Uzasadnienie
Pismami z dnia 15 kwietnia 2015 r. i 17 kwietnia 2015 r. (data wpływu do Sądu – 15 maja 2015 r.) odpowiednio A.S. i P.B. wnieśli za pośrednictwem organu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w sprawie wymierzenia solidarnie A.S. i P.B. kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na dwóch automatach: Apex Super Magic nr [...] i Hot Spot nr [...], poza kasynem gry.
Poza zarzutami odnoszącymi się do zaskarżonej decyzji skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. A.S. uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniła, że fakt prowadzenia egzekucji narazi ją na dotkliwą szkodę majątkową. Wskazała, że prowadzone przeciwko niej postępowanie karne i administracyjne doprowadziły do zakończenia prowadzonej w Barze "[...]" działalności gospodarczej. Wskutek problemów finansowych zmuszona była zamknąć jeden z dwóch sklepów obuwniczych. Uzyskiwane dochody wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wszczęcie przeciwko niej egzekucji doprowadzi do całkowitego zakończenia działalności.
Natomiast P.B. podniósł, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jego mieniu, w wyniku potencjalnej egzekucji kary pieniężnej jaka zostanie na niego nałożona. Spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnił również, że przed sądem karnym toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. W dniu 27 maja 2015 r. zapadł wyrok Sądu Rejonowego [...], Wydział II Karny, sygn. akt [...], którym został uniewinniony od zarzutu popełniania czynu z art. 107 § 1 Kks. Jak podał P.B. Sąd w ustnych motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że P.B. nie był stroną jakiejkolwiek umowy łączącej go z A.S. a co za tym idzie nie mógł on zostać pociągnięty do odpowiedzialności karno-skarbowej z art. 107 § 1 kks.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.
W ocenie Sądu wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługują na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości Sądu, że skutki o jakich mowa w cytowany powyżej przepisie to skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 2434/11, publ. baza orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanym przypadku Sąd badając wniosek oceniał jedynie ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący przytoczyli argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniosku, między innymi: pogarszającą się kondycję finansową czy ryzyko związane z koniecznością zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej, czy jak w wypadku P.B. fakt uniewinnienia go od zarzucanego mu czynu w postępowaniu karnoskarbowym. Z uzasadnienia nadesłanego do tut. Sądu wyroku Sądu Rejonowego [...], Wydział II Karny z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt [...] (przy czym zauważyć należy, że nadesłany odpis wyroku nie został opatrzony klauzulą prawomocności) wskazano, że w sprawie zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego a nadto nie można mu przypisać umyślności nawet przy przyjęciu popełnienia tego czynu.
Dlatego też, mając na uwadze powyższą argumentację wnioski skarżących, na obecnym etapie postępowania, uznano za uzasadnione i na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.