Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1218/12 oddalił skargę W. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej
W dniu 30 stycznia 2013 r. skarżący zgłosił na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku (ani nieruchomości, ani ruchomości, ani oszczędności).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2).
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).
Jak wynika z akt skarżący, wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Wyjaśnić należy, że z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy dotyczący choroby zawodowej, skarżący, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zwolniony od obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych w tej sprawie. W konsekwencji powyższego, wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, gdyż takie zwolnienie zostało skarżącemu przyznane na mocy powyżej wskazanej ustawy.
Wobec powyższego, Sąd rozpoznał wniosek skarżącego w zakresie żądania przyznania mu przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
W tej sytuacji należało ustalić, czy w sprawie została spełniona przesłanka przyznania stronie prawa pomocy w zakresie częściowym, określona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Sąd dokonał analizy sytuacji materialnej, życiowej i ekonomicznej skarżącego na podstawie oświadczeń i informacji zawartych we wniosku, a także w oparciu o ogólną wiedzę i doświadczenie życiowe.
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją sądową przewidzianą dla osób ubogich, tzn. bez dochodów lub z niewielkim dochodem, bez oszczędności i majątku, znajdujących się naprawdę w trudnej sytuacji finansowej, ekonomicznej, bytowej.
W ocenie Sądu, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów profesjonalnego pełnomocnika zatrudnionego z wyboru bez uszczerbku dla utrzymania siebie, albowiem jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe. W takiej sytuacji nie można uznać, ze skarżący jest w stanie wygospodarować dodatkowe środki na zatrudnienie pełnomocnika.
Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżący spełnia przesłankę przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i na tej podstawie prawnej orzekł jak w postanowieniu.