Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. S. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Następnie postanowieniem z dnia 25 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy WSA w Szczecinie przyznał ustanowionemu pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie [...]zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
W dniu 8 sierpnia 2018 r. adwokat złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, od rzeczonego wyroku Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r.
Natomiast w piśmie z dnia 14 maja 2019 r. ustanowiony pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, w zakresie kosztów sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, oświadczając, że nie zostały one opłacone ani w całości, ani w części.
Ponadto pełnomocnik wniósł o przyznanie przedmiotowych kosztów w wysokości 150% opłaty minimalnej wywodząc, że przygotowanie i sporządzenie opinii wymagało znacznego nakładu pracy i czasu oraz, że z uwagi na uciążliwy charakter skarżącego musiał zmagać się z szeregiem jego niepokojących i uciążliwych działań, przez które trudno było osiągnąć porozumienie.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.– dalej P.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 - dalej rozporządzenie).
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji 50 % opłaty określonej w pkt 1 tego paragrafu (tj. w niniejszej sprawie [...] zł), nie mniej niż [...] zł.
W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nie przekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4 następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Uwzględniając przywołane kryteria, charakter i stopień zawiłości przedmiotowej sprawy oraz związany z tym nakład pracy pełnomocnika, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania przyznania na jego rzecz wynagrodzenia w wysokości 150% opłaty minimalnej. O powyższym nie może przesądzać również uciążliwy charakter skarżącego.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, że nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekracza granic zwykłej staranności (post. WSA w Krakowie z dnia 13 września 20016 r., sygn. akt II AKz 350/06).
W niniejszej sprawie aktywność pełnomocnika polegała na stawieniu się na jednej rozprawie, zapoznaniu się z aktami sprawy oraz sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w której podtrzymał stanowisko Sądu. Tym samym pełnomocnik z urzędu nie przyczynił się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
W tej sytuacji należało, w pkt II sentencji, odmówić przyznania wynagrodzenia w zakresie przekraczającym kwotę, określoną w pkt I sentencji.
Natomiast stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli 50% z opłaty wynoszącej [...] zł, co stanowi kwotę [...]zł (1/2 z [...] zł). Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę [...]zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b wyżej wskazanego rozporządzenia, orzec należało jak na wstępie.