Uzasadnienie
W złożonym - na urzędowym formularzu (PPF) - wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca M. M. zaznaczyła, że domaga się ustanowienia adwokata. Podniosła, że nie posiada dostatecznej wiedzy prawniczej, jak też możliwości finansowych w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Jedyne źródło jej utrzymania stanowi bowiem kwota 840 zł brutto (666 zł netto) z tytułu wynagrodzenia za pracę (1/2 etatu). Z kwoty tej skarżąca pokrywa wydatki związane z podatkami, opłatami, telefonem, utrzymaniem własnym i domu. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności, akcji, udziałów, obligacji, jak też wartościowych ruchomości.
Rozpoznając niniejszy wniosek zważono, co następuje:
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że obecny wniosek M. M. jest już drugim złożonym w przedmiotowej sprawie. W następstwie rozpoznania pierwszego – postanowienie tut. Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. – została ona zwolniona od części kosztów sądowych tj. wpisu od skargi. Aktualnie M. M. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że żądanie strony dotyczy przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie, na co wskazuje brzmienie art. 245 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Wsparcie strony w takich właśnie granicach ustawodawca uzależnił od wykazania przez nią, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o czym przesądza treść art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Rozstrzygając w przedmiocie niniejszego wniosku wykorzystano dane, które M. M. podała w uzupełnieniu swego wcześniejszego wniosku (dotyczącego zwolnienia od wpisu od skargi). Wynika z nich, że skarżąca ponosi miesięcznie następujące wydatki: 100 zł (gaz, energia elektryczna, kanalizacja i woda), 30 zł (opał), 60 zł (telefon), 30 zł (środki higieny osobistej), 350 zł (wyżywienie), 27 zł (podatki i opłaty), 40 zł (odzież).
Uwzględniając zatem wysokość osiąganego przez wnioskodawczynię dochodu oraz rodzaj i wielkość wydatków, na które dochód ten jest przeznaczany uznano, że skarżąca nie jest w stanie zgromadzić środków pieniężnych niezbędnych dla ustanowienia profesjonalnego zastępcy prawnego. Kwota, którą wnioskodawczyni co miesiąc dysponuje jest bowiem na tyle niska, że pozwala jej jedynie na zaspokojenie podstawowych tylko potrzeb. Wydatkowanie jej na pokrycie wynagrodzenia pełnomocnika w osobie adwokata skutkowałoby więc z pewnością uszczerbkiem w tzw. koniecznym utrzymaniu, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Z podanych względów przyjęto, że poza zakresem możliwości płatniczych skarżącej M. M. leży poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika i ustanowiono dla niej adwokata. Dla takiego rozstrzygnięcia nie miała przy tym znaczenia podnoszona przez wnioskodawczynię kwestia braku posiadania dostatecznej wiedzy prawniczej, bowiem jedynym kryterium decydującym o zasadności żądania przyznania prawa pomocy jest kryterium majątkowe.
Podstawę niniejszego postanowienia stanowi art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.