Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 roku, sygn. II SA/Rz 785/04 referendarz sądowy odmówił E. P. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wójta Gminy K., z dnia [...] września 2004r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy, z uwagi na fakt, że wniosek został złożony po zakończeniu się postępowania w sprawie. W ustawowym terminie E. P. wniósł sprzeciw. Wywiódł w nim, że jego zamiarem jest jedynie uzyskanie odpisów zapadłych w sprawie II SA/Rz 785/04 orzeczeń. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożył wyłącznie celem bez-kosztowego przeprowadzenia tych czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy traci moc. Sąd rozpoznaje wniosek na nowo.
Stosownie do art. 243 P.p.s.a. Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Treść cytowanego przepisu przesądza, że ramy czasowe skutecznego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zostały przez ustawodawcę określone w sposób jednoznaczny. Wniosek o prawo pomocy można złożyć w każdym czasie przed wniesieniem skargi, oraz w toku postępowania zainicjowanego jej wniesieniem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego jest równoznaczne z tym, że nie będą już w nim podejmowane jakiekolwiek czynności procesowe rodzące obowiązek ponoszenia kosztów sądowych. Rozstrzyganie o prawie pomocy w takiej konfiguracji procesowej jest ze zrozumiałych względów zbędne. Złożenie przez skarżącego wniosku o przesłanie odpisów wydanych w sprawie orzeczeń po jej prawomocnym zakończeniu nie jest czynnością procesową w toku postępowania, albowiem w żaden sposób nie da się przyjąć, że stanowi aktywność w ramach procesu sądowej kontroli działalności administracji publicznej.
Przyznanie prawa pomocy w takiej sytuacji byłoby sprzeczne z ratio legis tej instytucji, gdyż skarżący korzystałby z pomocy państwa poza postępowaniem stanowiącym realizację konstytucyjnego prawa do sądu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.