Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 9 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Sz 305/26

Uzasadnienie

Komendant Powiatowy Policji w S., działając na podstawie art. 41 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 110 ust. 1,3, 4 pkt 3 oraz at. 114 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.; dalej "u.o.p."), wydał w dniu 12 listopada 2025 r. rozkaz personalny nr [...], w którym zwolnił z dniem 12 listopada 2025 r. ze służby w Policji K. K. (dalej "skarżący"), pozostającego w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w S., dzielnicowego Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w B. KPP w S. w 5 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,168 kwoty bazowej, tj. [...] zł i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł miesięcznie, uprawnionego do świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 i 2 u.o.p. i do nagrody rocznej za rok 2025 w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej "k.p.a") decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ I instancji podał, że orzeczeniem prawomocnym nr [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia 15 stycznia 2025 r. skarżący uznany został za trwale niezdolnego do służby w Policji - kategoria zdrowia "C" i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji. Powyższe orzeczenie wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji w S. w dniu 23 października 2025 r. i wobec braku jego zaskarżenia z dniem 7 listopada 2025 r. stało się ostateczne i prawomocne.

W dniu 17 stycznia 2025 r. skarżący poinformował organ I instancji, że w dniu 15 stycznia 2025 r. stanął przed [...] Rejonową Komisją Lekarską w S., gdzie lekarz orzecznik poinformował go, że uzyskał III grupę inwalidzką w związku ze służbą, a orzeczenie zostanie przesłane w terminie późniejszym.

W związku z tym po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, z dniem 1 lutego 2025 r. skarżący został przeniesiony do dyspozycji organu I instancji.

Organ I instancji powołał się na wyrok NSA o sygn. akt III OSK 2657/23, zgodnie z którym, ostatecznym orzeczeniem komisji lekarskiej jest związany przełożony, który z chwilą, gdy otrzyma informację o tym, że orzeczenie komisji lekarskiej stało się ostateczne, jest zobowiązany do wydania na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p. rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p., policjanta zwalnia się w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską jego całkowitej niezdolności do służby.

Warunkiem zastosowania trybu, o jakim mowa w ww. przepisie jest trwała niezdolność funkcjonariusza do służby stwierdzona przez komisję lekarską. Wydanie decyzji zwolnieniowej na omawianej podstawie jest zatem możliwe wówczas, gdy komisja lekarska wyda stosowne orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność policjanta do służby oraz gdy takie orzeczenie stanie się ostateczne (por. wyrok NSA z 29 października 2020 r. o sygn. I OSK 4376/18).

Organ I instancji podał, że rygor natychmiastowej wykonalności nadał przedmiotowej decyzji ze względu na interes służby, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji oraz interes społeczny wynikający z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wypełniania jej podstawowych zadań zgodnie z art. 1 ust. 2 u.o.p. W interesie społecznym i służby zasadnym jest aby służba w Policji była pełniona przez funkcjonariusza spełniającego warunki określone w art. 25 ust. 1 u.o.p., tj. winien on posiadać zdolność fizyczną do służby w formacjach uzbrojonych. Nadanie niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gwarantuje niezwłoczne wprowadzenie rozstrzygnięcia decyzji w życie celem ochrony interesu społecznego i interesu służby.

Organ I instancji wskazał, że skarżącemu przysługują świadczenia pieniężne wynikające z art. 114 ust. 1 i 2 u.o.p.

Zgodnie z art. 110 ust. 1 u.o.p., policjantowi za służbę pełniona w danym roku kalendarzowym przysługuję nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje, zaś na podstawie art. 110 ust. 3 u.o.p. nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych.

W dniu 13 listopada 2025 r. skarżący odebrał ww. decyzję. Pismem z 21 listopada 2025 r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej w dniu 26 listopada 2025 r.) zwrócił się do organu I instancji o uzupełnienie ww. rozkazu.

W dniu 5 grudnia 2025 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. wydał postanowienie, w którym uzupełnił i sprostował błąd pisarski w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia 12 listopada 2025 r. w następujący sposób:

1. 1. w treści uzasadnienia dodać akapit dotyczący nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności:

"Przepis art. 108 § 1 kpa stanowi, iż decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności m.in. wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na interes społeczny przejawiający się m.in. koniecznością ochrony finansów publicznych oraz konieczność niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie."

2. w treści pouczenia, akapit drugi i trzeci, jest: "Rozkaz podlega wykonaniu w trybie art. 130 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Policjantowi przysługuje prawo do wniesienia odwołania od niniejszej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji za moim pośrednictwem w terminie 14 dni od daty jej doręczenia".

A powinno być:

"Rozkaz podlega wykonaniu w trybie art. 130 § 3 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przed upływem terminu do wniesienia odwołania.

Policjantowi przysługuje prawo do wniesienia odwołania od niniejszej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. za moim pośrednictwem w terminie 14 dni od daty jej doręczenia."

Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 grudnia 2025 r.

Komendant Wojewódzki Policji w S., po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 21 listopada 2025 r., działając na podstawie art. 123 § 1 i 2 i art. 135 k.p.a., wydał w dniu 12 grudnia 2025 r. postanowienie nr [...], w którym odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania nieostatecznej decyzji, tj. rozkazu personalnego nr [...].

Ww. postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 23 grudnia 2025 r.

Pismem z 29 grudnia 2025 r. (30 grudnia 2025 r. - data nadania w polskim urzędzie pocztowym) skarżący złożył odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] i wniósł o jego uchylenie oraz zwrócenie na rachunek bankowy KWP w S. środków pieniężnych, które znajdują się na rachunku depozytowym.

Według skarżącego, ww. rozkaz był przedwczesny, gdyż orzeczenie lekarskie na podstawie, którego był on wydany nie było ostateczne, bowiem doręczono je skarżącemu z dniu 7 listopada 2025 r., zatem orzeczenie lekarskie stało się prawomocne z dniem 22 listopada 2025 r. Podniósł, że nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jego zwolnienia, co naruszyło jego prawa. Zdaniem skarżącego, przedwczesne jego zwolnienie ze służby skutkowało błędnym wyliczeniem należnej mu odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i nagrody rocznej. Ponadto, w ocenie skarżącego, brak było przesłanek do nadania rozkazowi rygory natychmiastowej wykonalności.

Komendant Wojewódzki Policji w S. wydał w dniu 6 lutego 2026 r. decyzję nr [...], w której uchylił rozkaz personalny nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i orzekł o jego zwolnieniu z dniem 22 listopada 2025 r. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że nadanie zaskarżonej decyzji (rozkazowi) rygoru natychmiastowej wykonalności było podyktowane przede wszystkim ważnym interesem społecznym, tożsamym z interesem służby, przejawiającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Długotrwała nieobecność chorobowa skarżącego dezorganizowała organizację służby/pracy w PP w B. KPP w S., powodując konieczność obciążania niewykonanymi przez niego obowiązkami służbowymi innych policjantów (dzielnicowych). Z tego względu nieodzowne było jak najszybsze "uwolnienie" etatu zajmowanego przez ww., aby można go było "obsadzić" innym, dyspozycyjnym funkcjonariuszem i zapewnić prawidłowość funkcjonowania ww. jednostki organizacyjnej. Dobro formacji i służby, jej społeczny wizerunek, zachowanie zdolności do skutecznego i efektywnego działania oraz wykonywania ustawowych zadań ma prymat nad partykularnym interesem policjanta.

Organ odwoławczy podkreślił, że elementy formalne rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby określa § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2023 r., poz. 2269). Rozkaz powinien w szczególności zawierać: oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych, datę wydania rozkazu personalnego, podstawę prawną i datę zwolnienia ze służby, stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny, nazwę stanowiska służbowego oraz jednostki organizacyjnej Policji, uzasadnienie faktyczne i prawne zwolnienia ze służby, pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu. Zapis "w szczególności" oznacza, że jest to, tzw. katalog otwarty - wymienione pozycje są przykładowe i nie wyczerpują wszystkich możliwości.

Zdaniem organu odwoławczego, ww. rozkaz zawiera, po sprostowaniu i uzupełnieniu, elementy wskazane w przywołanym powyżej przepisie. Dodatkowo zawiera określenie stawki dodatku służbowego, grupę zaszeregowania i mnożnik kwoty bazowej, zaś w pouczeniu - wezwanie policjanta do rozliczenia się z dotychczasowych zadań służbowych w terminie do dnia rozwiązania stosunku służbowego. Elementy rozkazu personalnego, tj. braki formalne zakwestionowane przez skarżącego zostały uzupełnione i niejako "naprawione" postanowieniem z dnia 5 grudnia 2025 r. Komendanta Powiatowego Policji w S., na wniosek strony.

Organ odwoławczy uznał, że ww. rozkaz został wydany przedwcześnie, bowiem nastąpiło to zanim orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, podległej Ministrowi Właściwemu ds. Wewnętrznych w S. z dnia 15 stycznia 2025 r., zgodnie z którym funkcjonariusza uznano za trwale niezdolnego do służby w Policji, stało się prawomocne i ostateczne. Organ I instancji błędnie policzył 14-dniowy termin uprawomocnienia się orzeczenia Komisji, tj. od daty wpływu orzeczenia do KPP w S., czyli od dnia 23 października 2025 r., zamiast od dnia doręczenia orzeczenia funkcjonariuszowi, tj. od dnia 7 listopada 2025 r. W niniejszej sprawie bieg 14-dniowego terminu rozpoczął się w dniu 8 listopada 2025 r., a zakończył się w dniu 21 listopada 2025 r., wobec czego dopiero z datą 22 listopada 2025 r. organ I instancji powinien zwolnić skarżącego ze służby w Policji.

Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Organ odwoławczy podał, że skarżący w dniu zwolnienia ze służby w Policji, jak i w terminie późniejszym, nie odwołał się od orzeczenia Komisji Lekarskiej. Organ odwoławczy wskazał, że przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji określona w art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p. ma charakter obligatoryjny i zgodnie z ww. przepisem, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Organ I instancji nie miał więc wyboru i nie mógł pozostawić funkcjonariusza w dalszej służbie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dlaczego nie został on zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 u.o.p. (ze względu na ważny interes służby) lub art. 41 ust. 2 pkt 7 u.o.p. (upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby), organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 41 ust. 2 u.o.p. zawiera przesłanki fakultatywne rozwiązania stosunku służbowego - zapis ustawodawcy: "policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach (...)". W omawianym przypadku zastosowanie obligatoryjnej podstawy zwolnienia, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p. (orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską) był podyktowany bezwzględnością i kategorycznością ww. przepisu, a co za tym idzie prymatem podstawy prawnej zobowiązującej organ do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego nad uznaniem administracyjnym zawartym w art. 41 ust. 2 u.o.p. Przesłanki obligatoryjne są to zdarzenia, których wystąpienie "zmusza" przełożonego w sprawach osobowych, działającego jako organ administracji publicznej, do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Natomiast przesłanki fakultatywne jedynie uprawniają organ do zwolnienia. Oznacza to, że ich wystąpienie (zaistnienie) może, lecz nie musi skutkować zwolnieniem.

Organ odwoławczy podał, że stosownie do art. 43 ust. 1 u.o.p., zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 6 nie może nastąpić przed upływem 12- miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Według danych zawartych w Module Kadrowym SWOP, funkcjonariusz przebywał na długotrwałej, ciągłej absencji chorobowej od października 2023 r., a następnie, w związku z orzeczeniem Komisji Lekarskiej z dnia 15 stycznia 2025 r. w przedmiocie trwałej niezdolności do służby w Policji, był nieobecny w służbie, pozostając w dyspozycji (art. 37a ust. 1 u.o.p.), aż do czasu rozwiązania z dniem 12 listopada 2025 r. stosunku służbowego. Organ odwoławczy uznał, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z zachowaniem wymogu określonego w art. 43 ust. 1 u.o.p.

Odnosząc się do kwestii podatku dochodowego od osób fizycznych wobec twierdzeń skarżącego, że będzie musiał zapłacić podatek w wyższej stawce (z uwagi na przekroczenie progu podatkowego, do czego być może by nie doszło, kiedy zostałby zwolniony ze służby w Policji z początkiem 2026 r.), organ odwoławczy podał, że przepisy u.o.p. regulujące problematykę zwolnienia ze służby w Policji w żaden sposób się do ww. tematyki nie odnoszą, zaś do orzekania w sprawach podatkowych właściwe są odpowiednie organy finansowe. Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 12 listopada 2025 r., dlatego Wydział Finansów KWP w S., po otrzymaniu rozkazu personalnego nr [...] bez zbędnej zwłoki przelał na jego rachunek bankowy świadczenia pieniężne przysługujące w wyniku rozwiązania stosunku służbowego, czyniąc to jeszcze w 2025 r., aby "zamknąć" ww. rok rozliczeniowy, które to należności zwolniony funkcjonariusz zwrócił na rachunek bankowy ww. jednostki budżetowej, prawdopodobnie chcąc uniknąć ich wykazania w dochodach rocznych uzyskanych w roku podatkowym 2025.

Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go rozkazu personalnego, zasądzenie kosztów postępowania, a także o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do wskazania, czy i kiedy na stanowisko, które skarżący zajmował do dnia 31 stycznia 2025 r. został mianowany inny funkcjonariusz lub powierzono mu obowiązki przypisane do tego etatu.

Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

1. 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., poprzez utrzymanie rozkazu organu I instancji w części w mocy, podczas, gdy akt sprawy wynikało, że nie został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby, a w konsekwencji całkowicie uniemożliwiło mu to udział w postępowaniu przed organem I instancji i przedstawienie okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, co winno skutkować uchyleniem decyzji w całości i przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;
2. 2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie rozkazu organu I instancji w części w mocy, podczas, gdy akt sprawy wynikało, że nie umożliwiono mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów na etapie postępowania przed organem I instancji, choć przedstawiłby okoliczności i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, co winno skutkować uchyleniem decyzji w całości i przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a także nie umożliwiono mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów na etapie postępowania przed organem II instancji;
3. 3. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez utrzymanie rozkazu organu I instancji w części w mocy, podczas, gdy naruszał on zasadę dwuinstancyjności postępowania wobec pozbawienia go udziału w postępowaniu przed organem I instancji, co winno skutkować uchyleniem decyzji w całości i przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;
4. 4. art. 136 § 2 k.p.a., poprzez przeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji, gdy rozkaz organu I instancji został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, gdy skarżący nie złożył wniosku o przeprowadzenie takiego postępowania, lecz od początku domagał się uchylenia rozkazu personalnego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia,
5. 5. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez nierozpoznanie ponownie sprawy w całości, tj. w zakresie rozstrzygnięć o przyznanych świadczeniach pieniężnych oraz nagrodzie rocznej, co winno skutkować uchyleniem decyzji w całości i przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;
6. 6. art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy w sposób wszechstronny, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, a także poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, zaś w uzasadnieniu prawnym organ nie wskazał wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, co najmniej w zakresie części decyzji dotyczącej przyznanych świadczeń pieniężnych i nagrody rocznej, co winno skutkować uchyleniem decyzji w całości i przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;
7. 7. art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na zmianie rozkazu organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia go ze służby na datę uprawomocnienia się orzeczenia komisji lekarskiej, podczas, gdy data zwolnienia ze służby powinna wynikać z faktycznej daty wydania ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby, co implikowało jego przedwczesne zwolnienie ze służby, miało wpływ na wysługę lat i wysokość przysługującego świadczenia emerytalnego oraz świadczeń, o których mowa w rozkazie organu I instancji;
8. 8. art. 108 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu w części dotyczącej nadania mu klauzuli natychmiastowej wykonalności, a wcześniej poprzez wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania tego rozkazu w sytuacji, gdy ustalony stan faktyczny nie pozwalał na przyjęcie, że w sprawie występuje przesłanka interesu społecznego, ani żadna inna, co spowodowało przedwczesne moje zwolnienie ze służby.

Zarzuty zostały uszczegółowione w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Spór dotyczy określenia daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.

Bezsporne jest, że orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia 15 stycznia 2025 r. skarżący uznany został za trwale niezdolnego do służby w Policji - kategoria zdrowia "C" i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji.

Powyższe orzeczenie wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji w S. w dniu 23 października 2025 r., zaś 7 listopada 2025 r. zostało doręczone skarżącemu.

Należało zatem przyjąć, że ww. orzeczenie stało się ostateczne w dniu 22 listopada 2025 r., po upływie 14-dniowego terminu do jego zaskarżenia.

Organ odwoławczy uznał, że 22 listopada 2025 r. był dniem, z którym skarżącego należało zwolnić ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p.

Zdaniem skarżącego, data zwolnienia go ze służby winna odpowiadać dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj. 6 lutego 2026 r.

Zgodnie z art.41 ust.1 pkt 1 u.o.p., policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską.

Orzeczenie wydawane przez komisję lekarską rozstrzyga co do istoty sprawy, na podstawie wyników badań lekarskich oraz dokumentacji medycznej o zdolności funkcjonariusza do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia danej osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia, czy zwolnienia ze służby.

Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że organ orzekający w rozpoznawanej sprawie był związany poczynionymi przez komisję lekarską ustaleniami odnoszącymi się do zdolności skarżącego do służby.

Powyższe prowadzi do wniosku, że dysponując orzeczeniem komisji lekarskiej stwierdzającym trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji, właściwy organ Policji był uprawniony do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p.

Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że zastosowanie przewidzianej w nim instytucji nie zależy od uznania organu. Ustawodawca używając zwrotu "policjanta zwalnia się ze służby" przesądził, że w określonej sytuacji właściwy przełożony nie ma innego wyboru, lecz jest zobowiązany do rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego. Zwolnienie policjanta ze służby może być skuteczne wtedy, gdy zaistniały wszystkie warunki wymagane ustawą. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji zwolnieniowej zanim przesłanki te nie zostaną spełnione. Warunkiem zastosowania trybu, o jakim mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, jest trwała niezdolność funkcjonariusza do służby stwierdzona przez komisję lekarską. Wydanie decyzji zwolnieniowej na omawianej podstawie jest zatem możliwe wówczas, gdy komisja lekarska wyda stosowne orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność policjanta do służby oraz gdy takie orzeczenie stanie się ostateczne (por. wyrok NSA z 29 października 2020 r. o sygn. I OSK 4376/18; wyrok NSA z 7 czerwca 2024 r. o sygn. III OSK 2657/23).

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 25 ust. 1 u.o.p., służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

Z przepisu tego jednoznacznie zatem wynika, iż służbę może pełnić jedynie osoba posiadająca zdolność fizyczną do jej pełnienia, natomiast okoliczność ta stwierdzana jest przez uprawnione do tego komisje lekarskie.

W niniejszej sprawie oznacza to, że po dacie 21 listopada 2025 r. skarżący nie mógł pełnić służby, bo był do niej niezdolny.

Jedynym terminem ochronnym jaki przewidują przepisy u.o.p. jest art. 43 ust. 1, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p. nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestana służby z powodu choroby.

Jak wskazał organ odwoławczy, według danych zawartych w Module Kadrowym SWOP, skarżący przebywał na długotrwałej, ciągłej absencji chorobowej od października 2023 r., a następnie, w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej z dnia 15 stycznia 2025 r. w przedmiocie trwałej niezdolności do służby w Policji, był nieobecny w służbie, pozostając w dyspozycji (art. 37a ust. 1 u.o.p.), aż do czasu rozwiązania z dniem 12 listopada 2025 r. stosunku służbowego. Należy zatem uznać, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z zachowaniem wymogu określonego w art. 43 ust. 1 u.o.p.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął za datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji datę, w której orzeczenie komisji lekarskiej stało się ostateczne.

Stosownie do § 19 ust. 1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2023 r. poz. 2269; dalej "rozporządzenie MSW z 2013 r."), nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby.

Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 19 ust. 2 rozporządzenia MSW z 2013 r.).

Na podstawie § 22 rozporządzenia MSW z 2013 r., rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać:

1. 1) oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych;
2. 2) datę wydania rozkazu personalnego;
3. 3) podstawę prawną i datę zwolnienia ze służby;
4. 4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny;
5. 5) nazwę stanowiska służbowego oraz jednostki organizacyjnej Policji;
6. 6) uzasadnienie faktyczne i prawne zwolnienia ze służby;
7. 7) pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych;
8. 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego.

Zgodnie z § 24 rozporządzenia MSW z 2013 r., przełożony właściwy w sprawach osobowych po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta niezwłocznie zwalnia go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby.

Zdaniem Sądu, rozkaz personalny z dnia 12 listopada 2025 r. zawierał wszystkie niezbędne elementy, wymienione w § 22 rozporządzenia MSW z 2013 r.

Wskazanie w rozkazie uprawnień skarżącego do świadczeń pieniężnych i nagrody rocznej należy, w ocenie Sądu, potraktować jako informację o przysługujących skarżącemu uprawnieniach. Brak jest bowiem przepisu nakazującemu organowi wyliczenie w rozkazie personalnym o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby kwot należnych mu świadczeń.

Przyznanie stosownych kwot świadczeń funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby następuje odrębnie, zaś informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zawiera świadectwo służby zgodnie z § 25 ust. 3 rozporządzenia MSW z 2013 r.

Odnośnie rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazać należy, że zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.

Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna, mimo że nie jest ostateczna. Ocena, czy istnieją przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, należy do organu, który wydał decyzję.

W niniejszej sprawie organ I instancji uzasadnił nadanie rozkazowi personalnemu z 12 listopada 2025 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Fakt, że strona nie podziela stanowiska organu I instancji widoczny był już we wniosku skarżącego o wstrzymanie natychmiastowego wykonania ww. rozkazu personalnego, który został rozpoznany przez organ odwoławczy w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2025 r.

Nadanie rygoru na podstawie przepisu art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji, a nie w zakresie jej ostateczności, i nie powoduje żadnych skutków dla trybu i sposobu przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy na skutek wniesionego przez stronę odwołania. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest uzależnione od prawidłowości decyzji, której rygor ma zostać nadany (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2025 r. o sygn. III OSK 2105/22).

Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję, w której określił późniejszą datę zwolnienia skarżącego ze służby niż organ I instancji, kwestia nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności utraciła na znaczeniu. Zapadło bowiem orzeczenie zmieniające, czego skutkiem jest wygaśnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania, w postaci braku zawiadomienia go o toczącym się postępowaniu, zaznajomienia z materiałem dowodowym, brakiem możliwości składania wniosków dowodowych nie miały, w ocenie Sądu, decydującego wpływu na rozpoznanie sprawy.

Wskazać należy, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, organ odwoławczy rozpoznał sprawę na podstawie zebranego materiału dowodowego i odniósł się do zarzutów odwołania. Okoliczność, że skarżący nie podziela stanowiska organu nie świadczy o naruszeniu przez ten organ przepisów postępowania.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie ar. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.