Uzasadnienie
K. F. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie wymierzenia wyżej wymienionemu kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na automatach, typu [...] (bez numerów), poza kasynem gry. Podstawę prawną wymierzonej kary stanowił m. in. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry w wysokości 12 000 zł od każdego automatu.
Z nadesłanych do tut. Sądu akt administracyjnych wynika, że na mocy prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...] K. F. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego i skazany na karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych, przy czym wysokość stawki określono na kwotę 50 zł. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Możliwość, jaką stwarza ten przepis nakłada na Sąd obowiązek ustalenia, czy w konkretnej sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające celowość wydania takiego orzeczenia. Sąd w każdym przypadku musi zatem rozważyć, czy zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie, tj. czy orzeczenie które zapadnie w odrębnym postępowaniu może stanowić podstawę rozstrzygnięcia zawieszonego postępowania.
W niniejszej sprawie Sąd z urzędu powziął informację, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. III SA/Gl 1979/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym następującej treści: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Sprawę zarejestrowano w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. P 32/12 i nie została ona jeszcze rozpoznana.
W związku z powyższym tut. Sąd z urzędu postanowił zawiesić postępowanie sądowe do czasu zakończenia sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym oznaczonej sygn. P 32/12.
Z tych względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.