przed zapadnięciem w niniejszej sprawie wyroku. W związku z powyższym należne pełnomocnik wynagrodzenie stanowi 50% stawki minimalnej, czyli 120 (sto dwadzieścia) złotych, powiększone o kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych 60/100) stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 23%, co łącznie składa się na kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych.
Ponadto pełnomocnik złożył wymagane przez § 20 rozporządzenia oświadczenie o nieopłaceniu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w całości ani w części.
Zatem zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie pełnomocnikowi z urzędu żądanego wynagrodzenia, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 ppsa w związku z art. 250 ppsa oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, orzekł, jak w sentencji.