Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 393/09
Skarżąca Z.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Żądanie strony polega na ustanowieniu adwokata z urzędu. Postępowanie sądowo administracyjne przed WSA zostało zakończone na mocy wyroku z 27.10.2009 r., sygn. II SA/Rz 393/09. Kontynuowanie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zależy od sporządzenia środka odwoławczego przez fachowego pełnomocnika.
Okoliczności życia strony wnioskującej ustalono w oparciu o treść wniosku PPF oraz treść oświadczenia złożonego na wezwanie referendarza sądowego. Wniosek skarżącej został uzasadniony następującymi względami: Z.K. zamieszkuje samotnie. Na dochód Z.K. składa się emerytura w kwocie 1200 zł brutto, oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Ze skarżącą nie zamieszkuje mąż, którego dochody wynoszą 1’000 zł. Mąż skarżącej wydatkuje swe dochody wyłącznie na swe potrzeby. Małżonkowie nie utrzymują z sobą kontaktu. Wnioskodawczyni korzysta sporadycznie z pomocy syna i córki. Wydatki bieżące skarżącej zostały określone na kwotę ok. 1000 zł.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek strony zasługuje w całości na uwzględnienie.
Z.K. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na pokryciu ze środków WSA wynagrodzenia adwokackiego. Ze względu na określone wyżej granice wniosku, strona zobowiązana jest udowodnić, że poniesienie kosztów wynagrodzenia adwokackiego, spowoduje uszczerbek na poziomie koniecznego utrzymania rodziny. Te przesłanki prawa pomocy umieszczono w treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.).
Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym stanowi pomoc finansową, udzielaną przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększanie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego.
Zdaniem rozpoznającego wniosek, Strona nie jest wystarczająco zdolna finansowo do pokrycia wynagrodzenia adwokackiego. Poniesienie tego wydatku z pewnością spowoduje powstanie uszczerbku na poziomie utrzymania Z. K.. Strona posiada lokal mieszkalny, jednak wysokość jej dochodów jest zbyt niska dla ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Strona z uwagi na trwający konflikt rodzinny, nie może oczekiwać pomocy od swego męża. Skarżąca jest osobą starszą wymagającą stałej opieki lekarskiej oraz rehabilitacji. Nie jest w stanie samodzielnie dotrzeć do lekarza oraz na zabiegi. Podane przez wnioskodawczynię w piśmie z 5.01.2010 r. wydatki, są wydatkami o charakterze koniecznym.
Nie można w ich zestawieniu dostrzec potrzeb zbytecznych dla utrzymania egzystencji osoby fizycznej. Suma przedstawionych wydatków pochłania całość osiąganych w skali miesiąca dochodów Z. K. Opis sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącej zobowiązuje rozpoznającego wniosek do stwierdzenia zaistnienia przesłanek prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Niewątpliwie, pokrycie wynagrodzenia adwokackiego, należnego tytułem sporządzenia skargi kasacyjnej, zabrałoby skarżącej możliwość zakupu niezbędnych dla prawidłowego utrzymania osoby fizycznej dóbr i usług.
Wobec stwierdzonych w toku postępowania potrzeb skarżącej, należy zastosować instytucję prawa pomocy w granicach oznaczonych w treści wniosku PPF. Niniejsze postanowienie oparto na art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.