Uzasadnienie
S. K. wraz ze skargą na decyzję Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy przyznania mu świadczenia specjalnego, zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.
We wniosku podał, że jest osobą samotną, inwalidą I grupy, nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności. Oświadczył, że utrzymuje się z renty socjalnej ZUS w wysokości 500 zł, a mieszka w mieszkaniu o pow. 28 m2. Podniósł, że renta obciążona jest egzekucją komorniczą w kwocie 200 zł miesięcznie.
Do wniosku dołączył kserokopię orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz kserokopię odcinka otrzymywanej renty za miesiąc lipiec 2013 r.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych, skarżący jest osobą samotną, schorowaną, nie ma żadnego majątku ani oszczędności, a jego jedyny dochód stanowi renta w wysokości 831,15 zł brutto - 509,57 zł netto (po potrąceniu z tytułu egzekucji sądowej w wysokości około 200 zł). Korzysta z pomocy ośrodka pomocy społecznej w formie zasiłku pielęgnacyjnego oraz dodatku mieszkaniowego.
W konsekwencji oznacza to, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.