Uzasadnienie
W dniu 22 października 2014 r. Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (na właściwym formularzu) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na bliski termin rozprawy (5 listopada 2014 r.)
Skarżący oświadczył, że pomimo wspólnego zamieszkiwania w jednym domu z rodzicami i siostrą, faktycznie prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 389 zł netto miesięcznie oraz zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł netto miesięcznie. Wskazane wyżej zasiłki zostały przyznane do dnia 29 lutego 2016 r., co wynika z załączonych do akt administracyjnych kserokopii decyzji Prezydenta Miasta B. odpowiednio z dnia [...] i [...] kwietnia 2013 r. (karty nr 229-231). W aktach administracyjnych znajduje się również kserokopia orzeczenia z dnia [...] lutego 2013 r. o stopniu niepełnosprawności skarżącego (karta nr 67).
Z. P. podał, że jest właścicielem w 3/8 części budynku mieszkalnego o powierzchni 148 m² (według oświadczenia skarżącego budynek ten nadaje się do remontu kapitalnego), budynku gospodarczego o powierzchni 20 m² oraz gruntów o wielkości 713 m², nie posiada jednak oszczędności.
Z otrzymywanych zasiłków skarżący opłaca podatek od nieruchomości, śmieci, gaz z butli, wodę, a także dokłada się do opłat za prąd i wyżywienie, w kosztach których partycypują jego rodzice.
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Należy stwierdzić, że skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit "e" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Natomiast stosownie do treści art. 262 p.p.s.a przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Stosownie do treści art. 245 § 1 i 3 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dochód gospodarstwa domowego skarżącego (zasiłki otrzymywane w ramach pomocy społecznej w łącznej wysokości 537 zł miesięcznie), po uwzględnieniu stałych wydatków oraz faktu, że dochód ten stanowi jedyne źródło utrzymania osoby niepełnosprawnej, nieposiadającej oszczędności i korzystającej z pomocy finansowej rodziców, pozwala uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku koniecznego utrzymania skarżącego. Z tego względu przyznanie Z. P. prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata jest zasadne.
Wyjaśnić należy, że Sąd odstąpił od żądania dokładnego wykazania kosztów utrzymania z uwagi na wysokość kwoty, jaką dysponuje skarżący na wydatki miesięcznie oraz ze względu na korzystanie z pomocy finansowej opieki społecznej i rodziców.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 i art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.