Uzasadnienie
Na rozprawie w dniu 2 lipca 2008r., która odbyła się w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2005r. znak: [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wyżej wymieniona złożyła wniosek o wyłączenie od rozpoznania przedmiotowej sprawy wszystkich sędziów składu orzekającego a to: sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego Małgorzaty Wolskiej i Stanisława Śliwy oraz sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Joanny Zdrzałki. Jako przyczynę uzasadniającą powyższe żądanie M. W. wskazała oddalenie (na tej rozprawie) jej wniosku dowodowego, który to wniosek, w jej ocenie, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W odniesieniu natomiast do sędzi Joanny Zdrzałki skarżąca dodała, iż wyżej wymieniona sędzia podlega wyłączeniu także z mocy ustawy, bowiem "wydawała zarządzenie, które zostało zaskarżone w tej sprawie".
W dniu 8 lipca 2008r. sędzia NSA Małgorzata Wolska złożyła oświadczenie, iż nie zna żadnej ze stron niniejszego postępowania i nie zachodzą wobec niej przesłanki z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Sędzia NSA Stanisław Śliwa oraz sędzia WSA Joanna Zdrzałka złożyli w tym samym dniu oświadczenie o tożsamej treści, przy czym z oświadczenia sędzi WSA Joanny Zdrzałki wynika dodatkowo, że nie zachodzą po jej stronie także jakiekolwiek przesłanki określone w art. 18 § 1 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Gwarancją procesową wyrażonej w cytowanym przepisie zasady prawa do bezstronnego sądu jest instytucja wyłączenia sędziego. Jej celem jest zapewnienie obiektywizmu w rozpoznawaniu konkretnych spraw tj. tego, aby na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie nie wpływały osobiste zapatrywania, uprzedzenia lub interesy osoby zaangażowanej w jego podjęcie.
Wyłączenie sędziego może nastąpić bądź z mocy samej ustawy bądź też na żądanie sędziego lub na wniosek strony, o czym stanowią art. 18 § 1 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a.
Wniosek określony w art. 19 P.p.s.a. powinien zostać zgłoszony w formie pisemnej lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym toczy się sprawa i powinien zawierać: a) wskazanie sędziego, którego dotyczy b) podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie i c) powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Powyższe wymogi wynikają z art. 20 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż wniosek o wyłączenie powinien zawierać uprawdopodobnienie przyczyn żądanego wyłączenia. Innymi słowy, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia stosownej argumentacji, która przemawiałaby za istnieniem w konkretnej sprawie okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy.
Uwzględniając powyższe uwagi w kontekście okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż wniosek M. W. jest nieuzasadniony. Wyżej wymieniona nie powołała się bowiem na żadne okoliczności, które wyczerpywałyby istnienie przesłanki z art. 19 P.p.s.a. tj. stosunku osobistego tego rodzaju, iż mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziów, o których wyłączenie wnosi. Za taką nie można bowiem z pewnością uznać oddalenia przez Sąd zgłoszonego przez nią wniosku dowodowego.
Nie występuje też podniesiona przez wnioskodawczynię przesłanka wyłączenia sędzi Joanny Zdrzałki z mocy ustawy na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a., wedle którego sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia. Powyższy przepis dotyczy tylko sytuacji, gdy sędzia miałby w drugiej instancji rozpoznawać środek zaskarżenia od orzeczenia, w którego wydaniu brał udział w pierwszej instancji, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.
Z przytoczonych wyżej względów orzeczono jak w sentencji, działając w oparciu o art. 22 § 1 i § 2 w zw. z art. 18 § 1 pkt 6 i art. 19 P.p.s.a.