Uzasadnienie
Skarżąca Z. K. przy wnoszeniu skargi kasacyjnej złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych w całości. Postępowanie sądowoadministracyjne przed WSA zostało zakończone na mocy wyroku z 27.10.2009 r. sygn. II SA/Rz 393/09 o oddaleniu skargi wyżej wymienionej na decyzję SKO w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. Na mocy postanowienia referendarza sądowego WSA z 14.01.2010 r. Z. K. uzyskała prawo pomocy polegające na ustanowieniu adwokata z urzędu.
Okoliczności życia strony wnioskującej ustalono w oparciu o treść wniosku PPF z 22.12.2009 r. i z 12.03.2010 r. Wniosek skarżącej został uzasadniony następującymi względami: Z. K. zamieszkuje samotnie. Na Jej dochód składa się emerytura w kwocie 1200 zł brutto. Ze skarżącą nie zamieszkuje mąż, którego dochody wynoszą 1’000 zł. Mąż skarżącej wydatkuje swe dochody wyłącznie na swe potrzeby. Małżonkowie nie utrzymują z sobą kontaktu. Wnioskodawczyni korzysta sporadycznie z pomocy syna i córki. Wydatki bieżące skarżącej zostały określone na kwotę ok. 1000 zł. Wobec tych wydatków skarżąca nie jest w stanie ponieść żadnych przyszłych kosztów sądowych.
Stwierdzono, co następuje:
Granice procesowego żądania Z. K. wyrażonego w opisanym wyżej wniosku PPF, dotyczą zwolnienia od kosztów w pełnej ich wysokości. Strona korzysta już z instytucji prawa pomocy polegającej na ustanowieniu adwokata z urzędu. Ponawiając prośbę o prawo pomocy wyżej wymieniona strona stara się uzyskać prawo pomocy w zakresie całkowitym. Wobec tego skarżąca powinna udowodnić brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania z uwagi na brak wystarczającego majątku (zob. art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.).
Ze względu na przedmiot sporu sądowoadministracyjnego, nie sposób pominąć, iż w określonych sprawach przepisy prawa zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący we wskazanych w ustawie postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać kosztów sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej). Natomiast wydatki sądowe za stronę zwolnioną od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy, o których mowa, wymienia enumeratywnie art. 239 p.p.s.a.
Ustawodawca w treści art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zwalnia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych skarżących w sprawach z zakresu opieki i pomocy społecznej. Przedmiotem rozpoznania sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest decyzja SKO dotycząca zasiłku pielęgnacyjnego. Sprawy udzielania i zwrotu zasiłków pielęgnacyjnych zostały unormowane w ustawie z 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2006 r. Nr 139 poz. 992 ze zm.). Przepisy powyższej ustawy dobitnie świadczą o tym, że kwestie wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego należą do kategorii spraw określanych jako opieka społeczna. W rezultacie, skarżąca Z. K. w granicach sprawy sygn. II SA/Rz 393/09, była i jest z mocy prawa zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Należy dodać, że koszty sądowe nie obejmują wynagrodzenia adwokackiego. Ta uwaga jest konieczna, ponieważ strona w niniejszej sprawie korzysta z usług adwokata ustanowionego z urzędu.
Ponieważ w niniejszej sprawie nie istnieje obowiązek ponoszenia przez wymienioną skarżącą wszelkich kosztów sądowych, Jej wniosek w tym względzie należy uznać za bezprzedmiotowy. Zniesienie z mocy prawa obowiązku ponoszenia kosztów sądowych powoduje ten skutek, że wnioskodawczyni nie może zostać zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, opłat kancelaryjnych a także zwrotu poniesionych przez Sąd ewentualnych wydatków.
Wskazane okoliczności nakazały rozstrzygnąć wniosek skarżącej w sposób określony w treści sentencji niniejszego postanowienia. Umorzenie postępowania oparcie w art. 239 pkt 1 lit. a i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.