Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na druku PPF w dniu 4 stycznia 2011 r., E.P. zwrócił się ponownie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Poprzednio złożony wniosek został rozpoznany negatywnie mocą postanowienia WSA utrzymanego w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2005 r., o sygn. II OZ 448/05.
Sprawa ze skargi E.P. została zakończona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. II SA/Rz 785/04. Wymienionym wyżej postanowieniem Sąd Administracyjny odrzucił skargę E. P. Powyższe postanowienie stało się prawomocne w dniu 6 stycznia 2005 r.
Stwierdzono co następuje:
Ustawodawca stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy oprócz pozytywnych przesłanek przyznania prawa pomocy zakreślił granice czasowe w jakich może domagać się od Sądu rozpoznania jej żądania. Tą granicą jest prawomocne zakończenie sprawy przed Sądem. Świadczy o tym unormowanie zawarte w art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.s.a.). Według treści tej regulacji prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jeżeli strona postępowania złoży wniosek o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie, wniosek ten powinien zostać oddalony jako niedopuszczalny w świetle art. 243 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie wniosek strony o przyznanie prawa pomocy został złożony w dniu 4 stycznia 2010 r., a więc po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministarcyjnego. Wobec uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, nie można przyjąć by sprawa II SA/Rz 785/04 była nadal w toku, jak wymagają tego przepisy p.p.s.a. Ponieważ wniosek E.P. dotyczył zakończonej przed Sądem sprawy o sygn. II SA/Rz 785/04, prośba o przyznanie prawa pomocy nie może zostać rozpoznana pozytywnie. Decyduje o tym wykładania literalna art. 243 p.p.s.a. W podobny sposób powołane przepisy zinterpretował NSA w postanowieniu z dnia 7 lipca 2006 r., o sygn. akt I OZ 1043/06 oraz w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. I OZ 287/10.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 243 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.