Uzasadnienie
Decyzją z 23 lutego 2026 r., nr [...], na podstawie art. art. 272 ust. 8, ust. 22-26 w zw. z art. 300 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 960, dalej: "u.p.w."), art. 63 § 1 oraz art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1977 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111, dalej: "o.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."), Wójt Gminy ustalił dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb W., nr KW [...], o powierzchni 8262 m˛ (w tym 6347 m˛ powierzchni utwardzonej) za poszczególne kwartały 2024 roku (4 kwartały) opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości po 793,50 zł za każdy kwartał.
W uzasadnieniu podjętej decyzji organ przedstawił stan faktyczny, w którym wskazał, że w dniu 29 grudnia 2025 r. w drodze informacji ustalił wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla przedmiotowej działki za rok 2024.
D. J. (dalej: "skarżący") złożył reklamację, w której wskazał, że opłata nie powinna zostać naliczona z uwagi na fakt, że przedmiotowa działka jest objęta systemem kanalizacji typu otwartego. Ponadto zarzucił, że organ nie podał w jaki sposób określił zasięg obszaru oraz nie wykazał na podstawie dokumentacji technicznej lub innych dokumentów położenia ewentualnego systemu oraz nie przedstawił argumentów uzasadniających stanowisko, że wspomniana nieruchomość położona jest na obszarze, który pozostaje poza systemem.
Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego niewykazania w jaki sposób został określony zasięg obszaru nieruchomości organ wyjaśnił, że skarżący w dniu 29 lipca 2025r. otrzymał pismo w sprawie konieczności złożenia oświadczenia. Wobec braku złożenia przez stronę oświadczenia, o którym mowa w art. 552 § 2b u.p.w. oraz brakiem przedstawienia dokumentacji dotyczącej wielkości powierzchni utwardzonej na przedmiotowej działce, jak też brakiem wskazania przez stronę jaką powierzchnię stanowi powierzchnia biologicznie czynna na przedmiotowej nieruchomości w złożonej reklamacji – organ przyjął dla przedmiotowej działki powierzchnię zabudowy wynoszącą ok. 6347 m2, którą ustalił w oparciu o dokonane przez siebie pomiary z wykorzystaniem narzędzi pomiarowych w programie Gison na zdjęciach satelitarnych dotyczących przedmiotowej nieruchomości.
Rozważając kwestię ujęcia danej nieruchomości w system kanalizacji otwartej i zamkniętej organ podkreślił, że nie ma wątpliwości, że przedmiotowa działka jest wyposażona w wewnętrzny system kanalizacji, natomiast system ten nie jest w żaden sposób podłączony do gminnej sieci kanalizacji deszczowej - co przesądza o konieczności naliczenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.
Zdaniem organu definiując pojęcie "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy kierować się jego słownikowym znaczeniem. Zgodnie z tym znaczeniem "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", którym posługuje się ustawa Prawo wodne należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzenia z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być urządzenia kanalizacji deszczowej jak i ogólnospławnej. Obszar, na którym znajduje się nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], obręb W. nie jest podłączony do takiego systemu. Wybudowanie wewnętrznego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych nie wyłącza konieczności ustalenia opłaty za zmniejszenie retencyjności nawet w przypadku posiadania instalacji/urządzeń do retencjonowania wody. W przypadku posiadania urządzeń do retencjonowania wody (w zależności od ich pojemności) stawka opłaty jest niższa zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2023 r., poz. 2471, dalej: "rozporządzenie j.s.o.").
Organ wskazał, że zgodnie z posiadanym przez stronę pozwoleniem wodnoprawnym z 18 stycznia 2008 r., nr [...], odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest ziemia (rów melioracyjny), a nie system kanalizacji deszczowej.
Wskazano, że zgodnie z uzyskanym przez Gminę K. pozwoleniem na użytkowanie zbiornika retencyjnego z dnia 24 czerwca 2011 r., nr [...], które zostało wydane na podstawie pozwolenia na budowę, pozwolenia wodno- prawnego i dokumentacji technicznej powykonawczej - na działce [...] obręb U. został wybudowany zbiornik retencyjny wraz z rozbudową kanalizacji deszczowej, modernizacją rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...] obręb W., nr [...] obręb U. oraz nr [...] obręb P. i budową drogi technologicznej wzdłuż rowu melioracyjnego, na działkach nr [...], [...], [...], części działki nr [...], [...] i części działki [...] obręb P. oraz na działce [...] obręb U.. Budowa kanalizacji deszczowej obejmowała budowę po nowej trasie rurociągu o przekroju 1000 mm oraz przebudowę istniejącego kanału kanalizacji deszczowej 800 (w działce nr [...]) - do nowej studni. Zgodnie z ww. pozwoleniem: działki nr [...] obręb U. oraz [...] obręb P. zostały wykorzystane do odprowadzania wód deszczowych z rurociągu transportującego wodę deszczową z nowo zurbanizowanych terenów położonych w sąsiedztwie.
Wykorzystanie dotychczasowych rolniczych urządzeń melioracyjnych położonych na działkach nr [...] do tego celu jest związane z faktem, iż Gmina K. była do niedawna wyłącznie gminą wiejską i dopiero szybki rozwój zabudowy mieszkaniowej obszarów położonych w pobliżu granicy z Miastem S. wymusił budowę kanalizacji deszczowej o charakterze nierolniczym, co z kolei spowodowało konieczność wykorzystania i przebudowy już istniejących rowów melioracyjnych dla potrzeb odprowadzenia wody deszczowej z obszarów zurbanizowanych i budowy zbiornika retencyjnego z uwagi na potrzebę wyeliminowania zalewania (podtapiania) terenów położonych poniżej w obrębie U..
Natomiast rów melioracyjny, do którego obecnie wprowadza wody deszczowe skarżący, położony na terenie działki nr [...] obręb W. i w działce nr [...] obręb U. nie wchodzi w skład powyższego systemu kanalizacji deszczowej i nadal wchodzi w skład systemu rolniczych urządzeń melioracyjnych wybudowanych w latach 60-tych dla obsługi okolicznych terenów rolniczych przez KPGR z siedzibą w S., który przebiega od miejscowości B. do obrębu U., nadal służy odwodnieniu terenów rolniczych. Oczywiście nadmiar wody z rolniczych urządzeń melioracyjnych może dostać się do systemu kanalizacji deszczowej, jednak zasadniczo rowy melioracyjne mają za zadanie wchłonąć w glebę wodę z opadów.
W związku z powyższym stwierdzono, że wody deszczowe z działek wskazanych w opinii w sprawie przebiegu sieci kanalizacji deszczowej przedłożonej przez skarżącego, odprowadzane są do rowu melioracyjnego w działce nr [...] obręb W., który nie stanowi części otwartego gminnego systemu kanalizacji deszczowej - co potwierdza uzyskane przez stronę skarżącą pozwolenie wodnoprawne z 8 stycznia 2008 r., z którego wynika, że odbiornikiem wód opadowych jest ziemia, czyli konkretnie rów melioracyjny stanowiący działkę [...] obręb W.. Sposób odprowadzenia wód deszczowych od czasu wydania pozwolenia dla skarżącego nie zmienił się do chwili obecnej.
Organ dodał, że ustawodawca w art. 269 ust 2 u.p.w. wprowadził tylko dwa zwolnienia przedmiotowe, które dotyczą jezdni dróg publicznych oraz dróg kolejowych i za te nieruchomości nie ponosi się opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej wydanie informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej (dotyczy I, II, III i IV kwartału 2024 r.).
Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postepowania t.j. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że:
- a) działka nr [...], obręb W., nr KW [...] znajduje się na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, podczas gdy wody opadowe i roztopowe z tejże działki są odprowadzane do rowu melioracyjnego (będącego w istocie ciekiem naturalnym), znajdującego się we władaniu Gminy K., który to rów stanowi element gminnego systemu kanalizacji otwartej, a następnie wody te za pośrednictwem ww. rowu trafiają do wód powierzchniowych, przy czym zgodnie z danymi zawartymi na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski ww. rów melioracyjny posiada status cieku o nazwie "Dopływ z Warzymic" i jest uwzględniony jako ciek o charakterze naturalnym w Planie Gospodarowania Wodami, a zaliczenie cieków do urządzeń melioracji wodnych było konsekwencją wywodzącą się z przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230), które cieki wodne naturalne o szerokości dna do 1,5 m w ich dolnym biegu, zaliczały wprost do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (art. 91 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne z 1974 r.), co w konsekwencji winno prowadzić do ustalenia przez organ charakteru cieku na podstawie źródłowej dokumentacji hydrograficznej znajdującej się obecnie w zasobach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Szczecinie, a także wykazania przez organ, że ów ciek naturalny (rów melioracyjny) nie stanowi części systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej dla obszaru, na którym położona jest działka ewidencyjna nr [...] poprzez wskazanie źródłowej dokumentacji planistycznej dla obszaru P. identyfikującej w sposób jednoznaczny, które z cieków naturalnych znajdujących się na tym obszarze oraz elementów infrastruktury technicznej służących do odprowadzania wód opadowych i roztopowych znajdują się we władaniu gminy i którymi odprowadzane są wody opadowe i roztopowe dalej do wód, by wykazać, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane za pośrednictwem cieku naturalnego "Dopływ z Warzymic" do systemu nie są włączone. Przy czym należy uwzględnić, iż ciek o nazwie "Dopływ z Warzymic" obejmuje swoim zasięgiem obszar wykraczający poza położone w bezpośrednim otoczeniu działki ewidencyjnej nr [...], pozostałe działki należące do podmiotów powiązanych ze skarżącym, dla których organ również nalicza opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej;
- b) bezpodstawne przyjęcie, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane z działki nr [...] są odprowadzane do ziemi, podczas gdy są one odprowadzane do cieku wodnego o charakterze naturalnym o nazwie "Dopływ z Warzymic", który został zaliczony do urządzeń melioracji wodnych na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne z 1974 r. (art. 91 ust. 4 pkt 1), a następnie za jego pośrednictwem tj. z rowu melioracyjnego oznaczonego symbolem [...] (obręb W. z którego wody przejmuje rurociąg r-l z wylotem do rowu R-2 (zlokalizowanego na działce nr [...], obręb Ś. [...] miasto S.) stanowiący dopływ rzeki Bukowa, są odprowadzane do wód powierzchniowych, aż do Morza Bałtyckiego, co w konsekwencji doprowadziło organ do przekonania, że ów rów melioracyjny będący w rzeczywistości ciekiem naturalnym, nie jest częścią systemu kanalizacji deszczowej otwartej lub zamkniętej dla obszaru, na którym zlokalizowana jest działka ewidencyjna nr [...], podczas gdy analiza Mapy Podziału Hydrograficznego Polski oraz dokumenty dotyczące urządzeń melioracji wodnych i ich statusu, w odniesieniu do dokumentacji planistycznej Gminy K. dla wspomnianego obszaru, winny doprowadzić organ do przekonania, że ciek wodny "Dopływ z Warzymic" stanowi element systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej dla obszaru W. a tym samym opłata od zmniejszenia naturalnej retencji terenowej jest nienależna.
- c) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek zastosowania opłaty o jakiej mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego tj. analizy dokumentacji planistycznej gminy, umiejscowienia infrastruktury kanalizacji deszczowej, ustalenia podmiotów zarządzających poszczególnymi jej elementami, opinii biegłego z zakresu geodezji, planistyki tudzież innej specjalizacji niezbędnej dla określenia wskazanych elementów stanu faktycznego, określenia granic obszaru, który zdaniem organu nie jest objęty systemem kanalizacji deszczowej.
Nadto skarżący zarzucił naruszenia prawa materialnego tj.: art. 269 ust. 1 Prawa wodnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dla zwolnienia z obowiązku opłaty wskazanej ww. przepisie jest konieczne, aby wewnętrzny system kanalizacji deszczowej istniejący na działce nr [...] (znajdujący się w kompleksie 19 działek, które wzajemnie są połączone ze sobą systemem kanalizacji deszczowej) był dodatkowo podłączony do zewnętrznego systemu kanalizacji deszczowej wykonanego przez organ dla terenów zurbanizowanych, podczas gdy ustawodawca nie wprowadza konieczności podłączenia nieruchomości do zewnętrznej kanalizacji deszczowej bezpośrednio, a wymaga jedynie, aby obszar, na którym znajduje się dana nieruchomość był ujęty w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż wbrew twierdzeniom Gminy obszar, na którym znajduje się nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] jest podłączony do systemu kanalizacji otwartej, w ten sposób, że wody z działki nr [...] są odprowadzane do naturalnego cieku wodnego jakim jest "Dopływ z Warzymic" sklasyfikowanego jako rów melioracyjny, który dalej odprowadza wody opadowe do rzeki Bukowej położonej w granicach administracyjnych miasta S., a następnie do Morza Bałtyckiego. Rów ten wraz z wewnętrzną kanalizacją deszczową istniejącą na działce nr [...] stanowi element systemu kanalizacji otwartej jaki znajduje się na terenie Gminy K..
Zdaniem skarżącego Gmina K. w zaskarżonej decyzji w sposób błędny i zawężony dokonała wykładni definicji "systemu kanalizacji otwartej i zamkniętej". Skarżący zaznaczył, że prawo wodne nie zawiera legalnej definicji pojęcia "kanalizacji deszczowej" (otwartej czy zamkniętej). Wobec powyższego w celu wyinterpretowania odpowiedniej normy prawnej, w pierwszej kolejności zastosowanie powinna znaleźć wykładnia językowa, zgodnie z którą pod pojęciem "kanalizacji" należy rozumieć "system rur, kanałów i specjalnych urządzeń, służących do odprowadzania ścieków i wody deszczowej. Trzeba przy tym jednak pamiętać, że prawo wodne posługuje się pojęciem "system kanalizacji deszczowej", tak więc system ten, winien służyć jedynie odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych, a nie np. ścieków.
W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie należy przeprowadzić powtórną i wnikliwą analizę stanu faktycznego, z uwzględnieniem dokumentów planistycznych gminy szczegółowej informacji w zakresie elementów infrastruktury składających się na system kanalizacji gminy oraz wiadomości specjalnych posiadanych przez biegłych z dziedziny geodezji, planistyki, infrastruktury i urządzeń kanalizacji, celem ustalenia i wykazania czy na terenie gminy istnieje system kanalizacji otwartej, ujawnienia jego struktury i organów/podmiotów zarządzających, a także jednoznaczne określenie charakteru cieku wodnego o nazwie "Dopływ z Warzymic", czyli rowu melioracyjnego, o którym mowa w skardze, w oparciu o bieżący stan faktyczny, aktualną dokumentację, a przede wszystkim opinie biegłych, z zakresu odpowiednich dla przedmiotu niniejszego postępowania, specjalizacji.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.
Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 34 pkt 4 u.p.w., jako szczególne korzystanie z wód kwalifikowane jest wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Stosownie do art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Zgodnie z § 9 pkt 1 rozporządzenia j.s.o., jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem wynosi 0,50 zł za 1 m˛ na 1 rok.
Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 1797/24 (dotyczącym tego samego systemu odprowadzania wód opadowych z gruntu na terenie Gminy K. a dot. działki [...], obręb W.), z którego wynika, że sytuacji, kiedy nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych.
Przez systemy kanalizacji zamkniętej lub otwartej ustawodawca rozumie w ogóle organizację odprowadzania wód opadowych: zarówno jej stronę techniczną, jak i podmiotową. System to nie tylko zespół współpracujących urządzeń, ale również zarządzanie tymi urządzeniami. Nie może przy tym chodzić o system kanalizacji wewnętrznej należący do właściciela nieruchomości i przez niego zarządzany.
Oznacza to, że nie jest uzasadnione stwierdzenie, zgodnie z którym istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko skarżącego, że istniejąca na jego nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości, jest systemem, o którym mowa w przepisach Prawa wodnego. Obszar, na którym znajduje się nieruchomość stanowiąca przedmiotową działkę, nie jest podłączona do takiego systemu.
Retencja wody nie oznacza odprowadzania wody np. do rowu melioracyjnego, ale czasowe zatrzymanie obiegu wody, czyli zjawisko (naturalne lub sztuczne) zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią. Retencjonowanie wody sztuczne określa się w jednostkach objętości. Nie można utożsamiać urządzeń do retencjonowania wody z urządzeniami do odprowadzania wody, tak jak wykazuje skarżący. Urządzenia, na która wskazuje skarżący służą wyłącznie odprowadzaniu wody do urządzeń melioracyjnych. Na przedmiotowej nieruchomości nie ma urządzeń do zatrzymywania tzn. przechowywania wody, czyli zbiorników retencyjnych. Z kolei rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody.
Podkreślenia wymaga, że wody opadowe są odprowadzane do rowu melioracyjnego – co potwierdza też pozwolenie wodnoprawne, zaś tego sposobu odprowadzania wody nie można traktować jako ujęcie obszaru działki w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Jak wynika z akt sprawy i co zostało wykazane, że na przedmiotowej działce doszło do wyłączenia ponad 70% powierzchni na skutek wykonywania robót lub obiektów budowlanych, a działka położona jest na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej i oprócz urządzeń odprowadzających wody deszczowe i roztopowe do rowu melioracyjnego nie stwierdzono istnienia urządzeń do retencjonowania wody.
Mając powyższe na względzie brak było podstaw do uwzględnienia argumentów skarżącego, że konieczna jest powtórna, wnikliwa analiza stanu faktycznego z uwzględnieniem dokumentów planistycznych gminy i szczegółowej informacji w zakresie elementów infrastruktury składających się na system kanalizacji gminy oraz wiadomości specjalnych posiadanych przez biegłych z dziedziny geodezji, planistyki, infrastruktury i urządzeń kanalizacji. Skarżący nie podaje żadnych danych, które dawałyby podstawy do podważenia uprzednio ustalonego stanu w zakresie charakteru urządzeń służących odprowadzeniu wody z jego nieruchomości. W szczególności okoliczność odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości skarżącego do rowu melioracyjnego pozostaje bez zmian i nie jest sporna pomiędzy stroną a organem.
Zdaniem Sądu, organ zebrał pełny materiał dowodowy, dokonał jego oceny i wywiódł z niego prawidłowe wnioski. Za niezasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80). Okoliczność, że skarżący z materiału dowodowego wywodzi inne wnioski niż organ, nie świadczy o naruszeniu przez organ przepisów postępowania.
Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.