Uzasadnienie
Wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r. oddalono wniosek skarżących o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2015 r. II SA/Rz 447/15. Odpis tego postanowienia na żądanie pełnomocnika skarżących z dnia 26 lutego 2016 r. doręczono im w dniu 11 kwietnia 2016 r.
W dniu 19 kwietnia 2016 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżących o wydanie im uzasadnienia postanowienia z dnia 24 lutego 2016 r., gdyż doręczenie postanowienia bez uzasadnienia "jest dla nich niezrozumiałe".
Powyższy wniosek, oceniony przez Sąd jako żądanie sporządzenia uzasadnienia postanowienia, podlegający rozpoznaniu na podstawie przepisów art. 16 § 2 oraz art. 166 w zw. z art. 141 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", nie mógł być uwzględniony. W myśl bowiem art. 163 § 1 Ppsa, postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują zaś środka zaskarżenia wobec postanowienia o odmowie uzupełnienia uzasadnienia wyroku, gdyż ustawie tej w ogóle nie jest znana instytucja uzupełnienia uzasadnienia wyroku. W art. 157 § 1 Ppsa dopuszczono jedynie możliwość ubiegania się o uzupełnienie wyroku (jego sentencji), jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Uzasadnienie wyroku może być zaś kwestionowane wyłącznie w drodze skargi kasacyjnej. Z tych też powodów wniosek skarżących o uzupełnienie uzasadnienia wyroku, jako nieprzewidziany w ustawie procesowej, nie został uwzględniony. Postanowienie oddalające takie żądanie, wydane na rozprawie zgodnie z dyspozycją przepisów art. 160 i art. 90 § 1 Ppsa, wobec braku przepisu przewidującego jego zaskarżalność, nie podlegało zaś uzasadnieniu. Dlatego wniosek skarżących o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 26 lutego 2016 r. nie został uwzględniony.
Z podanych względów, na podstawie art. 141 § 3 w zw. z art. 166 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie Sąd pragnie zwrócić jeszcze uwagę na istniejące w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozbieżności w kwestii zaskarżalności postanowienia o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia, a co ma – w świetle art. 163 § 2 Ppsa, bezpośredni wpływ na obowiązek sporządzenia przez Sąd uzasadnienia takiego orzeczenia i dopuszczalność jego zaskarżenia przez strony postępowania. M.in. w postanowieniach z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. II GZ 14/09, z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. II GZ 18/07 czy z dnia 26 marca 2009 r. sygn. II GZ 40/09 stwierdzono, że zażalenie na postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia w świetle art. 194 Ppsa jest niedopuszczalne.
Sąd w składzie rozpoznającym wniosek skarżącego podziela jednak stanowisko przeciwne wyrażone m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. I OZ 520/13, że na orzeczenie takie zażalenie przysługuje, stosownie do art. 194 § 1 pkt 4 w zw. z art. 166 i art. 141 § 3 Ppsa. Dopuszczalność ww. środka zaskarżenia wynika z art. 166 Ppsa polecającego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do postanowień stosować odpowiednio przepisy o wyrokach, a więc także art. 141 § 3, a w konsekwencji także 194 § 1 pkt 4 Ppsa. Tym samym w myśl art. 163 § 2 Ppsa podlega ono uzasadnieniu. Sam zaś wniosek o sporządzenie niepodlegającego odrębnemu zaskarżeniu w drodze zażalenia postanowienia podlegał rozpoznaniu w trybie przepisów art. 141 § 3 w zw. z art. 166 Ppsa.