Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 743/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił zwolnienia G. M. z kosztów sądowych. Wraz z zażaleniem na to postanowienie G. M. uiściła kwotę 20 zł tytułem wpisu od skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję, wnosząc jednocześnie o zwolnienie jej od wpisu od skargi ponad kwotę 20 zł. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 975/14 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) oddalił wniesione zażalenie.
Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2014 r. G. M. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów postępowania ponad kwotę 50 zł i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. II SA/Rz 2014 r. Sąd odmówił zmiany opisanego wyżej postanowienia o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy.
Kolejnym wnioskiem z dnia 16 stycznia 2015 r. G. M. ponownie zwróciła się do Sądu o ustanowienie zawodowego pełnomocnika z urzędu, argumentując to brakiem wiedzy prawniczej, niezbędnej do dochodzenia naruszonego interesu parwnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarżąca występując z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy domaga się w istocie zmiany prawomocnego postanowienia WSA z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 743/14. Wobec powyższego złożony wniosek, podobnie jak wniosek z dnia 5 grudnia 2014 r., podlega rozpoznaniu w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa"), stanowiącym że postanowienia nie kończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Przesłanką modyfikacji orzeczenia na podstawie powyższego przepisu jest zatem zmiana okoliczności sprawy, przez które przy rozpoznawaniu wniosku o prawo pomocy należy rozumieć dane dotyczące sytuacji materialno – bytowej wnioskodawcy. Te okoliczności bowiem są decydujące w kontekście przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Chodzi więc o zmianę tych okoliczności, w oparciu o które wydano poprzednie orzeczenie, przy czym zmiana ta musi być na tyle istotna, aby uzasadniała modyfikację tego orzeczenia.
Analiza wniosku skarżącej prowadzi do stwierdzenia, że nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za zmianą postanowienia w przedmiocie udzielenia jej prawa pomocy. Nie wskazała bowiem żadnych okoliczności, które miałyby wpływ na wysokość osiąganych dochodów lub deklarowanych wydatków, w stosunku jej sytuacji materialno – bytowej nakreślonej przy wniosku złożonym poprzednio. W szczególności nie wykazała, aby przy deklarowanym przychodzie w wysokości 2 244,78 zł oraz wydatkach ponoszonych z tytułu prowadzenia jednoosobowego gospodarstwa domowego nie była w stanie ponieść kosztów postępowania. Wyjaśnić również należy, że wyłączną przesłanka udzielenia prawa pomocy w zakresie ustanowienia zawodowego pełnomocnika jest uznanie, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść, w zależności od zakresu wniosku, pełnych lub żadnych kosztów postępowania (art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 Ppsa). Na gruncie przepisów Ppsa, okolicznością uzasadniającą ustanowienie takiego pełnomocnika nie jest zatem brak fachowej wiedzy lub doświadczenia w prowadzeniu spraw sądowych.
Mając na względzie powyższe, orzekając na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, Sąd postanowił odmówić zmiany postanowienia WSA z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 743/14.