Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. S. (dalej: Skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: SKO, Kolegium lub Organ odwoławczy) z 27 lutego 2026 r. nr SK0.4170.75.1560.2025 utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt, Organ lub Organ I instancji) z 28 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
Ze skargi oraz akt administracyjnych wynika, że pismem z 17 stycznia 2022 r. (data wpływu do Organu -18 stycznia 2022 r.) Skarżący zwrócił się do Wójta o podjęcie działań zmierzających do wstrzymania działania strzelnicy, zlokalizowanej na działce nr [...] w [...].
W odpowiedzi, Wójt pismem z 27 stycznia 2022 r. poinformował Skarżącego, że decyzją z 30 grudnia 2020 r. nr [...] został zatwierdzony regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnicy znajdującej się w obrębie działki nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Organ jednocześnie wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania dokonano analizy treści złożonego regulaminu strzelnicy, który zawierał wszystkie niezbędne treści zgodne z wzorcowym regulaminem strzelnic, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2020 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz.U. z 2020 r., nr 18, poz. 234 ze zm.; dalej: rozporządzenie MSWiA).
Nie zgadzając się z takim sposobem załatwienia sprawy, Skarżący podejmował dalsze środki prawne, wnosząc m.in. zażalenie do SKO na odmowę wszczęcia postępowania, ponaglenie do SKO oraz skargę na działalność Wójta do Rady Gminy [...] (dalej: Rada).
Kolejno Skarżący złożył do WSA w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta, jako organu administracji publicznej do spraw ochrony środowiska, w związku z brakiem działań zmierzających do sprawdzenia, czy działająca na terenie działki nr [...] w [...] strzelnica spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic.
Wyrokiem z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Rz 202/22 WSA zobowiązało Wójta do rozpoznania wniosku Skarżącego z 18 stycznia 2022 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdziło, że bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 7 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 932/23 oddalił skargę kasacyjną organu, wskazując jednak na częściowo błędne uzasadnienie wyroku sądu I instancji. NSA podzielił bowiem zarzut, że WSA w Rzeszowie przedwcześnie uznał Skarżącego za stronę przedmiotowego postępowania, nie wskazując konkretnej normy prawa materialnego, uzasadniającej jego interes prawny, wynikający z negatywnego oddziaływania strzelnicy na środowisko. Nie oznaczało to jednak, że Organ był zwolniony z obowiązku procesowego rozpoznania złożonego wniosku.
Sąd podkreślił, że organ powinien był ocenić, czy Skarżącemu przysługuje status strony, a jeżeli uznał, że przesłanki wszczęcia postępowania nie zachodzą, wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a. Tymczasem Wójt ograniczył się do udzielenia pisemnej informacji, nie kończąc sprawy w przewidzianej prawem formie. NSA wyjaśnił również, że choć postępowanie w sprawach z art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.; dalej: p.o.ś.) wszczynane jest wyłącznie z urzędu, nie wyłącza to obowiązku zastosowania art. 233 K.p.a. ani dokonania oceny, czy osoba składająca skargę posiada przymiot strony. Niedopuszczalne jest bowiem zamykanie drogi do postępowania administracyjnego wyłącznie poprzez potraktowanie pisma jako skargi w trybie działu VIII K.p.a. Ponieważ organ nie rozpoznał wniosku zgodnie z wymaganiami procedury administracyjnej i nie wydał stosownego aktu procesowego, pozostawał w bezczynności.
Po zwrocie akt sprawy Organ ponownie przystąpił do jej rozpoznania. Postanowieniem z 17 kwietnia 2025 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania, jednak rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez SKO postanowieniem z 25 lipca 2025 r. nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że Wójt nie udowodnił w sposób dostateczny, że Skarżący nie wykazał interesu prawnego.
Rozpoznając sprawę ponownie, Wójt wypełniając zalecenia zawarte w rozstrzygnięciu SKO z 25 lipca 2025 r. wezwał Skarżącego do wykazania indywidualnego interesu prawnego w sprawie negatywnego oddziaływania ww. strzelnicy wraz z uzasadnieniem stanowiska. W zakreślonym terminie Skarżący skierował do Organu pismo nie stanowiące odpowiedzi na skierowane wezwanie (k. 133 akt administracyjnych). Po zawiadomieniu Skarżącego o terminie zakończenia sprawy, postanowieniem z 28 października 2025 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania. Organ uznał, że Skarżący pomimo wezwania do wskazania indywidualnego interesu prawnego nie uczynił zadość wezwaniu.
W wyniku rozpoznania zażalenia, SKO opisanym na wstępie postanowieniem z 27 lutego 2026 r. utrzymało w mocy postanowienie Wójta, wskazując że zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., postępowania nie wszczyna się, jeżeli żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub zachodzą inne uzasadnione przeszkody procesowe. Kolegium podniosło, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 363 p.o.ś. może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, co wynika z art. 375 tej ustawy, jednak regulacja ta nie wyłącza obowiązku ustalenia, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W tym zakresie Organ I instancji zrealizował zarówno wcześniejsze wskazania Kolegium, jak i wytyczne wynikające z wyroku NSA z 7 listopada 2024 r., wzywając Skarżącego do wykazania interesu prawnego uzasadniającego udział w postępowaniu. Pomimo wezwania Skarżący nie wykazał, aby pomiędzy jego sytuacją prawną a przedmiotem sprawy istniał konkretny, aktualny i wynikający z norm prawa materialnego interes prawny, który uzasadniałby uznanie go za stronę postępowania. W konsekwencji organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania.
SKO uznało również, że argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie podważa prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące poziomu wód gruntowych, hałasu, trajektorii pocisków czy obecności ołowiu w wodzie stanowiły jedynie powtórzenie wcześniejszych twierdzeń i nie zostały poparte żadnymi obiektywnymi ani zweryfikowanymi dowodami. Samo wskazywanie na potencjalne negatywne oddziaływanie strzelnicy na środowisko nie jest wystarczające do wykazania istnienia interesu prawnego, który-zgodnie z art. 28 K.p.a., musi mieć charakter indywidualny, konkretny, aktualny oraz wynikać z norm prawa materialnego. Kolegium podkreśliło, że postępowanie poprzedzające jego wszczęcie służy wyłącznie ocenie przesłanek formalnych, w tym ustaleniu, czy wnioskodawca posiada przymiot strony, natomiast badanie zasadności zarzutów dotyczących oddziaływania na środowisko może nastąpić dopiero w postępowaniu merytorycznym. Skoro Skarżący nie wykazał interesu prawnego, Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 61 a § 1 K.p.a., a zarzuty zawarte w zażaleniu nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na ww. postanowienie wniósł Skarżący, zarzucają naruszenie:
art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez odnowę wszczęcia postępowania w sprawie negatywnego oddziaływania na środowisko z uwagi na fakt, iż Skarżący nie posiada interesu prawnego dla wszczęcia takiego postępowania w sprawie i tym samym odmawia mu się statusu strony postępowania, w sytuacji, gdy Skarżący jako właściciel nieruchomości położonej w zasięgu negatywnego oddziaływania na środowisko ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jego interes prawny wynika z norm prawa materialnego, tj. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu Cywilnego (Dz.U. z 2026 r. poz. 795 ze zm. dalej: k.c.) w zw. żart. 144 k.c.;
art. 7 K.p.a w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 K.p.a oraz art. 80 K.p.a poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności brak przeprowadzenia oględzin nieruchomości Skarżącego dla zbadania negatywnego oddziaływania strzelnicy na środowisko - tj. zbadanie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu dobiegające z strzelnicy na teren nieruchomości należącego do Skarżącego oraz bezpodstawne pominięcie wniosków dowodowych złożonych przez Skarżącego w postaci zdjęć wody płynących u podstaw kulochwytów oraz bezpodstawne pominięcie nagrań audio-video obrazująca zachowanie zwierząt po rozpoczęciu strzelania oraz pominięciu wskazań przez Skarżącego na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu pow. poziomu 50 dB powstałego na skutek wystrzału z broni z terenu strzelnicy, co obligowało organ do przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego i co najmniej zweryfikowania twierdzeń Skarżącego o przekroczeniu norm hałasu, czego organy administracji zaniechały;
art. 363 ust. 1 p.o.ś poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki do wszczęcia i wydania decyzji nakazującej ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, gdyż zdaniem organu Skarżący nie wykazał aby wystąpiły negatywne oddziaływanie strzelnicy na środowisko w sytuacji gdy Skarżący w piśmie z 6 maja 2025 r. przedstawił zdjęcia z wodą wypływającą z rejonu kulochwytu i spływającą przez działkę [...] na pozostałe działki, co ma wpływ na podnoszenie się w sposób niebezpieczny poziomu wód gruntowych i przedostanie się ołowiu do środowiska oraz przedstawił nagrania reakcji zwierząt pochodzące z strzelnicy zwierząt na impulsowe strzały słyszalne w okolicy jego domom z strzelnicy oraz powoływał się w pismach na przekroczenie dopuszczanych norm hałasu w środowisku, które to dowody i twierdzenia w sposób jednoznaczny wskazują na spełnienie przesłanek do wszczęcia postępowania i jego prowadzenia w sprawie negatywnego oddziaływania na środowisko strzelnicy zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w [...].
Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Organu l instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania. Ponadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z wykazu pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Skarżącego w miejscu jego zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są wadami w postaci: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie postanowienie zostało wydane przedwcześnie, bez należytego odniesienia się do okoliczności, z których Skarżący wywodzi swój interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Na wstępie zaznaczyć należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu NSA. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy.
Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.
Pojęcie oceny prawnej dotyczy natomiast szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi, regułami wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumpcji oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony, a nie tylko rezultaty zastosowania tzw. dyrektyw wykładni prawa, których użycie ograniczone zostaje jedynie do ustalenia znaczenia (sposobu pojmowania) normy prawnej uznanej wcześniej za obowiązującą (mającą zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego), (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r. Ii GSK 1762/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2015 r. III SA/GI 4/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych w sprawie wyrokach nie zakwestionowały stanowiska, że postępowanie, o którym mowa w art. 363 p.o.ś., może być zgodnie z art. 375 p.o.ś. wszczęte tylko z urzędu. Stwierdziły jednak, że złożenie skargi uruchomiło możliwość zastosowania art. 233 zd. i K.p.a.
W wiążącym w sprawie wyroku z dnia 7 listopada 2024 r. NSA zauważył, że przepis art. 375 p.o.ś. ani żaden inny przepis tej ustawy nie wyłączają stosowania art. 28 K.p.a. w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów zamieszczonych w dziale III - "Odpowiedzialność administracyjna" (art. 362-375). Właściciel nieruchomości położonej w zasięgu negatywnego oddziaływania na środowisko ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest ograniczenie oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia bądź przywrócenie środowiska do stanu właściwego (art. 362 p.o.ś.). Konkretne przyczyny oraz normy prawne pozwalające na uznanie Skarżącego za podmiot, posiadający interes prawny w byciu stroną postępowania w przedmiocie negatywnego oddziaływania na środowisko, nie były jednak badane na uprzednim etapie postępowania tj. nie oceniono, czy Skarżącemu przysługuje status strony, a przy tym, co istotne wniosek z 18 stycznia 2022 r. nie został formalnie rozpoznany przez organ administracji.
W ocenie NSA skoro Skarżący domagał się wszczęcia postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie, a w ocenie organu nie zachodziły przesłanki uzasadniające wszczęcie postępowania, to powinien dać temu wyraz wydając postanowienie w oparciu o art. 61 a § 1 k.p.a. Żądanie złożone w zakresie właściwości danego organu wszczyna bowiem postępowanie, które musi być zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym lub procesowym, a zatem organ, mając żądanie strony, musi dokonać jego oceny z punktu widzenia materialnych i procesowych przesłanek konstruujących sprawę administracyjną i stosownie do wyników takiej oceny podjąć rozstrzygnięcie. Brak takiego działania jest bezczynnością.
NSA podkreślił zatem, że zastosowanie w sprawie mógł mieć art. 233 K.p.a., a co za tym idzie zachodziła konieczność oceny, czy Skarżącemu przysługuje status strony postępowania, którego dotyczyła skarga, gdyż w demokratycznym państwie prawnym nie jest dopuszczalne zamykanie drogi do postępowania administracyjnego przez stosowanie procedury postępowania skargowo-wnioskowego regulowanego przepisami działu VIII k.p.a., o czym stanowi expressis verbis art. 233 K.p.a.
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że wytyczne zawarte w w/w wyroku NSA nie zostały wykonane w sposób prawidłowy. W dalszym ciągu bowiem, organy orzekające w sprawie - mimo formalnego zastosowania przepisanej prawem formy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - nie dokonały w rozpoznawanej sprawie rzeczywistej oceny wniosku Skarżącego z punktu widzenia materialnych i procesowych przesłanek, interesu prawego. Wójt Gminy [...], stwierdzając że Skarżący nie wykazał interesu prawnego, odwołał się do szeregu orzeczeń sąd w administracyjnych, akceptujących brak możliwości rozpoznania interesu prawnego skarżącego wyłącznie na skutek wyrażenia przez niego takiej woli, oraz akceptujących przeniesienie ciężaru dowodowego w wykazaniu interesu prawnego na podmiot który się na niego powołuje. Konkludując uznał, iż nie ma on obowiązku poszukiwania interesu prawnego w zastępstwie podmiotu który wnosząc o wszczęcie postępowania wykazuje w tym zakresie całkowitą bierność.
SKO, akceptując stanowisko organu pierwszej instancji, podkreśliło, że Skarżący w swoich pismach procesowych nie wykazał istniejącego po jego stronie interesu prawnego. SKO przyznało wprawdzie, że Skarżący powoływał się na szereg okoliczności faktycznych, takich jak wysoki poziom wód gruntowych w terenie, hałas generowany na strzelnicy przekraczający 90 dB, przenikający do środowiska, mogący uszkodzić słuch osobom postronnym i dochodzący do zabudowań Skarżącego, a także na trajektorię pocisków, wystrzelonych ze stanowisk strzeleckich, mogących wydostać się ze strzelnicy oraz możliwość zanieczyszczenia wód gruntowych ołowiem (chodzi o studnię używaną przez Skarżącego) - jednakże zdaniem organu, twierdzenia Skarżącego, co do wskazanych okoliczności nie zostały poparte żadnym zweryfikowanym dowodem, potwierdzającym ich realne występowanie, wobec czego w przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane negatywne oddziaływanie strzelnicy na środowisko, a co za tym idzie interes prawny Skarżącego we wszczęciu postępowania w tym przedmiocie.
W ocenie Sądu w składzie orzekającym wniosek organów, co do konieczności wykazania interesu prawnego przez Skarżącego za pomocą "zweryfikowanych dowodów" jest wnioskiem zbyt daleko idącym, przerzucającym ciężar postępowania dowodowego na Skarżącego w sposób nieuprawniony.
Z uzasadnienia wiążącego w sprawie wyroku NSA z 7 listopada 2024 r. wynika, że koniecznym w sprawie jest dokonanie oceny wniosku Skarżącego z punktu widzenia materialnych i procesowych przesłanek, mogących świadczyć o istnieniu po stronie Skarżącego interesu prawnego we wszczęciu przedmiotowego postępowania. Skoro zatem Skarżący, w treści licznych wniosków i pism kierowanych do organów w tej sprawie, powołuje się na szereg przepisów prawa materialnego - art 140 i 144 K.C. w zw. z art. 28 K.pa. i art. 115a, 362,363,375,376 i 378 P.o.ś - które jego zdaniem generują uprawnienie do żądania działania organu w określonej sprawie, to zadaniem organu jest szczegółowe ustosunkowanie się do twierdzeń Skarżącego.
W przedmiotowej sprawie, posiłkując się orzeczeniami sądów administracyjnych wydanych w sprawach o ustaleniu warunków zabudowy, organy orzekające w sprawie zbyt dosłownie potraktowały argumentację sądów administracyjnych o konieczności wykazania realnego i aktualnie istniejącego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiadujące. Stan faktyczny istniejący w przedmiotowej sprawie różni się bowiem od stanów faktycznych występujących w sprawach o ustalenie warunków zabudowy tym właśnie, że jest stanem faktycznym już istniejącym i już generującym pewien rodzaj oddziaływania inwestycji na okoliczne nieruchomości. Twierdzenia skarżącego, podniesione w treści szeregu wniosków i pism procesowych, nie dotyczą zatem ewentualnych przyszłych, potencjalnych oddziaływań ale stanu obecnego. Wykazanie tego stanu w zakresie powołania okoliczności faktycznych weryfikowalnych na gruncie przepisów prawa materialnego należy niewątpliwie do podmiotu zobowiązanego do wykazania interesu prawnego w sprawie. Do podmiotu tego nie należy jednakże zastępowanie organu administracji publicznej w przeprowadzaniu szczegółowych dowodów. Tego rodzaju czynności należą bowiem już do postępowania administracyjnego.
Konstatacja ta ma szczególne znaczenie w przedmiotowej sprawie, w której z wiążących wytycznych NSA wynika, że rolą organu administracji publicznej było zbadanie istnienia po stronie Skarżącego interesu prawnego, w celu zastosowania przepisu art. 233 K.p.a. w zw. z 363 p.o.ś. Chodzi o zbadanie interesu prawnego rozumianego jako istniejące pomiędzy sytuacją prawną wnioskodawcy, a przedmiotem ewentualnego postępowania, uzasadnione treścią normy prawa materialnego, realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące wnioskodawcę bezpośrednio zainteresowanym tym postępowaniem, a w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, zastąpienie obowiązku nowego zbadania powiązania pomiędzy sytuacją wnioskodawcy a przedmiotem ewentualnego postępowania stwierdzeniem, że powiązanie to nie zostało wykazane uznanym materiałem dowodowym nie czyni zadość wytycznym zawartym w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Zasądzone do zwrotu koszty postępowania sądowego obejmują uiszczony przez stronę wpis od skargi - 100 zł.